Pierwszy dzie\u0144 gda\u0144skiego Actus Humanus Nativitas tradycyjnie: po po\u0142udniu m\u0142odzi polscy wykonawcy (dzi\u015b: wykonawczynie), wieczorem – \u015bwiatowi. Ale nie we wszystkie dni tak b\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Cohaere Ensemble to m\u0142ody zesp\u00f3\u0142 z Katowic, istniej\u0105cy od 2019 r. Nie zauwa\u017cy\u0142am go dot\u0105d, poniewa\u017c pokazywa\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie na festiwalach, na kt\u00f3re ju\u017c od pewnego czasu nie je\u017cd\u017c\u0119, ale tymczasem artystki zacz\u0119\u0142y by\u0107 widoczne r\u00f3wnie\u017c za granic\u0105 (w tym sezonie s\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 europejskiego programu EEEMERGING+, wspieraj\u0105cego m\u0142ode zespo\u0142y muzyki dawnej. Trzonem jest trio: Marta Korbel (skrzypce), Monika Hartmann (wiolonczela) i Natalia Olczak (klawesyn, pozytyw). Dzi\u015b w Ratuszu Staromiejskim do\u0142\u0105czy\u0142y do nich dwie warszawianki: Agnieszka Pod\u0142ucka (ta sama altowiolistka, o kt\u00f3rej pisa\u0142am niedawno, tym razem jednak jako skrzypaczka barokowa) i Natalia Reichert (altowiolistka). Gra\u0142y cztery pierwsze partity triowe ze zbioru Harmonia artificioso-ariosa<\/em> – pozosta\u0142e trzy pozostan\u0105 na nast\u0119pn\u0105 edycj\u0119 festiwalu. To dzie\u0142a mniej „szalone” ni\u017c s\u0142ynne sonaty r\u00f3\u017ca\u0144cowe, ale te\u017c niezwyk\u0142e, zreszt\u0105 zr\u00f3\u017cnicowane pod wzgl\u0119dem formy. Zosta\u0142y wykonane z ujmuj\u0105c\u0105 m\u0142odzie\u0144cz\u0105 energi\u0105 i zapa\u0142em.<\/p>\n\n\n\n Tego troch\u0119 brakowa\u0142o w wieczornym koncercie Caf\u00e9 Zimmermann w Centrum \u015bw. Jana, cho\u0107 to w\u0142a\u015bnie ten zesp\u00f3\u0142 lata temu kojarzy\u0142 si\u0119 z bardzo energetycznym graniem. Wida\u0107 jego forma tak idzie sinusoidami: w 2014 r. na Misteriach Paschaliach zaliczyli nienajlepszy wyst\u0119p<\/a>, siedem lat p\u00f3\u017aniej, czyli dok\u0142adnie rok temu tutaj<\/a> – dobry, dzi\u015b niby te\u017c by\u0142o w porz\u0105dku, ale tym razem troch\u0119 zabrak\u0142o tego – \u017ce tak si\u0119 obcoj\u0119zycznie wyra\u017c\u0119 – szwungu. By\u0107 mo\u017ce jedn\u0105 z przyczyn by\u0142a nieobecno\u015b\u0107 C\u00e9line Frisch, zamiast kt\u00f3rej wyst\u0105pi\u0142a m\u0142oda Arianna Radaelli (jej Koncert A-dur<\/em> Bacha by\u0142 troch\u0119 blady). To by\u0142 zreszt\u0105 w og\u00f3le wiecz\u00f3r zmian i po\u017cyczek: w Koncercie skrzypcowym E-dur<\/em> Bacha drugie skrzypce zagra\u0142a Marta Korbel z Cohaere Ensemble, do chora\u0142u zamykaj\u0105cego kantat\u0119 Ich armer Mensch, ich S\u00fcndenknecht<\/em> do\u0142\u0105czy\u0142y trzy osoby z Akademickiego Ch\u00f3ru Uniwersytetu Gda\u0144skiego (w tym jego dyrygent Marcin Tomczak, tym razem jako \u015bpiewak), a solista-tenor, Raphael H\u00f6hn ze Szwajcarii, wskoczy\u0142 do programu w ostatniej chwili (w niedziel\u0119), ale bardzo przyzwoicie i kulturalnie za\u015bpiewa\u0142 obie kantaty (drug\u0105 by\u0142a Ich habe genug<\/em>) oraz bachowski bis. Poza Bachem w programie znalaz\u0142y si\u0119 dwa koncerty jego par\u0119 lat m\u0142odszego kolegi Johanna Friedricha Fascha, z udzia\u0142em fletu (Karel Valter) i oboju (Susanne Regel) – bardzo mi\u0142e, melodyjne utwory. To kompozytor nies\u0142usznie niedoceniany.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pierwszy dzie\u0144 gda\u0144skiego Actus Humanus Nativitas tradycyjnie: po po\u0142udniu m\u0142odzi polscy wykonawcy (dzi\u015b: wykonawczynie), wieczorem – \u015bwiatowi. Ale nie we wszystkie dni tak b\u0119dzie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10469"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10469"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10469\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10471,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10469\/revisions\/10471"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10469"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10469"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10469"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}