Popo\u0142udniowy koncert Actus Humanus w Ratuszu G\u0142\u00f3wnego Miasta w wykonaniu gwiazdy z zagranicy, a wieczorny w Dworze Artusa – zespo\u0142u krajowego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Christophe Rousset zwykle przyje\u017cd\u017ca ze swoim zespo\u0142em Les Talens Lyriques, w ma\u0142ym sk\u0142adzie. Tym razem przyby\u0142 sam, by gra\u0107 suity Jeana-Philippe’a Rameau z dw\u00f3ch pierwszych tom\u00f3w utwor\u00f3w klawesynowych: pierwszy, z 1706 r., zawiera\u0142 tylko jedn\u0105, za to d\u0142ug\u0105, 10-cz\u0119\u015bciow\u0105 Suit\u0119 a-moll<\/em>, drugi, o 18 lat p\u00f3\u017aniejszy – dwie: w Suicie e-moll<\/em> ta\u0144ce przeplatane s\u0105 z obrazkami rodzajowymi (s\u0142ynne Le rappel des oiseaux<\/em> czy La villageoise<\/em>), a Suita D-dur<\/em> ju\u017c wy\u0142\u0105cznie z takich obrazk\u00f3w si\u0119 sk\u0142ada, od Les tendres plaintes<\/em> po Les cyclopes<\/em>. Jest jeszcze trzeci tom, wydany par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej, z dwiema suitami (w jednej z nich s\u0142ynna Kura<\/em>). Wszystko to pojawi\u0142o si\u0119 przed g\u0142\u00f3wnymi dzie\u0142ami \u017cycia Rameau, kt\u00f3rymi by\u0142y opery – to one przynios\u0142y mu s\u0142aw\u0119 dopiero po 50-ce. Niejeden z utwor\u00f3w klawesynowych trafi\u0142 p\u00f3\u017aniej do kt\u00f3rej\u015b z oper na zasadzie kompozytorskiego recyklingu.<\/p>\n\n\n\n Rousset by\u0142 mistrzowski i precyzyjny (poza kilkoma potkni\u0119ciami), ale troch\u0119 jakby profesorski, pow\u015bci\u0105gliwy i skromny. Osobi\u015bcie wol\u0119 interpretacje takie jak np. W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza, wyraziste i czasem wr\u0119cz p\u0142omienne. Ale i gra Rousseta ma swoje uroki, a publiczno\u015b\u0107 przyj\u0119\u0142a go tak ciep\u0142o, \u017ce ch\u0119tnie zagra\u0142 dwa bisy.<\/p>\n\n\n\n Wieczorny koncert Arte dei Suonatori po\u015bwi\u0119cony by\u0142 dzie\u0142om CPE Bacha, g\u0142\u00f3wnie symfoniom „berli\u0144skim”, kt\u00f3rych zagrano sze\u015b\u0107. AdS obecnie opiera si\u0119 g\u0142\u00f3wnie – tak jak od pocz\u0105tku – na Aureliuszu Goli\u0144skim i jego \u017conie Ewie. Skrzypcowe ma\u0142\u017ce\u0144stwo tym razem zaprosi\u0142o do poprowadzenia koncertu Marcina \u015awi\u0105tkiewicza, kt\u00f3ry dyrygowa\u0142 od klawesynu. Chyba to jego obecno\u015b\u0107 (pedagoga katowickiej Akademii Muzycznej) sprawi\u0142a, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w tego zespo\u0142u wywodzi si\u0119 z tej uczelni. W\u015br\u00f3d m\u0142odych muzyk\u00f3w znalaz\u0142y si\u0119 te\u017c cz\u0142onkinie Cohaere Ensemble: wiolonczelistka Monika Hartmann i flecistka Marta Gawlas (wczoraj nie uczestniczy\u0142a w koncercie zespo\u0142u, kt\u00f3ry gra\u0142 tylko smyczkowe utwory). Program by\u0142 pomy\u015blany tak, \u017ce kompozycje nast\u0119powa\u0142y bezpo\u015brednio po sobie: mi\u0119dzy symfoniami jako przerywniki grano utwory solowe lub kameralne: duet na flet i skrzypce, jedna cz\u0119\u015b\u0107 jednej z sonat klawesynowych, jedna cz\u0119\u015b\u0107 jednej z solowych sonat fletowych, wreszcie improwizacja klawesynisty, kt\u00f3ra poprowadzi\u0142a do ostatniej z wykonanych symfonii; wszystko pi\u0119knie dobrane tonacjami. Bardzo to by\u0142o w duchu CPE Bacha, kt\u00f3ry tak w\u0142a\u015bnie pisa\u0142 wielocz\u0119\u015bciowe utwory, w tym owe symfonie: \u017ceby by\u0142y grane jednym ci\u0105giem i brzmia\u0142y niemal jak improwizacje. Niestety z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107 rzeczy martwych nie ma granic: w \u015brodku jednej z symfonii koncertmistrzowi p\u0119k\u0142a struna i nast\u0105pi\u0142a przymusowa dodatkowa przerwa. Do ko\u0144ca koncertu sprawdza\u0142, czy wymieniona struna dobrze dzia\u0142a. Ale to przygoda z tych, co si\u0119 po prostu zdarzaj\u0105; poza tym to by\u0142a sama przyjemno\u015b\u0107. Symfonie te maj\u0105 bardzo charakterystyczne cechy, dramatyzm jest podkre\u015blany m.in. przez cz\u0119ste u\u017cycie unisonu, co przybli\u017ca muzyk\u0119 do deklamacji, i przez zwroty harmoniczne, kt\u00f3re wywo\u0142uj\u0105 napi\u0119cie, niepok\u00f3j. Wszystko to zosta\u0142o oddane ze zrozumieniem, a przy tym z zapa\u0142em.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Popo\u0142udniowy koncert Actus Humanus w Ratuszu G\u0142\u00f3wnego Miasta w wykonaniu gwiazdy z zagranicy, a wieczorny w Dworze Artusa – zespo\u0142u krajowego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10475"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10475"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10475\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10476,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10475\/revisions\/10476"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10475"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10475"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10475"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}