{"id":105,"date":"2008-02-04T01:00:44","date_gmt":"2008-02-04T00:00:44","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=105"},"modified":"2008-02-04T01:08:11","modified_gmt":"2008-02-04T00:08:11","slug":"dopisywanie-sensow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2008\/02\/04\/dopisywanie-sensow\/","title":{"rendered":"Dopisywanie sens\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Wpisy bardziej zabawne lubi\u0119 dawa\u0107 na weekend, ale tym razem wysz\u0142o inaczej z paru powod\u00f3w. Ostatni temat pojawi\u0142 mi si\u0119 z bezpo\u015bredniej czytelniczej inspiracji (cz\u0119sto si\u0119 to na tym blogu zdarza, i bardzo dobrze), obecny poniek\u0105d te\u017c, cho\u0107 tym razem zainspirowa\u0142am si\u0119 sama<\/a>. Ale nie, tym razem nie b\u0119dzie o dopisywanych kompozytorom tekstach \u015bpiewanych\u00a0– mo\u017ce kiedy\u015b, kiedy b\u0119d\u0119 mia\u0142a czas na research (i wtedy dopiero b\u0119dzie weso\u0142o). Teraz tylko par\u0119 przyk\u0142ad\u00f3w dopisywania do utwor\u00f3w czego\u015b, czego tam nie by\u0142o. To te\u017c troch\u0119 a propos ostatnich tu naszych misunderstandings<\/em>… \ud83d\ude09<\/p>\n

Czy Beethoven napisa\u0142 Koncert Cesarski<\/em>? A Sonat\u0119 Ksi\u0119\u017cycow\u0105<\/em>? Czy Schubert my\u015bla\u0142 o tym, \u017ce pisze Symfoni\u0119 Niedoko\u0144czon\u0105<\/em>? Sk\u0105d\u017ce znowu. Dopisano im to p\u00f3\u017aniej. To by\u0142y moim zdaniem przejawy \u00f3wczesnej popkultury – jak mo\u017ce popularna piosenka (\u017ce ujm\u0119 to symbolicznie) istnie\u0107 bez tytu\u0142u?<\/p>\n

A przecie\u017c Beethoven pisz\u0105c V Koncert fortepianowy<\/em> \u017cadnego cesarza nie mia\u0142 w pami\u0119ci. W przeciwie\u0144stwie do Eroiki<\/em>, pierwotnie po\u015bwi\u0119conej Napoleonowi, ostatecznie – „dla uczczenia pami\u0119ci wielkiego cz\u0142owieka”\u00a0(i j\u0105 rzeczywi\u015bcie kompozytor nazwa\u0142 Sinfonia eroica<\/em>). A Ksi\u0119\u017cycowa<\/em> zwa\u0142a si\u0119, wraz z pierwsz\u0105 z sonat z tego\u017c 27 opusu, po prostu Sonata quasi una fantasia<\/em>. Autorem „przydomka” tej sonaty by\u0142, w kilka lat po \u015bmierci kompozytora, Ludwig Rellstab, krytyk, a zarazem poeta, kt\u00f3remu pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 przypomnia\u0142a \u015bwiat\u0142o ksi\u0119\u017cyca migoc\u0105ce na wodach jeziora. I tak ju\u017c zosta\u0142o…<\/p>\n

Ach, ci krytycy! Jak oni lubi\u0105 dopisywa\u0107 sensy…<\/p>\n

Teraz troch\u0119 przyk\u0142ad\u00f3w\u00a0tego, co w XIX w. wygadywali o\u00a0Chopinie;\u00a0pozbiera\u0142a\u00a0je prof. Irena Poniatowska i za ni\u0105 cytuj\u0119 niekt\u00f3re.<\/p>\n

– marzenie, jak \u015bpiew dziecka we \u015bnie (o Etiudzie f-moll<\/em> op. 25 nr 2)<\/p>\n

– pandemonium, triumfalne piek\u0142o, azjatycka dziko\u015b\u0107, ch\u00f3r derwisz\u00f3w (o Etiudzie h-moll<\/em> op. 25 nr 10)<\/p>\n

– motyl (o Etiudzie Ges-dur<\/em> op. 25 nr 9)<\/p>\n

– wdzi\u0119k szeptany lub pi\u0119kno czerwca (o Preludium Es-dur<\/em>\u00a0op. 28 nr 19)<\/p>\n

– krzyk duszy lub wybuch rewolty (o Preludium d-moll<\/em>\u00a0op. 28 nr 24)<\/p>\n

– Chopin muskularny, deklamuj\u0105cy (o Preludium f-moll<\/em> op. 28 nr 18)<\/p>\n

– Chopin pogr\u0105\u017cony w cierpieniu lub pesymizmie (o Preludium a-moll<\/em> op. 28 nr 2)<\/p>\n

– dusza Mazowsza (o Preludium A-dur<\/em> op. 28 nr 7)<\/p>\n

– podsumowanie cierpie\u0144 narodu (o Preludium c-moll<\/em> op. 28 nr 20)<\/p>\n

– utw\u00f3r salonowy w charakterze galijskim (o Preludium G-dur<\/em> op. 28 nr 3)<\/p>\n

– kondukt \u017ca\u0142obny mnich\u00f3w w Valldemossie (o Preludium cis-moll<\/em> op. 28 nr 10)<\/p>\n

– si\u0142a i ogie\u0144, obraz wojny, galop rycerzy (o Polonezie As-dur<\/em>)<\/p>\n

– marsz zakutych\u00a0 w kajdany id\u0105cych na Sybir (o Polonezie es-moll<\/em>)<\/p>\n

Dopisywano mu kobiec\u0105 mi\u0119kko\u015b\u0107 i \u015bmiech przez \u0142zy, kojarzono z malarstwem – obrazami Corota czy Rembrandta, a nawet wymy\u015blano ca\u0142e scenki maj\u0105ce przybli\u017cy\u0107 s\u0142uchaczom te utwory. O Mazurkach<\/em> Ludwik Nabielak pisa\u0142: „od kiedy melancholia napad\u0142a mazurek […] \u017bal mi mazura. Dzi\u0119ki Chopinowi ukrzy\u017cowano go na ca\u0142ym \u015bwiecie”. A J\u00f3zef Ignacy Kraszewski: „Element ludowej pie\u015bni i w\u0142asna poety t\u0119sknota za krajem, za ubieg\u0142\u0105 m\u0142odo\u015bci\u0105, bole\u015bci serdeczne, nienasycone pragnienie idea\u0142u… t\u0119tni\u0105 w nim [mazurku] przemo\u017cnie i po\u017ceraj\u0105 leciuchn\u0105 tkank\u0119, kt\u00f3ra tego ogromu uczucia d\u017awign\u0105\u0107 nie mo\u017ce”.<\/p>\n

Oj, jak trzeba ze s\u0142owami uwa\u017ca\u0107 \ud83d\ude00 No to uwa\u017cajmy od poniedzia\u0142ku! \u017beby nijakiej leciuchnej tkanki nie po\u017cera\u0107…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wpisy bardziej zabawne lubi\u0119 dawa\u0107 na weekend, ale tym razem wysz\u0142o inaczej z paru powod\u00f3w. Ostatni temat pojawi\u0142 mi si\u0119 z bezpo\u015bredniej czytelniczej inspiracji (cz\u0119sto si\u0119 to na tym blogu zdarza, i bardzo dobrze), obecny poniek\u0105d te\u017c, cho\u0107 tym razem zainspirowa\u0142am si\u0119 sama. Ale nie, tym razem nie b\u0119dzie o dopisywanych kompozytorom tekstach \u015bpiewanych\u00a0– mo\u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/105"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=105"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/105\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=105"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=105"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=105"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}