<\/p>\n\n\n
…cho\u0107 tego nie wida\u0107, bo du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 instrumentu jest ukryta – organy w NOSPR. Wczoraj by\u0142am w Katowicach, \u017ceby porozmawia\u0107 z tymi, kt\u00f3rzy zainauguruj\u0105 je jutro – Es\u0105-Pekk\u0105 Salonenem (dyrygentem i kompozytorem) i Ivet\u0105 Apkaln\u0105 (organistk\u0105).<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie przyje\u017cd\u017cam te\u017c na t\u0119 inauguracj\u0119, wi\u0119c zdam spraw\u0119, jak instrument brzmi (par\u0119 s\u0142\u00f3w o nim jest tutaj<\/a>) i w og\u00f3le jak by\u0142o. Jutro jest te\u017c premiera w Operze Narodowej, ale wybieram si\u0119 na spektakl niedzielny.<\/p>\n\n\n\n Utw\u00f3r, nazywany pocz\u0105tkowo koncertem organowym, kt\u00f3ry ostatecznie przybra\u0142 tytu\u0142 Sinfonia concertante<\/em> na organy i orkiestr\u0119, zosta\u0142 zam\u00f3wiony u Salonena trzy lata temu – a jest to cz\u0142owiek, jak wiadomo, bardzo zaj\u0119ty, rzadko si\u0119 zdarza, \u017ceby kto\u015b jednocze\u015bnie tak rozwija\u0142 swoj\u0105 karier\u0119 w obu dziedzinach, kt\u00f3re uprawia. Ale on akurat ma do Polski sentyment przede wszystkim z powodu Witolda Lutos\u0142awskiego, kt\u00f3rego uwa\u017ca za jedn\u0105 z najwa\u017cniejszych postaci w swoim \u017cyciu. I na swoim koncercie (pierwszym w NOSPR) od samego pocz\u0105tku zaplanowa\u0142 na wej\u015bcie IV Symfoni<\/em>\u0119, napisan\u0105 dla Los Angeles, gdy by\u0142 tam szefem artystycznym. Opowiedzia\u0142 zreszt\u0105 par\u0119 anegdot zwi\u0105zanych z Lutos\u0142awskim: pierwsz\u0105, jak ten wspar\u0142 go psychicznie jako m\u0142odego, nieopierzonego, nieznaj\u0105cego jeszcze reali\u00f3w ameryka\u0144skich dyrygenta, obejmuj\u0105cego w\u0142a\u015bnie to stanowisko; drug\u0105, jak rozmawiali o muzyce nie tylko nowej, ale i dawniejszej, i Lutos\u0142awski kiedy\u015b mu powiedzia\u0142: „Czy wiesz, \u017ce w ekspozycji I cz\u0119\u015bci I Koncertu fortepianow<\/em>ego Brahms u\u017cy\u0142 13 temat\u00f3w?”, i trzeci\u0105, o ostatnim spotkaniu w Sztokholmie, kiedy kompozytor spyta\u0142 go: „Wiesz, \u017ce dyryguj\u0119 w przysz\u0142ym roku twoj\u0105 orkiestr\u0105? Nie masz nic przeciwko temu, \u017cebym zmieni\u0142 program?” Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bnie sko\u0144czy\u0142 IV Symfoni\u0119<\/em>. Wszystkie strony by\u0142y przeszcz\u0119\u015bliwe z tego powodu. Lutos\u0142awski by\u0142 tak wa\u017cny dla Salonena, \u017ce ten, gdy by\u0142 szefem londy\u0144skiej Philharmonia Orchestra, na stulecie w 2013 r. wraz z IAM stworzy\u0142 stron\u0119 mu po\u015bwi\u0119con\u0105 Woven Words<\/em> (czyli Paroles<\/em> tiss\u00e9es<\/em>), na kt\u00f3rej wisia\u0142y nakr\u0119cone przez nich filmiki, w tym z podr\u00f3\u017cy do Polski i miejsc zwi\u0105zanych z kompozytorem. Strona ju\u017c nie dzia\u0142a, ale kolekcj\u0119 filmik\u00f3w nadal mo\u017cna obejrze\u0107 na YouTube<\/a> – to bardzo cenne.<\/p>\n\n\n\n Spyta\u0142am Salonena, na ile pozosta\u0142e cz\u0119\u015bci programu, dopasowane przez niego, pasuj\u0105 do jego w\u0142asnej kompozycji – obok wspomnianej symfonii jest to suita z Cudownego mandaryna<\/em> Bart\u00f3ka, kt\u00f3ra b\u0119dzie wykonana na zako\u0144czenie. Powiedzia\u0142, \u017ce ten utw\u00f3r jest wymarzonym kontrapunktem: tam te\u017c jest kr\u00f3tki epizod organowy, ale o zupe\u0142nie innym charakterze, ca\u0142o\u015b\u0107 trwa tylko 20 minut, a dynamiczny charakter jest \u015bwietny na fina\u0142. O swoim utworze powiedzia\u0142, \u017ce jest bardziej kontemplacyjny, mniej wirtuozowski.<\/p>\n\n\n\n