Bardzo ciekawy, ale te\u017c poruszaj\u0105cy koncert w FN ze znakomitym Lucasem Debargue jako solist\u0105 i Christophem K\u00f6nigiem za dyrygenckim pulpitem.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dyrygent pojawi\u0142 si\u0119 przed nasz\u0105 filharmoniczn\u0105 orkiestr\u0105 ju\u017c nie pierwszy raz – by\u0142 tu 4 lata temu<\/a>. Napisa\u0142am wtedy „wygl\u0105da bardzo m\u0142odo, a ma 51 lat” – nadal tak wygl\u0105da, maj\u0105c o te 4 lata wi\u0119cej, ale zwraca uwag\u0119 przede wszystkim oszcz\u0119dno\u015bci\u0105 gest\u00f3w i konsekwentnym budowaniem formy. Powolny wst\u0119p do uwertury do Wolnego strzelca<\/em> Webera poprowadzony zosta\u0142 tak, \u017ce waltorniowy duet m\u00f3g\u0142 poczu\u0107 si\u0119 bezpiecznie, wi\u0119c kiks\u00f3w nie by\u0142o. Znakomicie te\u017c skonstruowana zosta\u0142a symfonia, ale o tym za chwil\u0119.<\/p>\n\n\n\n Lucas Debargue to du\u017ca osobowo\u015b\u0107, o czym przekonujemy si\u0119 tu ju\u017c po raz kolejny. I bardzo cieszy, \u017ce do\u0142\u0105czy\u0142 do grona najlepszych – bez dw\u00f3ch zda\u0144 – wykonawc\u00f3w IV Symfonii „Koncertuj\u0105cej”<\/em> Szymanowskiego. Zadziorno\u015b\u0107 i liryzm – wszystko by\u0142o w odpowiednich proporcjach, a poza ko\u0144c\u00f3wk\u0105 fina\u0142u, kt\u00f3ra niestety jest tak napisana, \u017ce \u017caden pianista przez orkiestr\u0119 si\u0119 nie przebije – by\u0142o go s\u0142ycha\u0107 prawie zawsze, co te\u017c nie jest zbyt cz\u0119ste. Fina\u0142 mia\u0142 w\u0142a\u015bciwy charakter szalonego, ekstatycznego oberka. Dla kontrastu pianista zagra\u0142 na bis powoln\u0105, kontemplacyjn\u0105 Sonat\u0119 A-dur<\/em> (K 208) Scarlattiego, bardzo ciekawie zinterpretowan\u0105 (tutaj<\/a> nagranie z jego p\u0142yty).<\/p>\n\n\n\n IV Symfonia<\/em> wiede\u0144czyka Franza Schmidta, kt\u00f3ra wype\u0142ni\u0142a drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu, zabrzmia\u0142a w naszej sali po raz pierwszy. Po wojnie jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 by\u0142a przez jaki\u015b czas w obszarze niemieckoj\u0119zycznym zakazana ze wzgl\u0119du na zwi\u0105zki kompozytora z nazistowskim re\u017cimem. Podobno by\u0142 po prostu naiwny, a pod koniec \u017cycia r\u00f3wnie\u017c schorowany, i nie chcia\u0142 widzie\u0107 prawdy. Sam nie by\u0142 antysemit\u0105 – jako m\u0142ody wiolonczelista gra\u0142 pod batut\u0105 Mahlera, a ju\u017c w latach 30. pisa\u0142 utwory dla Paula Wittgensteina (tego jednor\u0119kiego pianisty), przyja\u017ani\u0142 si\u0119 z Schoenbergiem i innymi \u017cydowskimi kompozytorami, kt\u00f3rzy zd\u0105\u017cyli w por\u0119 uciec z kraju. Wojny nie doczeka\u0142 (zmar\u0142 par\u0119 miesi\u0119cy wcze\u015bniej), nie uko\u0144czy\u0142 te\u017c zam\u00f3wionej przez nazistowskie w\u0142adze kantaty Deutsche Auferstehung<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Wykonana dzi\u015b symfonia powsta\u0142a w 1933 r., a wi\u0119c zaledwie o rok p\u00f3\u017aniej ni\u017c dzie\u0142o Szymanowskiego, ale to zupe\u0142nie inny \u015bwiat d\u017awi\u0119kowy. Bardziej zachowawczy – jest tu co\u015b z Wagnera, co\u015b z Brucknera, r\u00f3wnie\u017c co\u015b z Mahlera, ale te\u017c z Brahmsa (w pewnym momencie powolne miarowe uderzenia kot\u0142\u00f3w kojarz\u0105 si\u0119 z pocz\u0105tkiem jego I Symfonii<\/em>). Utw\u00f3r znakomity warsztatowo – kompozytor by\u0142 mistrzem kontrapunktu (wyk\u0142ada\u0142 ten przedmiot w wiede\u0144skim konserwatorium, poza kompozycj\u0105 i gr\u0105 na wiolonczeli i fortepianie; przez par\u0119 lat by\u0142 nawet rektorem konserwatorium). Ale przede wszystkim niezwykle szczery. Kompozytor w\u0142a\u015bnie straci\u0142 c\u00f3rk\u0119 Emm\u0119, kt\u00f3ra zmar\u0142a w po\u0142ogu, a symfoni\u0119, kt\u00f3r\u0105 pisa\u0142 przez kolejne miesi\u0105ce, nazwa\u0142 „requiem dla mojej c\u00f3rki”. Nastr\u00f3j ca\u0142o\u015bci nie jest \u017ca\u0142obny przez ca\u0142y czas, ale jest wyrazem prawdziwego uczucia, prawdziwego b\u00f3lu po stracie, i naprawd\u0119 wzrusza. Publiczno\u015b\u0107 d\u0142ugo klaska\u0142a, cz\u0119\u015b\u0107 nawet na stoj\u0105co. Mo\u017cna tego utworu pos\u0142ucha\u0107 na YouTube, w r\u00f3\u017cnych nagraniach – warto.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bardzo ciekawy, ale te\u017c poruszaj\u0105cy koncert w FN ze znakomitym Lucasem Debargue jako solist\u0105 i Christophem K\u00f6nigiem za dyrygenckim pulpitem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10535"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10535"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10535\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10536,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10535\/revisions\/10536"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10535"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10535"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10535"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}