Intermezzo<\/em>; pozosta\u0142e szybkie te\u017c maj\u0105 wiele wdzi\u0119ku, typowego dla tej kompozytorki. Dzie\u0142o to powsta\u0142o w 1955 r., jeszcze w czasach socrealistycznych, ale zupe\u0142nie o tym si\u0119 nie my\u015bli s\u0142uchaj\u0105c – Bacewicz by\u0142a ponad. Roberta \u0141aguniaka nie s\u0142ysza\u0142am chyba od czasu poprzedniego Konkursu im. Wieniawskiego, na kt\u00f3rym zrobi\u0142 dobre wra\u017cenie, ale z powodu kontuzji (prze\u0107wiczenia) musia\u0142 si\u0119 wycofa\u0107 (z ostatniego konkurs zrezygnowa\u0142 w ostatniej chwili, a kto wie, mo\u017ce by namiesza\u0142). Bana\u0142em jest powiedzie\u0107, \u017ce zrobi\u0142 ogromne post\u0119py, w ko\u0144cu min\u0119\u0142o 6 lat, ale jego muzykalno\u015b\u0107, a przede wszystkim pi\u0119kny, wypieszczony d\u017awi\u0119k rzucaj\u0105 si\u0119 w uszy.<\/p>\n\n\n\nMarta Gidaszewska, podobnie zreszt\u0105 jak \u0141aguniak, jest skrzypaczk\u0105 bardzo emocjonaln\u0105, cho\u0107 jej popisem by\u0142a pogodna, niemal rozrywkowa Sonatina<\/em> na skrzypce i fortepian Aleksandra Tansmana z 1925 r. To by\u0142o jeszcze na kilka lat przed podr\u00f3\u017c\u0105 dooko\u0142a \u015bwiata, jak\u0105 kompozytor odby\u0142 w latach 30., ale to „mi\u0119dzynarodowy” utw\u00f3r: jest w nim i fokstrot, i pobrzmiewaj\u0105ce skale pi\u0119ciotonowe przywodz\u0105ce na my\u015bl Chiny. Inn\u0105 odmian\u0119 neoklasycyzmu – bo w tym stylu mo\u017cna sklasyfikowa\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 tego programu mimo r\u00f3\u017cnic w czasie powstania – reprezentuje Sonata<\/em> na dwoje skrzypiec i fortepian Romana Palestra, powsta\u0142a przed sam\u0105 II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105. Lubi\u0119 jego przedwojenne utwory, kt\u00f3re maj\u0105 w sobie energi\u0119, jaka p\u00f3\u017aniej ju\u017c si\u0119 nie pojawia.<\/p>\n\n\n\nOstatni punkt programu by\u0142 zwrotem w przesz\u0142o\u015b\u0107: Suita<\/em> na swoje skrzypiec i fortepian op. 71 Maurycego Moszkowskiego (1903) to uroczy cykl w stylu \u0142agodnie romantycznym, lirycznym. Zwykle tego tw\u00f3rc\u0119 kojarzy si\u0119 jako autora wirtuozowskich etiud fortepianowych, to dzie\u0142o jest jednak zupe\u0142nie inne. \u015awietne warsztatowo, a zarazem wzruszaj\u0105ce. Wykonanie tak si\u0119 spodoba\u0142o publiczno\u015bci (niewielkiej niestety, jak to na tych koncertach bywa), \u017ce nak\u0142oni\u0142a artyst\u00f3w do bisu.<\/p>\n\n\n\n\u015awietnie, \u017ce s\u0105 te koncerty (za tydzie\u0144 z kolei warto przyj\u015b\u0107 na recital Tymoteusza Biesa, r\u00f3wnie\u017c mieszcz\u0105cy si\u0119 w tym cyklu), tylko mam uwag\u0119. Ot\u00f3\u017c wsp\u00f3\u0142organizatorem serii jest Narodowy Instytut Muzyki i Ta\u0144ca, a program jest finansowany ze \u015brodk\u00f3w MKiDN. Czy nie by\u0142oby wskazane, \u017ceby zamiast wyrzuca\u0107 kas\u0119 na Rydzyka czy B\u0105kiewicza przeznacza\u0107 jej wi\u0119cej na tak cenne inicjatywy, cho\u0107by po to, \u017ceby mo\u017cna by\u0142o zamieszcza\u0107 w programach koncert\u00f3w om\u00f3wienia tych nieznanych przecie\u017c w wi\u0119kszo\u015bci utwor\u00f3w? Tak tylko pisz\u0119, nie s\u0105dz\u0119 niestety, \u017ceby kto\u015b moj\u0105 opini\u0105 si\u0119 przej\u0105\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lubi\u0119 koncerty z cyklu Scena Muzyki Polskiej – wyst\u0119puj\u0105 na nich \u015bwietni m\u0142odzi (w wi\u0119kszo\u015bci) arty\u015bci i graj\u0105 kompletnie nieznany, a bardzo ciekawy repertuar.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10540"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10540"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10540\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10541,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10540\/revisions\/10541"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10540"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10540"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10540"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}