Od kilku lat \u0141a\u0144cuchy – festiwale Stowarzyszenia im. Witolda Lutos\u0142awskiego – projektuje muzykolog Marcin Krajewski, kt\u00f3ry ma nietuzinkowe pomys\u0142y.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tak\u0105 ide\u0105 by\u0142o stworzenie symfonii z czterech r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w, b\u0119d\u0105cych same w sobie cz\u0119\u015bciami wi\u0119kszych ca\u0142o\u015bci. I to niekoniecznie spe\u0142niaj\u0105ce w tych ca\u0142o\u015bciach podobn\u0105 rol\u0119 jak w tym zestawie – czasem zupe\u0142nie inn\u0105. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 „symfonii”, B\u0142azen Tantris<\/em> z Masek<\/em> Szymanowskiego w wyrafinowanej orkiestracji Jana Krenza, w oryginalnym fortepianowym cyklu jest cz\u0119\u015bci\u0105 drug\u0105. Tylko Adagio<\/em> z III Symfonii<\/em> Alberta Roussela, kt\u00f3r\u0105 Lutos\u0142awski szczeg\u00f3lnie ceni\u0142, w obu zestawach jest drugie w kolejno\u015bci. Jako „scherzo” wyst\u0105pi\u0142o tu Ostinato<\/a><\/em> z opery Lulu<\/em> Albana Berga, w operze znajduj\u0105ce si\u0119 mi\u0119dzy dwiema ods\u0142onami II aktu. I wreszcie jako fina\u0142 – Scherzo<\/em> z Czterech utwor\u00f3w na orkiestr\u0119<\/em> op. 12 Bart\u00f3ka – czyli drugi z tych utwor\u00f3w<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Ciekawe, \u017ce cho\u0107 te cztery fragmenty pochodzi\u0142y z r\u00f3\u017cnych \u015bwiat\u00f3w muzycznych, od maj\u0105cych jeszcze korzenie w impresjonizmie utwor\u00f3w Szymanowskiego czy Roussela poprzez serialnego Berga po modernistycznego Bart\u00f3ka w stylu Cudownego mandaryna<\/em> (nie musz\u0119 dodawa\u0107, \u017ce kolejno\u015b\u0107 ich powstania nie by\u0142a chronologiczna – ostatni utw\u00f3r by\u0142 najwcze\u015bniejszy) to jednak w zaskakuj\u0105cy spos\u00f3b ze sob\u0105 wsp\u00f3\u0142gra\u0142y. Mimo skontrastowania nastroj\u00f3w we wszystkich by\u0142a jaka\u015b drapie\u017cno\u015b\u0107, intensywno\u015b\u0107. A obecno\u015b\u0107 ka\u017cdego kawa\u0142ka by\u0142a uzasadniona atencj\u0105 Lutos\u0142awskiego do tych kompozytor\u00f3w. Szczeg\u00f3lnie o Rousselu wyra\u017ca\u0142 si\u0119 z entuzjazmem. Marcin Krajewski, kt\u00f3ry jest r\u00f3wnie\u017c autorem komentarzy zamieszczonych w ksi\u0105\u017ceczce programowej, zwraca te\u017c uwag\u0119, \u017ce g\u0142\u00f3wny temat Adagia<\/em> Lutos\u0142awski w\u0142\u0105czy\u0142 do swojej III Symfonii<\/em> (tutaj 23:18<\/a>) – no, prawd\u0119 powiedziawszy jest to mo\u017ce nie ten sam temat, ale zbli\u017cony. A w\u0142a\u015bnie III Symfonia<\/em> znalaz\u0142a si\u0119 w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu.<\/p>\n\n\n\n C\u00f3\u017c poradzi\u0107, zawsze mnie ten utw\u00f3r wzrusza. Zw\u0142aszcza jego ostatni fragment, to przepi\u0119kne narastanie (po wczorajszym Dafnisie<\/em> pomy\u015bla\u0142am sobie, \u017ce jego zestawienie z III Symfoni\u0105<\/em> by\u0142oby ju\u017c mo\u017ce zbyt dos\u0142owne), wprawia w nastr\u00f3j podnios\u0142y, przynosi jak\u0105\u015b nadziej\u0119. Mo\u017ce dlatego w\u00f3wczas, gdy symfonia powsta\u0142a, taki by\u0142 entuzjazm w\u015br\u00f3d nas, bo wtedy r\u00f3wnie\u017c potrzebowali\u015bmy nadziei.<\/p>\n\n\n\n