{"id":10553,"date":"2023-01-31T23:56:41","date_gmt":"2023-01-31T22:56:41","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=10553"},"modified":"2023-01-31T23:56:41","modified_gmt":"2023-01-31T22:56:41","slug":"bies-dzis-jako-pianista","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2023\/01\/31\/bies-dzis-jako-pianista\/","title":{"rendered":"Bies dzi\u015b jako pianista"},"content":{"rendered":"\n

Zaznaczam to, bo niedawno sta\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c aktorem – zagra\u0142 w filmie Chleb i s\u00f3l<\/em> w re\u017cyserii Damiana Kocura, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 za\u0144 nominacj\u0119 do Paszportu „Polityki”.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Film wszed\u0142 oficjalnie na ekrany dopiero ostatnio, ale widzia\u0142am go wcze\u015bniej i przyznam, \u017ce r\u00f3wnie\u017c w tej roli zar\u00f3wno Tymoteusz Bies, jak jego m\u0142odszy brat Jacek (tutaj<\/a> rozmowa z bra\u0107mi) si\u0119 sprawdzaj\u0105, nie\u017ale graj\u0105, tak\u017ce na fortepianie (cho\u0107 sam film jest troch\u0119 amatorski, co mo\u017cna wybaczy\u0107 – w ko\u0144cu to debiut).<\/p>\n\n\n\n

To jednak tylko wypad w bok, a dzi\u015b Tymoteusz, ten starszy i bardziej znany, swego czasu zwyci\u0119zca I Konkursu im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, wyst\u0105pi\u0142 w FN w cyklu Scena Muzyki Polskiej. Pami\u0119tamy go te\u017c z Konkursu Chopinowskiego, ale repertuar ma szeroki, ch\u0119tnie grywa muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 i utwory ma\u0142o znane. Nie wiedzia\u0142am – o czym przeczyta\u0142am w \u017cyciorysie – \u017ce jest r\u00f3wnie\u017c autorem \u015bcie\u017cek d\u017awi\u0119kowych do film\u00f3w. Wszechstronna posta\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Dzisiejszy wyst\u0119p odby\u0142 si\u0119 wed\u0142ug schematu praktykowanego w tym cyklu: troch\u0119 ponad godzin\u0119, bez przerwy, repertuar przekrojowy. W tym wypadku zacz\u0119\u0142o si\u0119 od s\u0142odkiego postromantyzmu Pi\u0119ciu preludi\u00f3w<\/a><\/em> op. 2<\/a> dwudziestoletniego Ludomira R\u00f3\u017cyckiego oraz dw\u00f3ch przeboj\u00f3w Paderewskiego: Melodii<\/em> i Poloneza H-dur<\/em>. Nag\u0142y przeskok do innego \u015bwiata: Ko\u0142ysanka<\/a><\/em> op. 1<\/a> zaledwie 16-letniego Mieczys\u0142awa Wajnberga, w owym melancholijnym nastroju charakterystycznym dla jego warszawskich utwor\u00f3w, oraz Dwie Fugi<\/em> z 1983 r., kt\u00f3rych nie zna\u0142am – znalaz\u0142am informacj\u0119, \u017ce kompozytor napisa\u0142 je dla Ludmi\u0142y Berlinskiej, c\u00f3rki przyjaciela – pami\u0119tnego wspania\u0142ego Walentina Berlinskiego, wiolonczelisty z Kwartetu im. Borodina; ona sama te\u017c jest ciekaw\u0105 postaci\u0105<\/a>. S\u0105 w sieci jej nagrania, ale tych fug akurat nie zagra\u0142a – tutaj<\/a> jest pierwsza, a tutaj<\/a> druga w wykonaniu Elizavety Bluminy. Nie zagra\u0142a, poniewa\u017c, co tu du\u017co m\u00f3wi\u0107, Wajnberg po prostu odrobi\u0142 za ni\u0105 zadanie studenckie (tutaj<\/a> pianistka potwierdza, \u017ce tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o). I taki charakter one maj\u0105, niczego wi\u0119cej nie trzeba si\u0119 dopatrywa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Koncert zamkn\u0105\u0142 si\u0119 Szymanowskim – i tu pianista poczu\u0142 si\u0119 swobodniej, gra\u0142 bez nut, najpierw 2 Mazurki<\/em> op. 62, a potem Maski<\/em>. Ciekawa interpretacja, ale po nich nast\u0105pi\u0142o co\u015b jeszcze ciekawszego: na pierwszy bis Aria<\/em> z Wariacji Goldbergowskich<\/em>, na drugi – pierwsza wariacja (a\u017c szkoda, \u017ce nie by\u0142o kolejnych), bardzo \u0142adne, aria koronkowa, wariacja \u017cywio\u0142owa, jakby pianista dawa\u0142 do zrozumienia: no, gram t\u0119 muzyk\u0119 polsk\u0105, bo musz\u0119, ale Bach mnie o wiele bardziej rajcuje. A\u017c chcia\u0142oby si\u0119 us\u0142ysze\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107 w jego wykonaniu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zaznaczam to, bo niedawno sta\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c aktorem – zagra\u0142 w filmie Chleb i s\u00f3l w re\u017cyserii Damiana Kocura, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 za\u0144 nominacj\u0119 do Paszportu „Polityki”.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10553"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10553"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10553\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10554,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10553\/revisions\/10554"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10553"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10553"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10553"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}