Festiwal po\u015bwi\u0119cony Witoldowi Lutos\u0142awskiemu s\u0142u\u017cy te\u017c – i s\u0142usznie – do prezentowania ciekawych, a nieznanych dzie\u0142. W ci\u0105gu tych dw\u00f3ch wieczor\u00f3w odby\u0142y si\u0119 trzy polskie prawykonania.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Co wi\u0119cej, dzi\u015b nie znalaz\u0142 si\u0119 w programie \u017caden utw\u00f3r Lutos\u0142awskiego. Chyba pierwszy raz w historii \u0141a\u0144cuch\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Wczoraj Orkiestra Polskiego Radia wyst\u0105pi\u0142a pod batut\u0105 Yaroslava Shemeta. I ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, bo program by\u0142 trudny, wi\u0119c niezb\u0119dny tu by\u0142 kto\u015b, kto potrafi go logicznie i kompetentnie uj\u0105\u0107. Zw\u0142aszcza Little Symphony<\/em> na ma\u0142\u0105 orkiestr\u0119 Alexandra Goehra, brytyjskiego kompozytora o niemieckich korzeniach, utw\u00f3r z 1963 r., by\u0142 pono\u0107 nieprosty do nauczenia. Ale brzmia\u0142 jak to utwory z gatunku „dodekafoniczne, ale przyst\u0119pne”. Elegijny (cho\u0107 nie \u017ca\u0142obny) nastr\u00f3j utworu wi\u0105\u017ce si\u0119 z dedykacj\u0105 pami\u0119ci ojca kompozytora.<\/p>\n\n\n\n Nie\u0142atwy te\u017c zapewne do grania by\u0142 utw\u00f3r o trzy dekady wcze\u015bniejszy, kompletnie nieznana u nas Dichotomy<\/a><\/em> Wallingforda Rieggera<\/a>, Amerykanina, s\u0105dz\u0105c po nazwisku r\u00f3wnie\u017c z niemieckimi korzeniami. Dichotomy<\/em> to utw\u00f3r bardziej dynamiczny i zwarty, nawet na sw\u00f3j spos\u00f3b efektowny.<\/p>\n\n\n\n Chantefleurs et Chantefables<\/em> Lutos\u0142awskiego stanowi\u0142y we wczorajszym programie swoisty listek figowy, ale za to zosta\u0142y pi\u0119knie wykonane przez Ew\u0119 Leszczy\u0144sk\u0105, ze wszelkimi niuansami, kt\u00f3rych w tej wdzi\u0119cznej muzyce mn\u00f3stwo.<\/p>\n\n\n\n Wczoraj pogodna muzyka wokalna, dzi\u015b – wprost przeciwnie. Per N\u00f8rg\u00e5rd to wybitny kompozytor du\u0144ski starszego pokolenia – w zesz\u0142ym roku sko\u0144czy\u0142 90 lat. To bardzo zas\u0142u\u017cona posta\u0107, wykszta\u0142ci\u0142 tak znanych tw\u00f3rc\u00f3w jak Hans Abrahamsen czy Bent S\u00f8rensen, ale te\u017c znakomity tw\u00f3rca, kt\u00f3rego dzie\u0142a by\u0142y wielokrotnie wykonywane na Warszawskich Jesieniach. Na przestrzeni kariery zmienia\u0142 styl – ja lubi\u0119 jego dzie\u0142a z lat 70., takie jak II Symfonia<\/a><\/em>. Nuit des hommes<\/em> – to utw\u00f3r sprzed prawie trzech dekad, w zupe\u0142nie innej stylistyce. Ma podtytu\u0142 opera(torio)<\/em>, ale w zasadzie \u017cadne wystawienie sceniczne nie jest mu potrzebne. W om\u00f3wieniu mowa jest, \u017ce dwoje \u015bpiewak\u00f3w, mezzosopran i tenor, to postacie o imionach Alicja i Wilhelm; ona jest korespondentk\u0105 wojenn\u0105, on \u017co\u0142nierzem. Ale mo\u017cemy obej\u015b\u0107 si\u0119 bez tej informacji. Tak, to jest utw\u00f3r o wojnie, w sam raz niestety na dzi\u015b, i nie spos\u00f3b s\u0142uchaj\u0105c nie my\u015ble\u0107 o tym, co dzieje si\u0119 w Ukrainie, a co przypomina tu i \u00f3wdzie rze\u017a I wojny \u015bwiatowej. A w\u0142a\u015bnie jej, zwanej we Francji Wielk\u0105 Wojn\u0105, dotycz\u0105 u\u017cyte w utworze wiersze Guillaume’a Apollinaire’a, kt\u00f3ry nied\u0142ugo po ich napisaniu zosta\u0142 ranny, a w par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej zmar\u0142 na hiszpank\u0119. Wiersze – troch\u0119 medytacje nad absurdem wojny, troch\u0119 reporta\u017ce z frontu, a przy tym, jak to u tego poety, bardzo zmys\u0142owe. Oboje \u015bpiewacy – Anna Radziejewska i Karol Koz\u0142owski – napracowali si\u0119 przy tym utworze ogromnie, \u015bpiewaj\u0105c praktycznie ca\u0142y czas, a towarzyszy\u0142 im Chain Ensemble pod dyrekcj\u0105 Andrzeja Bauera. Mocna rzecz. Mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Festiwal po\u015bwi\u0119cony Witoldowi Lutos\u0142awskiemu s\u0142u\u017cy te\u017c – i s\u0142usznie – do prezentowania ciekawych, a nieznanych dzie\u0142. W ci\u0105gu tych dw\u00f3ch wieczor\u00f3w odby\u0142y si\u0119 trzy polskie prawykonania.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10560"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10560"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10560\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10562,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10560\/revisions\/10562"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10560"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10560"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10560"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}