A w jego ramach zn\u00f3w polskie prawykonania – a\u017c cztery. Trzy w sobot\u0119 na wyst\u0119pie Kwartetu V4, jedno na niedzielnym koncercie Sinfonii Varsovii.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce schemat sobotniego koncertu by\u0142 troch\u0119 podobny do tego z jesiennych Eufonii<\/a>, na kt\u00f3rym mi\u0119dzynarodowa czw\u00f3rka muzyk\u00f3w wykona\u0142a cztery utwory, w tym na koniec Kwartet<\/em> Lutos\u0142awskiego – i tak samo stanowi\u0142 on najmocniejszy punkt programu. Programu ambitnego, bo nigdy tu nie s\u0142yszeli\u015bmy pierwszych trzech utwor\u00f3w. W pierwszej cz\u0119\u015bci dw\u00f3ch W\u0119gr\u00f3w, i to dw\u00f3ch S\u00e1ndor\u00f3w – Szokolay i Veress. Ten pierwszy m\u0142odszy (zmar\u0142 10 lat temu), nigdy nie opu\u015bci\u0142 kraju, by\u0142 zas\u0142u\u017conym pedagogiem budapeszte\u0144skiej akademii i prezesem Towarzystwa im. Kod\u00e1lya. I w\u0142a\u015bnie z Kod\u00e1lyem po\u015brednio zwi\u0105zany by\u0142 jego I Kwartet smyczkowy<\/a><\/em> op. 90<\/a> – napisany zosta\u0142 dla kwartetu jego imienia, w 90. rocznic\u0119 urodzin kompozytora. Stylistycznie jednak nie da\u0142o si\u0119 wyczu\u0107 zwi\u0105zk\u00f3w, raczej gdzie\u015b daleko w tyle pobrzmiewa\u0142 Bart\u00f3k, ten z kwartet\u00f3w – podobnie zreszt\u0105 jak w Triu smyczkowym<\/a><\/em> Veressa<\/a>. Ten z kolei kompozytor by\u0142 uczniem Kod\u00e1lya, ale i Bart\u00f3ka w\u0142a\u015bnie, i te\u017c wyk\u0142ada\u0142 w Budapeszcie, ale w 1949 r. zdecydowa\u0142 si\u0119 na emigracj\u0119 i reszt\u0119 \u017cycia sp\u0119dzi\u0142 w Szwajcarii.<\/p>\n\n\n\n Zupe\u0142nie inny nastr\u00f3j i stylistyk\u0119 przyni\u00f3s\u0142 II Kwartet smyczkowy<\/a><\/em> Willema Pijpera<\/a>, najbardziej znanego kompozytora holenderskiego czas\u00f3w mi\u0119dzywojnia. Trudno powiedzie\u0107, co przypomina\u0142 – najbardziej chyba Paula Hindemitha. No i na koniec Lutos\u0142awski – przej\u015bcie do zupe\u0142nie innego \u015bwiata. W sumie program je\u015bli nie pasjonuj\u0105cy, to na pewno ciekawy, a w ka\u017cdym razie \u015bwietnie wykonany.<\/p>\n\n\n\n Fina\u0142 festiwalu nale\u017ca\u0142 do Sinfonii Varsovii, kt\u00f3ra drugi raz<\/a> w ci\u0105gu ostatnich miesi\u0119cy wyst\u0105pi\u0142a pod batut\u0105 m\u0142odego i dynamicznego Belga Martijna Dendievela. I dzi\u015b dyrygent zrobi\u0142 \u015bwietne wra\u017cenie, ale orkiestra tak\u017ce. D’un soir triste<\/em>, ostatni utw\u00f3r napisany r\u0119k\u0105 umieraj\u0105cej na gru\u017alic\u0119 Lili Boulanger, zn\u00f3w budzi\u0142 my\u015bl, co by by\u0142o, gdyby los nie by\u0142 wobec tego wybitnego talentu tak okrutny. Stylistyka wywodz\u0105ca si\u0119 z impresjonizmu, barwna orkiestra, ale przy tym nastr\u00f3j – zgodnie z tytu\u0142em – pe\u0142en melancholii, z pobrzmiewaj\u0105cym nawet w pewnym momencie marszem \u017ca\u0142obnym. Po czym zaskakuj\u0105co dobrze wsp\u00f3\u0142graj\u0105ca IV Symfonia<\/em> Lutos\u0142awskiego, w interpretacji bardzo \u015bpiewnej i intensywnej zarazem.<\/p>\n\n\n\n Symfonia<\/a><\/em> Franka Martina<\/a> z 1937 r., po raz pierwszy wykonana w Polsce, jak si\u0119 okazuje, w og\u00f3le nie jest grywana (pono\u0107 SV jako jedyna w tym roku j\u0105 wykonuje) i w\u0142a\u015bciwie trudno zrozumie\u0107, dlaczego – to naprawd\u0119 kawa\u0142 dobrej muzyki. Kompozytor odwo\u0142ywa\u0142 si\u0119 do dw\u00f3ch inspiracji: fragmentu Apokalipsy<\/em> oraz Burzy<\/em> Szekspira, ale trudno by\u0142oby znale\u017a\u0107 bezpo\u015brednie odniesienia. Szczeg\u00f3lny jest koloryt orkiestry: nie ma oboj\u00f3w, za to trzy saksofony wnosz\u0105 swoje wyraziste brzmienie. S\u0105 tu pono\u0107 jakie\u015b odniesienia do dodekafonii, czego nie s\u0142ycha\u0107; muzyka brzmi do\u015b\u0107 przyst\u0119pnie, a przy tym wci\u0105ga. Co prawda nie wolno by\u0142o zarejestrowa\u0107 tego utworu, ale podobno orkiestra ma go nagra\u0107 na przypadaj\u0105ce w przysz\u0142ym roku 50-lecie \u015bmierci kompozytora. Mo\u017ce i w jego rodzinnej Szwajcarii b\u0119d\u0105 go gra\u0107 z tej okazji, bo niestety wci\u0105\u017c jest i tam tw\u00f3rc\u0105 zapoznanym.<\/p>\n\n\n\n Sko\u0144czy\u0142 si\u0119 jubileuszowy \u0141a\u0144cuch, kt\u00f3ry zbieg\u0142 si\u0119 ze 110-leciem urodzin Lutos\u0142awskiego. Za rok b\u0119dziemy z kolei obchodzi\u0107 30-lecie jego \u015bmierci. Nieprawdopodobne, jak ten czas leci…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" A w jego ramach zn\u00f3w polskie prawykonania – a\u017c cztery. Trzy w sobot\u0119 na wyst\u0119pie Kwartetu V4, jedno na niedzielnym koncercie Sinfonii Varsovii.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10582"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10582"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10582\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10585,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10582\/revisions\/10585"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10582"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10582"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10582"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}