W okolicach urodzin Chopina wysz\u0142o par\u0119 publikacji z nim zwi\u0105zanych, nak\u0142adem PWM i NIFC. Oraz nowa p\u0142yta Rafa\u0142a Blechacza w Deutsche Grammophon.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W cyklu ma\u0142ych monografii PWM przysz\u0142a pora na Chopina<\/a>. Jej autorem jest Jakub Puchalski, kt\u00f3rego niekt\u00f3rzy z was pewnie znaj\u0105 z \u0142am\u00f3w „Tygodnika Powszechnego” lub od paru lat z audycji w Radiu Chopin. Zadanie mia\u0142 nie\u0142atwe, bo c\u00f3\u017c jeszcze mo\u017cna powiedzie\u0107 o Chopinie? Ot\u00f3\u017c zawsze si\u0119 da. Zw\u0142aszcza je\u015bli ma si\u0119 tak dobre pi\u00f3ro i tak\u0105 wiedz\u0119 – nie tylko muzykologiczn\u0105, ale te\u017c z dziedziny historii sztuki (drugi fakultet autora) – mo\u017cna wpisa\u0107 \u017cyciorys i tw\u00f3rczo\u015b\u0107 kompozytora w kontekst epoki, nie tylko muzyczny. Na pewno warto, szczeg\u00f3lnie kiedy nie przeczyta\u0142o si\u0119 jak ja kilkudziesi\u0119ciu ksi\u0105\u017cek o Chopinie i wok\u00f3\u0142 Chopina, ale chce si\u0119 wiedzie\u0107 o nim co\u015b wi\u0119cej. A je\u015bli si\u0119 chce wiedzie\u0107 jeszcze du\u017co wi\u0119cej, to PWM wznowi\u0142 po raz kolejny<\/a> poszerzon\u0105 s\u0142ynn\u0105 „bibli\u0119 chopinowsk\u0105” prof. Mieczys\u0142awa Tomaszewskiego.<\/p>\n\n\n\n Je\u015bli jednak kto\u015b bardziej jeszcze interesuje si\u0119 epok\u0105 oraz Chopinem jako osobowo\u015bci\u0105 muzyczn\u0105, mo\u017ce go zainteresowa\u0107 nowa pozycja wydana przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina: listy Friederike M\u00fcller, ulubionej uczennicy kompozytora. M\u0142oda obiecuj\u0105ca pianistka z Wiednia przyjecha\u0142a do Pary\u017ca z jedn\u0105 ze swych ciotek, by uczy\u0107 si\u0119 u kt\u00f3rej\u015b z tych trzech gwiazd: Chopina, Liszta lub Thalberga. Ostatecznie wybra\u0142a tego pierwszego i odby\u0142a z nim 170 lekcji. Wszystko szczeg\u00f3\u0142owo opisa\u0142a w listach do dw\u00f3ch pozosta\u0142ych ciotek; te listy znalaz\u0142y si\u0119 dopiero nie tak dawno, wcze\u015bniej by\u0142o znane jej skr\u00f3cone \u015bwiadectwo, kt\u00f3re da\u0142a biografowi Chopina – Frederickowi Niecksowi, kt\u00f3ry zacytowa\u0142 je w swej ksi\u0105\u017cce. W listach mamy bie\u017c\u0105ce opisy niemal jak z pami\u0119tnika: on powiedzia\u0142 to, ja zagra\u0142am tamto itp. – jakby\u015bmy przy tym byli. Friederike m\u00f3wi\u0142a p\u00f3\u017aniej, \u017ce specjalnie pisa\u0142a tak dok\u0142adne listy, by utrwali\u0107 swoje wra\u017cenia; opisuje r\u00f3wnie\u017c \u017cycie paryskich salon\u00f3w muzycznych w owych czasach. Zacz\u0119\u0142am czyta\u0107 i lektura jest fascynuj\u0105ca. Friederike nie zrobi\u0142a kariery – z r\u00f3\u017cnych zapewne powod\u00f3w; wiadomo, \u017ce wysz\u0142a za m\u0105\u017c za du\u017co starszego od siebie wiede\u0144skiego producenta fortepian\u00f3w Johanna Baptist\u0119 Streichera i wychowywa\u0142a zar\u00f3wno jego dzieci z pierwszego ma\u0142\u017ce\u0144stwa, jak i wsp\u00f3ln\u0105 c\u00f3rk\u0119. Czy jest czego \u017ca\u0142owa\u0107, mo\u017cemy si\u0119 tylko domy\u015bla\u0107, ale \u015bwiadectwo zawarte w jej listach jest bezcenne.<\/p>\n\n\n\n