Od w\u0119dr\u00f3wki po budynku NOSPR w kompozycji Wojtka Blecharza po s\u0142uchowisko o w\u0119dr\u00f3wce (i nie tylko) Tadeusza Wieleckiego – bardzo ciekawy by\u0142 ostatni dzie\u0144 Festiwalu Prawykona\u0144.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W samo po\u0142udnie ruszyli\u015bmy, ka\u017cdy swoim szlakiem, po wszystkich pi\u0119trach, korytarzach i zakamarkach tego wspania\u0142ego gmachu, kt\u00f3ry okaza\u0142 si\u0119 sam w sobie wielkim, pi\u0119knym, rezonuj\u0105cym instrumentem. Na wst\u0119pie utworu pod tajemniczym tytu\u0142em Field 8. Elixir<\/em> kompozytor poinstruowa\u0142 nas, jak nale\u017cy si\u0119 podczas tego spaceru zachowywa\u0107: cicho, nie przeszkadzaj\u0105c muzykom NOSPR w grze (cho\u0107 mo\u017cna by\u0142o mi\u0119dzy nich wchodzi\u0107), nie rozmawiaj\u0105c, ws\u0142uchuj\u0105c si\u0119 – mo\u017cna by\u0142o nawet si\u0119 po\u0142o\u017cy\u0107, kto chcia\u0142, m\u00f3g\u0142 te\u017c zdj\u0105\u0107 buty i chodzi\u0107 w otrzymanych do tego celu skarpetkach. Muzycy siedzieli pojedynczo lub grupami – np. pojedyncze waltornie, grupa skrzypiec lub kontrabas\u00f3w w rz\u0105dku, k\u00f3\u0142ko wiolonczel, dwa klarnety na najwy\u017cszym pi\u0119trze, na dole perkusja. Wszystkie nutki, jak podejrza\u0142am, by\u0142y precyzyjnie wypisane, okre\u015blony czas trwania kontrolowany przez muzyk\u00f3w za pomoc\u0105 kom\u00f3rek. Dopasowane by\u0142y brzmienia i harmonie, co jaki\u015b czas niekt\u00f3re grupy milk\u0142y, a inne si\u0119 odzywa\u0142y. Wszystko to trwa\u0142o ko\u0142o godziny i ani przez chwil\u0119 nie nu\u017cy\u0142o. Temu gmachowi co\u015b takiego si\u0119 nale\u017ca\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Po po\u0142udniu koncert Sp\u00f3\u0142dzielni Muzycznej, kt\u00f3ry zawiera\u0142 utwory b\u0119d\u0105ce eksploracj\u0105 rozmaitych, nietypowych brzmie\u0144. The Suspense<\/em> Anny Sowy by\u0142 w\u0142a\u015bciwie performansem z niemal teatralnymi sposobami wydobywania d\u017awi\u0119ku z amplifikowanych instrument\u00f3w. Najbardziej minimalistycznie podszed\u0142 do sprawy Viacheslav Kyrylov (pochodz\u0105cy z Donbasu, ale podkre\u015blaj\u0105cy, \u017ce jako kompozytor ukszta\u0142towa\u0142 si\u0119 w Krakowie na studiach u Magdaleny D\u0142ugosz i Wojciecha Wid\u0142aka) w utworze close to the zero intensity,<\/em> w kt\u00f3rym rzeczywi\u015bcie d\u017awi\u0119ki amplifikowanego tria smyczkowego by\u0142y bliskie ciszy. Wi\u0119cej element\u00f3w zawiera\u0142a Solastalgia<\/em> Katariny Gryvul, r\u00f3wnie\u017c kombinuj\u0105ca brzmienia amplifikowanych instrument\u00f3w, ale w bardziej zr\u00f3\u017cnicowanym zestawie. Ch\u0142\u00f3d emanuj\u0105cy z tych d\u017awi\u0119k\u00f3w zgadza\u0142 si\u0119 z opisem utworu<\/a> jako poniek\u0105d zwi\u0105zanego z wojennym losem. Najciekawszy by\u0142 utw\u00f3r ostatni – ice to weep <\/em>Paw\u0142a Malinowskiego, r\u00f3wnie\u017c absolwenta krakowskiej uczelni oraz modnej w ostatnich latach akademii w Aarhus. To w\u0142a\u015bnie z tej kompozycji<\/a> wywodzi si\u0119 \u00f3w tytu\u0142owy „\u015bnieg wyobra\u017cony”, obrazowany przez wysmakowane brzmienia i \u015bpiew lub recytacj\u0119 Barbary Kingi Majewskiej.<\/p>\n\n\n\n