W urodziny Mahlera przedstawi\u0119 Wam jego\u00a0biografi\u0119 alternatywn\u0105: „(…) Tak jak Michael Jackson okrzykni\u0119ty cudownym dzieckiem, ju\u017c jako czterolatek pr\u00f3bowa\u0142 gry na fortepianie. Jego symfonie by\u0142y muzycznym prze\u0142omem podobnym do tego, jaki wiek p\u00f3\u017aniej zapocz\u0105tkowa\u0142y piosenki Kurta Cobaina i Nirvany. W latach najwi\u0119kszej popularno\u015bci Mahler koncertowa\u0142 w ca\u0142ej Europie (…) Podbi\u0142 r\u00f3wnie\u017c ameryka\u0144sk\u0105 scen\u0119 muzyczn\u0105 – sw\u00f3j ostatni koncert w \u017cyciu da\u0142 w Carnegie Hall. Cz\u0119sto wyst\u0119powa\u0142 na festiwalach, m.in. w Strasburgu, na kt\u00f3ry przed stu laty \u015bci\u0105ga\u0142y podobne t\u0142umy, jak dzi\u015b na Glastonbury czy Open’era. By\u0142 kapry\u015bny i humorzasty. B\u0119d\u0105c u szczytu s\u0142awy zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z prawie 20 lat m\u0142odsz\u0105 i r\u00f3wnie pi\u0119kn\u0105, co niewiern\u0105 Alm\u0105 Schindler. Jej liczne romanse wp\u0119dzi\u0142y go w depresj\u0119, z kt\u00f3rej leczy\u0142 si\u0119 ucz\u0119szczaj\u0105c na seanse psychoterapeutyczne do samego Zygmunta Freuda. \u017byciorysy Mahlera i Michaela Jacksona \u0142\u0105czy jeszcze jedno: obydwaj arty\u015bci zmarli przedwcze\u015bnie w wieku 51 lat”.<\/p>\n
Co to za pomys\u0142 – my\u015blicie pewnie. Ano, pomys\u0142 Ren\u00e9 Martina, tw\u00f3rcy La Folle Journ\u00e9e, kt\u00f3rego to festiwalu druga ju\u017c warszawska edycja – Szalone Dni Muzyki (w tym roku pod has\u0142em Tytani) odb\u0119dzie si\u0119 w dniach 29 wrze\u015bnia-2 pa\u017adziernika. Przedwczoraj by\u0142a pierwsza konferencja prasowa, ale nie podano jeszcze szczeg\u00f3\u0142owego programu ani wa\u017cniejszych wykonawc\u00f3w, tj. Ren\u00e9 wymieni\u0142 kilka nazwisk, z kt\u00f3rych zaledwie par\u0119 mi co\u015b powiedzia\u0142o, ale podobno uk\u0142adanie programu jeszcze trwa. Za to dostali\u015bmy takie w\u0142a\u015bnie \u017cyciorysy pi\u0119ciu g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w, zmodyfikowane w taki spos\u00f3b, by mog\u0142y co\u015b powiedzie\u0107 m\u0142odym (i mo\u017ce nie tylko m\u0142odym) ludziom, kt\u00f3rzy klasyki nie s\u0142uchaj\u0105.<\/p>\n
A wi\u0119c Liszt: ” (…) Jego wyst\u0119py (…) wyzwala\u0142y niesamowicie silne, pozytywne emocje podobne do tych, kt\u00f3re w latach 70. XX w. wywo\u0142ywali Beatlesi. Kobiety go uwielbia\u0142y, a jego koncerty przyci\u0105ga\u0142y t\u0142umy meloman\u00f3w. Lisztomania niczym nie r\u00f3\u017cni\u0142a si\u0119 od po\u017c\u0105dania, jakie sto lat p\u00f3\u017aniej budzili John Lennon czy Paul McCartney. Wielbicielki idola znad Dunaju potrafi\u0142y wyrywa\u0107 sobie wyrzucony przez niego niedopa\u0142ek papierosa. (…)”<\/p>\n
Brahms: „Niemiecki gwiazdor muzyki romantycznej II po\u0142owy XIX w. Podobnie jak Jimi Hendrix w dzieci\u0144stwie cierpia\u0142 niedostatek. Aby zarobi\u0107 na chleb, grywa\u0142 na pianinie w nocnych klubach i domach publicznych w Hamburgu. Szczytowe lata muzycznej kariery sp\u0119dzi\u0142 w Wiedniu, \u00f3wczesnej stolicy \u015bwiatowej muzyki. (…) Poza cesarstwem austro-w\u0119gierskim mia\u0142 rzesze fan\u00f3w w ca\u0142ej Europie (…). W 1887 r. otrzyma\u0142 z\u0142oty medal London Philharmonic Society, presti\u017cem odpowiadaj\u0105cy wsp\u00f3\u0142czesnym nagrodom Grammy czy Brit Awards. Nieod\u0142\u0105cznym elementem scenicznego wizerunku Brahmsa by\u0142a d\u0142uga broda a la ZZ Top, kt\u00f3r\u0105 zapu\u015bci\u0142 po czterdziestce, by doda\u0107 sobie powagi. S\u0142yn\u0105\u0142 z trudnego charakteru. Arogancj\u0105 i egoizmem m\u00f3g\u0142by bez trudu przebi\u0107 Micka Jaggera, a perfekcjonizmem – Stinga. (…)”<\/p>\n
Richard Strauss: „(…) Podobnie jak wokalista Aerosmith, Steven Tyler, wychowa\u0142 si\u0119 w muzykuj\u0105cej rodzinie, a sw\u00f3j pierwszy utw\u00f3r napisa\u0142 w wieku 6 lat. Cho\u0107 \u017cy\u0142 w niespokojnych czasach, jego muzyczna kariera trwa\u0142a d\u0142u\u017cej ni\u017c The Rolling Stones. Tak jak giganci rocka, Strauss nie ba\u0142 si\u0119 prze\u0142amywa\u0107 obyczajowych tabu. Jego opera Salome<\/em>, zainspirowana kontrowersyjn\u0105 sztuk\u0105 Oscara Wilde’a, wywo\u0142a\u0142a skandal, ale zarazem zapewni\u0142a mu finansowy sukces. Dzi\u0119ki niemu zamieszka\u0142 w okaza\u0142ej willi w g\u00f3rskim kurorcie Garmisch-Partenkirchen. (…) Co rzadkie u gwiazd estrady (wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie podobnie chlubnym wyj\u0105tkiem jest wokalista Coldplay, Chris Martin), Strauss by\u0142 sta\u0142y w uczuciach. Jego zwi\u0105zek z sopranistk\u0105 Pauline de Ahna przetrwa\u0142 ponad 50 lat!”.<\/p>\n I wreszcie – do\u0142\u0105czony w polskiej edycji Karol Szymanowski: „(…) Jak p\u00f3\u0142 wieku p\u00f3\u017aniej Czes\u0142aw Niemen, tak Szymanowski w swojej tw\u00f3rczo\u015bci postawi\u0142 na nowe brzmienia. Wraz z przyjaci\u00f3\u0142mi utworzy\u0142 Sp\u00f3\u0142k\u0119 Nak\u0142adow\u0105 M\u0142odych Kompozytor\u00f3w Polskich, kt\u00f3ra pe\u0142ni\u0142a rol\u0119 dzisiejszej wytw\u00f3rni p\u0142ytowej, promuj\u0105cej muzyk\u0119 alternatywn\u0105. (…) Du\u017co podr\u00f3\u017cowa\u0142 po Europie, odwiedzi\u0142 te\u017c USA i Afryk\u0119 P\u00f3\u0142nocn\u0105. Po ka\u017cdym wyje\u017adzie powi\u0119ksza\u0142 swoj\u0105 kolekcj\u0119 poczt\u00f3wek. (…) Je\u015bli chodzi o sfer\u0119 uczu\u0107, dobrze rozumia\u0142by si\u0119 z George’em Michaelem i Freddiem Mercurym (…)”.<\/p>\n Jak Wam si\u0119 to podoba?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W urodziny Mahlera przedstawi\u0119 Wam jego\u00a0biografi\u0119 alternatywn\u0105: „(…) Tak jak Michael Jackson okrzykni\u0119ty cudownym dzieckiem, ju\u017c jako czterolatek pr\u00f3bowa\u0142 gry na fortepianie. Jego symfonie by\u0142y muzycznym prze\u0142omem podobnym do tego, jaki wiek p\u00f3\u017aniej zapocz\u0105tkowa\u0142y piosenki Kurta Cobaina i Nirvany. W latach najwi\u0119kszej popularno\u015bci Mahler koncertowa\u0142 w ca\u0142ej Europie (…) Podbi\u0142 r\u00f3wnie\u017c ameryka\u0144sk\u0105 scen\u0119 muzyczn\u0105 – […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1065"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1065"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1065\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1069,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1065\/revisions\/1069"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1065"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1065"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1065"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}