Dzi\u015b patrona festiwalu zast\u0105pi\u0142 starszy o 14 lat kolega – dzie\u0144 rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 i zako\u0144czy\u0142 Mozartem. A obok Wieniawski oraz XX\/XXI wiek.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Hina Maeda z Micha\u0142em Francuzem wyst\u0105pili w po\u0142udnie na Zamku Kr\u00f3lewskim. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce bardzo si\u0119 przez te kilka miesi\u0119cy rozwin\u0119\u0142a. Du\u017co gra, jest wci\u0105\u017c w trasie, mog\u0142a porz\u0105dnie prze\u0107wiczy\u0107 repertuar, spad\u0142o napi\u0119cie konkursowe, wi\u0119c jest ju\u017c bardziej opanowana. Z fa\u0142szami te\u017c si\u0119 ju\u017c prawie ca\u0142kiem sko\u0144czy\u0142o (mo\u017ce par\u0119 fla\u017colet\u00f3w w Fantazji wg Fausta<\/em> Wieniawskiego by\u0142o obok, ale nie ma co si\u0119 czepia\u0107). Dobry by\u0142 pomys\u0142, \u017ceby zacz\u0105\u0107 od Mozarta w\u0142a\u015bnie – Sonaty e-moll<\/em> KV 304, jednej z najpi\u0119kniejszych, pe\u0142nej melancholii. Mo\u017ce wykonanie by\u0142o troch\u0119 cukierkowe, ale \u0142adne. P\u00f3\u017aniej rzeczony Wieniawski, w kt\u00f3rym solistka mog\u0142a pokaza\u0107 wirtuozowski pazur (a\u017c cz\u0119\u015b\u0107 publiczno\u015bci zacz\u0119\u0142a klaska\u0107 w \u015brodku). I wreszcie V Sonata<\/em> Wajnberga, w kt\u00f3rej pokaza\u0142a muzykalno\u015b\u0107 i zrozumienie, a to nie jest \u0142atwa muzyka. Napisana w 1953 r., zaraz po wypuszczeniu z aresztu, pierwszy temat ma jeszcze z tych uwodz\u0105cych, melodyjnych, z ludowym posmakiem, ale potem s\u0105 ju\u017c ca\u0142kiem inne nastroje i potrzeba do ich oddania wiele emocji, kt\u00f3rych tej skrzypaczce nie brak. Bardzo we wszystkim pomaga\u0142 pianista, rasowy kameralista. Troch\u0119 mnie z pocz\u0105tku razi\u0142o, \u017ce po przejmuj\u0105cym Wajnbergu – a koncert oficjalnie upami\u0119tnia\u0142 80. rocznic\u0105 powstania w getcie warszawskim – by\u0142y dwa weso\u0142e, wirtuozowskie bisy: Obertas<\/em> Wieniawskiego i powt\u00f3rzenie ko\u0144c\u00f3wki Fantazji<\/em>. Ale jakby kto si\u0119 upar\u0142, to mo\u017cna stwierdzi\u0107, \u017ce – no dobrze, przecie\u017c Wieniawski te\u017c by\u0142 \u017bydem.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem w FN pojawi\u0142a si\u0119 Radomska Orkiestra Kameralna pod batut\u0105 Jurka Dyba\u0142a. Chyba najlepiej wypad\u0142y dwa kontemplacyjne utwory: Elegia<\/em> Sylwestrowa z 2002 r., pami\u0119ci Ivana Karabitsa, cenionego kompozytora, kt\u00f3rego ostatnie szkice zosta\u0142y tu pono\u0107 wykorzystane (prawykonanie utworu prowadzi\u0142 swego czasu znany nam dyrygent Kirill Karabits – syn Ivana), oraz Sinfonietta nr 2<\/em> Pendereckiego w wersji z fletem, na kt\u00f3rym gra\u0142 Massimo Mercelli. Ten sam znakomity solista gra\u0142 zaraz potem Mozarta – wysz\u0142o jakie\u015b qui pro quo, bo zapowiedziano Koncert D-dur<\/em>, om\u00f3wienie w internetowej wersji programu zamieszczono Koncertu G-dur<\/em>, a us\u0142yszeli\u015bmy ten pierwszy (czyli drugi), ale w C-dur, jak pierwowz\u00f3r, kt\u00f3ry by\u0142 przeznaczony na ob\u00f3j. Tak czy owak \u0142adnie wypad\u0142o. Flecista zagra\u0142 na bis – pi\u0119knie – Syrinx<\/em> Debussy’ego.<\/p>\n\n\n\n Drug\u0105 solistk\u0105 by\u0142a r\u00f3wnie\u017c znakomita Sarah McElravy, kt\u00f3ra wyst\u0105pi\u0142a w Lachrymae<\/em> Brittena, Kolejny utw\u00f3r pe\u0142en zadumy i melancholii, wariacje na temat pie\u015bni Dowlanda. \u017beby tak ca\u0142kiem si\u0119 nie zasmuci\u0107, na koniec zabrzmia\u0142 zn\u00f3w Mozart – Symfonia A-dur<\/em> KV 201. No i tu Jurek Dyba\u0142 z zespo\u0142em troch\u0119 sobie poszala\u0142 – pierwsza i ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a tak szybka, \u017ce muzycy ledwie si\u0119 wyrabiali. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce ich to bawi, ale efekt by\u0142 troch\u0119 cyrkowy, a waltornie mia\u0142y po prostu k\u0142opot. Ale publiczno\u015bci si\u0119 spodoba\u0142o, nawet zabrzmia\u0142o powt\u00f3rzenie kr\u00f3ciutkiego fragmentu na bis.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b patrona festiwalu zast\u0105pi\u0142 starszy o 14 lat kolega – dzie\u0144 rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 i zako\u0144czy\u0142 Mozartem. A obok Wieniawski oraz XX\/XXI wiek.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10671"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10671"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10671\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10672,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10671\/revisions\/10672"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10671"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10671"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10671"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}