Ten koncert, cho\u0107 zawiera\u0142 ten sam utw\u00f3r w tym samym wykonaniu, by\u0142 zupe\u0142nie inny od wtorkowego w Madrycie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ju\u017c pozycja wyj\u015bciowa by\u0142a odmienna: koncert ten by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 60. ju\u017c edycji festiwalu La Semana de M\u00fasica Religiosa, bardzo tu cenionego, odbywaj\u0105cego si\u0119 co roku w Wielki Tydzie\u0144, kt\u00f3ry jest najwa\u017cniejszym czasem dla tego miasta. Po\u015bwi\u0119cone jest mu nawet muzeum – Museo de Semana Santa – kt\u00f3rego jednak nie zwiedza\u0142am, podobnie jak wspania\u0142ego podobno muzeum sztuki abstrakcyjnej z lubianymi przeze mnie m.in. T\u00e0piesem czy Chillid\u0105 – by\u0142o akurat nieczynne. Przyjechali\u015bmy zreszt\u0105 po po\u0142udniu i mia\u0142am w sam raz tyle czasu – nieca\u0142e trzy godziny – \u017ceby wdrapa\u0107 si\u0119 na g\u00f3r\u0119 do starego miasta, po\u0142o\u017conego malowniczo na ska\u0142ach, przebiec najwa\u017cniejszy szlak – ko\u0142o katedry, jeszcze troch\u0119 w g\u00f3r\u0119 do muru zamkowego i potem w d\u00f3\u0142, zbiegaj\u0105c za d\u017awi\u0119kami b\u0119bn\u00f3w i orkiestr d\u0119tych, \u017ceby troch\u0119 popodziwia\u0107 jedn\u0105 z licznych tu wielkotygodniowych procesji.<\/p>\n\n\n\n
Muzyka grana przez te orkiestry – to co\u015b na kszta\u0142t marsz\u00f3w \u017ca\u0142obnych, ale w rzeczywisto\u015bci nie takich \u017ca\u0142obnych, czasem pogodnych, i w melodyce bardzo hiszpa\u0144skich. A\u017c \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce nie nagrywa\u0142am. W takiej procesji bierze udzia\u0142 z p\u00f3\u0142 miasteczka, od dzieci do ludzi w sile wieku (kt\u00f3ry trudno zreszt\u0105 oceni\u0107, kiedy naci\u0105gaj\u0105 na g\u0142owy spiczaste kaptury) – kibicuj\u0105 jej nie tylko tury\u015bci, kt\u00f3rych w tym czasie nie brak, ale te\u017c cz\u0142onkowie rodzin maszeruj\u0105cych, w tym oczywi\u015bcie rodzice dzieciak\u00f3w. Jest to wi\u0119c wydarzenie spo\u0142eczno\u015bciowe. Powiem, \u017ce po takim do\u015bwiadczeniu ciekawie s\u0142ucha\u0142o si\u0119 Pasji<\/em> Pendereckiego, zw\u0142aszcza fragment\u00f3w z turb\u0105. To jest zreszt\u0105 turba bardzo wsp\u00f3\u0142czesna, gwi\u017cd\u017c\u0105ca, be\u0142kocz\u0105ca, drwi\u0105ca. Taki d\u017awi\u0119kowy hejt. Ale przecie\u017c odegrany.<\/p>\n\n\n\n Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce s\u0142ucha\u0142o mi si\u0119 tym razem o wiele lepiej. Sala madryckiego Auditorio jest du\u017ca, na 2324 miejsca; jak wcze\u015bniej wspomnia\u0142am, nie by\u0142a wype\u0142niona, a ja mia\u0142am miejsce na balkonie z ty\u0142u, czyli s\u0142ucha\u0142am z dystansu. Sala z Cuenki jest du\u017co mniejsza, na 736 os\u00f3b, i jest winnic\u0105 – parter opada amfiteatralnie, po bokach i z ty\u0142u s\u0105 balkony-tarasy (cz\u0119\u015bciowo wy\u0142\u0105czone z powodu ch\u00f3r\u00f3w), a ja tym razem siedzia\u0142am w X rz\u0119dzie, na wysoko\u015bci sceny, w o wiele intymniejszym kontakcie. Zreszt\u0105 kiedy rozmawia\u0142am po koncercie z muzykami, to oni te\u017c poczuli blisko\u015b\u0107 z publiczno\u015bci\u0105 – sala jest na planie niemal\u017ce kwadratu, wi\u0119c zupe\u0142nie inaczej czuje si\u0119 atmosfer\u0119. Mog\u0142am wi\u0119c wreszcie w pe\u0142ni doceni\u0107 kunszt Olgi Pasiecznik, kt\u00f3ra z ka\u017cdego swojego solowego wej\u015bcia stworzy\u0142a dramatyczn\u0105 scen\u0119, oraz kultur\u0119 \u015bpiewu zar\u00f3wno Enrique Sancheza, jak \u0141ukasza Jakobskiego. – a trzeba powiedzie\u0107, \u017ce soli\u015bci cz\u0119sto musz\u0105 \u015bpiewa\u0107 „nie swoim” g\u0142osem, tak to jest napisane. To tylko wzmacnia emocje. Dodajmy jeszcze emocje ch\u00f3r\u00f3w i orkiestry, no i oczywi\u015bcie dyrygentki – i nic dziwnego, \u017ce ostatni akord E-dur na s\u0142owach Deus veritatis<\/em> zadzia\u0142a\u0142 tak piorunuj\u0105co, \u017ce ledwie przebrzmia\u0142, a ju\u017c kto\u015b krzykn\u0105\u0142 jakie\u015b „\u0142e\u0142e” jak na koncercie rockowym. I zn\u00f3w by\u0142a owacja na stoj\u0105co, cho\u0107 chyba w publiczno\u015bci poza mn\u0105 nie by\u0142o tym razem nikogo z Polski.<\/p>\n\n\n\n „Krzysztof by pewnie to doceni\u0142” – powiedzia\u0142a po koncercie Olga Pasiecznik. Te\u017c tak my\u015bl\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ten koncert, cho\u0107 zawiera\u0142 ten sam utw\u00f3r w tym samym wykonaniu, by\u0142 zupe\u0142nie inny od wtorkowego w Madrycie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10686"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10686"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10686\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10689,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10686\/revisions\/10689"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10686"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10686"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10686"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}