Przyjecha\u0142am do Gda\u0144ska na ostatni dzie\u0144 Actus Humanus Resurrectio – i warto by\u0142o. Cho\u0107 \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce na tak kr\u00f3tko.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
M\u00f3wi\u0105, \u017ce ta edycja by\u0142a bardzo udana – widz\u0105c program i wykonawc\u00f3w nie mam co do tego w\u0105tpliwo\u015bci. Dobrze, \u017ce skorzysta\u0142am chocia\u017c z tej jednej pi\u0105tej.<\/p>\n\n\n\n
Po po\u0142udniu w Ratuszu Starego Miasta wyst\u0105pi\u0142a po raz pierwszy na tym festiwalu krakowska klawesynistka Ewa Mrowca z repertuarem, kt\u00f3ry nagra\u0142a dwa lata temu na p\u0142yt\u0119 wydan\u0105 przez DUX: wszystkimi utworami klawesynowymi Louisa Marchanda, kt\u00f3rych zreszt\u0105 wiele nie zostawi\u0142 – by\u0142 podobno mistrzem sztuki improwizacji i to ona by\u0142a g\u0142\u00f3wnym obszarem jego dzia\u0142ania. By\u0142 przy tym barwn\u0105 postaci\u0105, pono\u0107 wielce konfliktow\u0105 i awanturnicz\u0105, ale przy tym znakomitym muzykiem. Czy prawd\u0105 jest legenda, \u017ce mieli si\u0119 „pojedynkowa\u0107” w dziedzinie improwizacji z samym Johannem Sebastianem Bachem i \u017ce Marchand si\u0119 wycofa\u0142 – nie wiadomo, ale na pewno Bach go ceni\u0142. Suity klawesynowe Marchanda – a wydano ich dwie plus jeszcze par\u0119 pojedynczych utwor\u00f3w – s\u0105 rzeczywi\u015bcie pi\u0119kne i kunsztowne, a Ewa Mrowca zagra\u0142a je chyba jeszcze lepiej ni\u017c na p\u0142ycie. Na bis wykona\u0142a passacagli\u0119 „innego szalonego kompozytora-klawesynisty, kt\u00f3rego r\u00f3wnie\u017c Bach ceni\u0142”, czyli Jeana-Henriego d’Angleberta.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem fina\u0142 festiwalu, po raz pierwszy nie w Centrum \u015bw. Jana, gdzie jest piekielnie zimno, tylko w Dworze Artusa. Powr\u00f3ci\u0142a Caf\u00e9 Zimmermann z repertuarem ca\u0142kowicie po\u015bwi\u0119conym Bachowi, tym razem jednak, w odr\u00f3\u017cnieniu od grudniowego koncertu, z C\u00e9line Frisch, i trzeba tu powiedzie\u0107, \u017ce jednak pa\u0144skie oko konia tuczy – z jej obecno\u015bci\u0105 by\u0142o o niebo lepiej, wr\u00f3ci\u0142o charakterne granie. Zacz\u0119\u0142a zreszt\u0105 od solowego wyst\u0119pu w Koncercie klawesynowym d-moll<\/em>. Druga cz\u0119\u015b\u0107 koncertu rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 z kolei Koncertem c-moll<\/em> w wersji ze skrzypcami (Pablo Valetti) i obojem (Magdalena Karolak). I do tego dwie kantaty.<\/p>\n\n\n\n A dalej – tu ju\u017c trzeba podziwia\u0107, bo na par\u0119 dni przed koncertem okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nie przyjedzie sopranistka Sophie Karth\u00e4user i trzeba by\u0142o szybko szuka\u0107 zast\u0119pstwa, a termin przecie\u017c nie\u0142atwy. No i zgodzi\u0142a si\u0119 wyst\u0105pi\u0107 inna \u015bpiewaczka, ale mezzosopranistka: Marie-Claude Chappuis, osoba zas\u0142u\u017cona, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a pod batut\u0105 Harnoncourta, Norringtona czy Jacobsa. Trzeba by\u0142o wi\u0119c wstawi\u0107 do programu zupe\u0142nie inne kantaty. Pad\u0142o na: Vergn\u00fcgte Ruh, beliebte Seelenlust<\/em> oraz Geist und Seele wird verwirret<\/em>. Ta pierwsza – z mocnym, bardzo aktualnym tekstem, kt\u00f3ry traktuje, mo\u017cna dzisiejszym j\u0119zykiem powiedzie\u0107, o hejcie. Ta druga – \u0142agodniejsza, za to rozbudowana, z dwiema instrumentalnymi sinfoniami, kt\u00f3re zapewne pierwotnie by\u0142y cz\u0119\u015bciami koncertw instrumentalnych. Bardzo trudne zar\u00f3wno dla solistki, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a je bardzo teatralnie, ilustruj\u0105c ka\u017cde s\u0142owo (warto by\u0142o \u015bledzi\u0107 tekst na bie\u017c\u0105co), jak dla zespo\u0142u, kt\u00f3ry nigdy tych kantat nie gra\u0142, ale w par\u0119 dni si\u0119 nauczy\u0142 – podziw zw\u0142aszcza dla C\u00e9line Frisch, kt\u00f3ra musia\u0142a wykona\u0107 porz\u0105dn\u0105 sol\u00f3wk\u0119 na pozytywie. To si\u0119 nazywa profesjonalizm.<\/p>\n\n\n\n Tym razem tylko „lizn\u0119\u0142am” festiwal, a na nast\u0119pny trzeba czeka\u0107 a\u017c do grudnia… Na razie b\u0119dzie mo\u017cna s\u0142ucha\u0107 retransmisji poszczeg\u00f3lnych koncert\u00f3w. Ju\u017c jutro, a w\u0142a\u015bciwie dzi\u015b, b\u0119dzie mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tego\u017c koncertu fina\u0142owego – te\u017c o godz. 20.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Przyjecha\u0142am do Gda\u0144ska na ostatni dzie\u0144 Actus Humanus Resurrectio – i warto by\u0142o. Cho\u0107 \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce na tak kr\u00f3tko.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10690"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10690"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10690\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10691,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10690\/revisions\/10691"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10690"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10690"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10690"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}