Forma tego koncertu w FN by\u0142a troch\u0119 „na odwr\u00f3t” – koncert z solist\u0105 zwykle jest w pierwszej cz\u0119\u015bci, tym razem jednak stanowi\u0142 fina\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W gruncie rzeczy wi\u0119kszo\u015b\u0107 publiczno\u015bci zapewne w\u0142a\u015bnie z powodu tego fina\u0142u przysz\u0142a (niekt\u00f3rzy nawet po raz drugi), ale przy okazji pos\u0142ucha\u0142a jeszcze zupe\u0142nie innej muzyki. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 koncertu mia\u0142a sw\u00f3j temat: posta\u0107 Salome. Najpierw Taniec siedmiu zas\u0142on<\/em> z opery Richarda Straussa – efektowny i dynamiczny, nawet bardzo, tak\u017ce dzi\u0119ki poprowadzeniu przez Jonathana Darlingtona (do niedawna wieloletniego dyrektora opery w Vancouver). Potem balet Florenta Schmitta Tragedia Salome<\/em> – ten kompozytor pozostaje w cieniu, by\u0107 mo\u017ce dlatego, \u017ce by\u0142 postaci\u0105 kontrowersyjn\u0105, a w latach 30. przez pewien czas – sympatykiem nazizmu (p\u00f3\u017aniej jednak broni\u0142 muzyk\u00f3w \u017cydowskich). Dzia\u0142a\u0142 te\u017c jako krytyk muzyczny. \u017by\u0142 d\u0142ugo, komponowa\u0142 du\u017co, a Tragedia Salome<\/em> by\u0142a jednym z najbardziej docenionych jego utwor\u00f3w. Ta muzyka oparta jest na porz\u0105dnym rzemio\u015ble i barwnej wyobra\u017ani; stylistycznie ma pewne pokrewie\u0144stwo z Debussym. Pewn\u0105 te\u017c analogi\u0105 do debussy’owskich Syren<\/em> jest u\u017cycie (tylko w jednym fragmencie) ch\u00f3ru \u017ce\u0144skiego. Dyrygent podczas owacji wielokrotnie na przemian pokazywa\u0142 na orkiestr\u0119 (miejscow\u0105) i wznosi\u0142 kciuki do g\u00f3ry, zadowolony ze wsp\u00f3\u0142pracy.<\/p>\n\n\n\n Bohaterem drugiej cz\u0119\u015bci mia\u0142 by\u0107 Garrick Ohlsson na swoje 75. urodziny (kt\u00f3re min\u0119\u0142y 4 kwietnia), ale termin chyba by\u0142 nieporozumieniem – dzi\u015b gra\u0142 w Manchester, z BBC Philharmonic. U nas planowano, \u017ce wykona II Koncert<\/em> Brahmsa. Ale Marc-Andr\u00e9 Hamelin, kt\u00f3ry go zast\u0105pi\u0142, gra\u0142 ju\u017c tutaj ten w\u0142a\u015bnie utw\u00f3r w 2016 r. (nagranie zreszt\u0105 wci\u0105\u017c mo\u017cna obejrze\u0107<\/a>). Ja zreszt\u0105 nie by\u0142am na tym koncercie, bo siedzia\u0142am wtedy w Gda\u0144sku na Actus Humanus, ale pami\u0119tam zachwycone g\u0142osy tu na blogu – wcze\u015bniej bywa\u0142 u nas kilka razy, ale sprawia\u0142 wra\u017cenie artysty do\u015b\u0107 ch\u0142odnego, cho\u0107 nies\u0142ychanie sprawnego. Brahms to jednak ca\u0142kiem inna historia. Od tego czasu gra tego pianisty coraz bardziej nabiera g\u0142\u0119bi, owszem, czasem pokazuje wirtuozeri\u0119, zw\u0142aszcza na recitalach, ale nie jest to element dominuj\u0105cy. Dzi\u015b, z I Koncertem<\/em>, r\u00f3wnie\u017c tak by\u0142o. Mo\u017ce chwilami by\u0142o zbyt masywne brzmienie, ale og\u00f3lnie, zw\u0142aszcza w drugiej cz\u0119\u015bci, to wykonanie porusza\u0142o. Bis niestety by\u0142 tylko jeden (wczoraj pono\u0107 by\u0142y dwa) – Reflets dans l’eau<\/em> z cyklu Images<\/em> Debussy’ego. Czysta poezja.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Forma tego koncertu w FN by\u0142a troch\u0119 „na odwr\u00f3t” – koncert z solist\u0105 zwykle jest w pierwszej cz\u0119\u015bci, tym razem jednak stanowi\u0142 fina\u0142.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10705"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10705"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10705\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10706,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10705\/revisions\/10706"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10705"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10705"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10705"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}