To by\u0142 prawdziwy ewenement – recital Lidii Grychto\u0142\u00f3wny w Studiu im. Lutos\u0142awskiego (zorganizowany przez Polskie Radio Chopin). Z wielu powod\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pianistka w tym roku, w lipcu, ko\u0144czy 95 lat. Drugim jubileuszem, kt\u00f3ry obchodzi, jest 70-lecie oficjalnego rozpocz\u0119cia kariery, cho\u0107 pierwszy raz publicznie wyst\u0105pi\u0142a jako pi\u0119ciolatka, a koncerty dyplomowe zagra\u0142a w 1951 r. (w tym Koncert b-moll<\/em> Czajkowskiego, kt\u00f3ry, jak dzi\u015b opowiedzia\u0142a, zagra\u0142a tylko dwa razy w \u017cyciu, stwierdziwszy potem s\u0142usznie, \u017ce to nie jest utw\u00f3r dla osoby o ma\u0142ych r\u0119kach). Ale koncert z 1953 r. z orkiestr\u0105 Filharmonii \u015al\u0105skiej pod batut\u0105 Stanis\u0142awa Skrowaczewskiego by\u0142, jak sama artystka uwa\u017ca, pierwszym naprawd\u0119 powa\u017cnym.<\/p>\n\n\n\n Dzisiejszy wyst\u0119p<\/a> by\u0142 ewenementem nie tylko ze wzgl\u0119du na wiek pianistki, ale te\u017c ze wzgl\u0119du na jako\u015b\u0107. Wykona\u0142a bez przerwy 70-minutowy program plus bis; wszystko gra\u0142a nie podpieraj\u0105c si\u0119 nutami. „S\u0105siad\u00f3w” by\u0142o ma\u0142o, dopiero pod koniec pojawi\u0142o si\u0119 niewielkie zm\u0119czenie. Program by\u0142 pieczo\u0142owicie u\u0142o\u017cony i grany attacca; pr\u00f3by oklask\u00f3w mi\u0119dzy utworami by\u0142y komentowane gestem niech\u0119ci. Wszystko razem stworzy\u0142o pewn\u0105 sp\u00f3jn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 – a w wi\u0119kszo\u015bci by\u0142a to muzyka romantyczna, kt\u00f3r\u0105 Lidia Grychto\u0142\u00f3wna przez ca\u0142e \u017cycie najbardziej lubi\u0142a wykonywa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Delikatne Impromptus Es-dur<\/em> i As-dur<\/em> Schuberta, wzruszaj\u0105ce Sceny dzieci\u0119ce<\/em> Schumanna i Intermezzi A-dur<\/em> i b-moll<\/em> Brahmsa – to utwory, kt\u00f3re nie s\u0105 bardzo trudne technicznie, a mo\u017cna w nich pokaza\u0107 muzykalno\u015b\u0107. Troch\u0119 trudniejsze by\u0142o Liebestraum<\/em> Liszta, ale p\u00f3\u017aniej nast\u0105pi\u0142 ma\u0142y wypad w XX wiek do uroczych i figlarnych Melodii ludowych<\/em> Lutos\u0142awskiego (pianistka opowiada, \u017ce by\u0142a zaprzyja\u017aniona z kompozytorem i jego \u017con\u0105, kt\u00f3rzy przychodzili na jej koncerty, kiedy tylko odwiedza\u0142a Warszaw\u0119). I na koniec powr\u00f3t do romantyzmu, czyli Chopin: w programie by\u0142a „niespodzianka”, kt\u00f3r\u0105 okaza\u0142y si\u0119 trzy walce: Des-dur<\/em> („minutowy”), cis-moll<\/em> i Es-dur<\/em>. Plus Nokturn cis-moll<\/em> op. posth. na bis.<\/p>\n\n\n\n Przez kilkana\u015bcie minut jeszcze Adam Rozlach i Marcin Gmys przepytywali jubilatk\u0119, kt\u00f3ra mimo zm\u0119czenia opowiedzia\u0142a par\u0119 ciekawych anegdot. Np. jak obchodzi\u0142a urodziny, gdy jako m\u0142oda dziewczyna by\u0142a na kursach mistrzowskich u Artura Benedettiego Michelangelego. Powiedzia\u0142 innym studentom, \u017ceby wyszli z sali, to zagra co\u015b tylko dla niej specjalnie na urodziny. Spyta\u0142 j\u0105, co chcia\u0142aby us\u0142ysze\u0107 w jego wykonaniu; ona poprosi\u0142a o Scarlattiego. Mia\u0142a racj\u0119 – on by\u0142 chyba jednym z najlepszych wykonawc\u00f3w<\/a> tej muzyki.<\/p>\n\n\n\n Nie b\u0119d\u0119 wi\u0119cej dawa\u0107 spoiler\u00f3w, bo Radio Chopin udost\u0119pni nagranie tego wieczoru 30 kwietnia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 prawdziwy ewenement – recital Lidii Grychto\u0142\u00f3wny w Studiu im. Lutos\u0142awskiego (zorganizowany przez Polskie Radio Chopin). Z wielu powod\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10707"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10707"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10707\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10708,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10707\/revisions\/10708"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10707"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10707"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10707"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}