Lubi\u0119 Jazz na Star\u00f3wce – kiedy jest pogoda, wida\u0107, \u017ce to sympatyczna rodzinna impreza i \u017ce jazz jest – wbrew r\u00f3\u017cnym zdaniom – dla wszystkich. Uderza bowiem obecno\u015b\u0107 wszystkich grup wiekowych w sobotni wiecz\u00f3r na rynku. Z jednej strony m\u0142ode pary i rodzice z w\u00f3zkami, z drugiej – ludzie nawet sze\u015b\u0107dziesi\u0105t i siedemdziesi\u0105t plus. Widzia\u0142am, jak pewna\u00a0urocza starsza pani, siwiute\u0144ka, ju\u017c dobrze po siedemdziesi\u0105tce, pod koniec koncertu nie wytrzyma\u0142a na \u0142awce i wsta\u0142a, \u017ceby troch\u0119 si\u0119 pokiwa\u0107 do rytmu. S\u0142ysza\u0142am te\u017c, jak inne starsze panie narzeka\u0142y, \u017ce w Warszawie nie ma miejsca, gdzie stale grywa\u0142oby si\u0119 jazz.<\/p>\n
Dzi\u015b pogoda sprzyja\u0142a – tydzie\u0144 temu by\u0142o i\u015bcie skandynawskie zimno, natomiast teraz by\u0142 co prawda nie grecki upa\u0142, bo tam jest w tej chwili zapewne du\u017co gor\u0119cej, ale s\u0142onecznie, ciep\u0142o, nawet duszno. Wyst\u0105pi\u0142a formacja grecko-polska<\/a>, bardziej grecka ni\u017c polska, ale wszyscy ci Grecy to, mo\u017cna powiedzie\u0107, cz\u0119\u015bciowo Polacy – tu si\u0119 wychowali, dzieci rodzic\u00f3w komunist\u00f3w, kt\u00f3rzy na pocz\u0105tku lat 50. musieli z Grecji emigrowa\u0107 i tu znale\u017ali przytulisko. Niekt\u00f3rzy potem wr\u00f3cili do Grecji, niekt\u00f3rzy zostali, inni pojechali w \u015bwiat\u00a0– r\u00f3\u017cnie si\u0119 te losy plot\u0142y. Milo Kurtis, niespokojny duch, by\u0142 z tych, co poszli w \u015bwiat i wr\u00f3cili do Polski. Jego siostra za\u015b, skrzypaczka Elektra, zosta\u0142a w Nowym Jorku. Przylecia\u0142a specjalnie na ten koncert (i zaraz wylatuje). Zdarzy\u0142o im si\u0119 ju\u017c gra\u0107 w podobnym sk\u0142adzie, ale bez nazwy.<\/p>\n Ju\u017c sama nie pami\u0119tam, jak d\u0142ugo znam Milo i w jakich kontekstach si\u0119 poznali\u015bmy, bo by\u0142o ich wiele (nawet warszawskojesienny). Stylistyka, jak\u0105 uprawia\u0142, bywa\u0142a bardzo r\u00f3\u017cna, ale jedno si\u0119 nie zmienia\u0142o (i nie zmienia): zawsze to by\u0142 \u017cywio\u0142. Ostatnia jego formacja, jak\u0105 pami\u0119tam, to by\u0142 Drum Freak<\/a>. Nazwa nowej, Naxos Quintet, nie pochodzi oczywi\u015bcie od wytw\u00f3rni p\u0142ytowej Naxos, lecz od wyspy – ciekawostka: Milo odziedziczy\u0142 tam posiad\u0142o\u015b\u0107, z kt\u00f3rej nie chce mu si\u0119 korzysta\u0107. Ale wszystkich namawia, \u017ceby jechali na wakacje do Grecji. Jak mu powiedzia\u0142am, \u017ce by\u0142am na Krecie, powiedzia\u0142: to nie Grecja. Ja si\u0119 na tych subtelno\u015bciach nie znam, ale obawiam si\u0119, \u017ce z je\u017cd\u017ceniem do Grecji trzeba b\u0119dzie troch\u0119 jeszcze poczeka\u0107.<\/p>\n Jednak Milo rozpocz\u0105\u0142 koncert od s\u0142\u00f3w: „Jeszcze nie zbankrutowali\u015bmy”. Po chwili doda\u0142 dla pewno\u015bci: „my, Grecy”. No i zabrali si\u0119 do grania. W zalinkowanym wy\u017cej sk\u0142adzie by\u0142a jedna zmiana: nie gra\u0142 Micha\u0142 G\u00f3rczy\u0144ski, lecz m\u0142ody saksofonista, kt\u00f3rego nazwiska nie zapami\u0119ta\u0142am (Milo te\u017c chyba nie pami\u0119ta\u0142, bo na koniec zapowiedzia\u0142 go „Pawe\u0142 Saksofonowy”), a kt\u00f3ry by\u0142 \u015bwietny. Ci grecko-polscy muzycy nieraz ju\u017c nawi\u0105zywali do swoich korzeni, ale chyba nigdy a\u017c w takim stopniu\u00a0– miejscami mo\u017cna by\u0142o uzna\u0107 ten koncert za bardziej folkowy ni\u017c jazzowy. Skale greckie by\u0142y jak najbardziej, na pi\u0119\u0107 – nie, ale na siedem i na dziewi\u0119\u0107 – owszem. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 utwor\u00f3w jednak – na cztery (jeden na trzy). By\u0142y melodie greckie i og\u00f3lnie ba\u0142ka\u0144skie, na koniec rumu\u0144ska, kt\u00f3r\u0105 te\u017c bisowali. Fajne, \u017cywe, transowe granie. Kiedy po koncercie spyta\u0142am Milo, czy to jednorazowe spotkanie, czy ma szans\u0119 przetrwa\u0107 d\u0142u\u017cej, powiedzia\u0142: „Ja tego nigdy nie wiem”.<\/p>\n