Francuski zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry znamy (i wielbimy) g\u0142\u00f3wnie z Szalonych Dni Muzyki (2013, 2015 i 2022 r.), dzi\u015b da\u0142 koncert w FN w ramach swojej trasy jubileuszowej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dziesi\u0119\u0107 lat temu gra\u0142 Ravela i Debussy’ego i od razu si\u0119 nim zachwycili\u015bmy. W zesz\u0142ym roku – romantycznych kompozytor\u00f3w, te\u017c w zwi\u0105zku z tematem festiwalu, kt\u00f3rym by\u0142y Ballady i romanse<\/em>. Dzi\u015b mieli\u015bmy mo\u017cno\u015b\u0107 zapozna\u0107 si\u0119 z o wiele szerszym repertuarem – \u0142\u0105cznie z utworem wsp\u00f3\u0142czesnym, specjalnie dla tego zespo\u0142u napisanym.<\/p>\n\n\n\n Autorem jest muzyczny przyjaciel i wsp\u00f3\u0142pracownik kwartetu, Jean-Fr\u00e9d\u00e9ric Neuburger, u nas dot\u0105d znany wy\u0142\u0105cznie jako pianista, i to znakomity (par\u0119 razy odwiedzi\u0142 festiwal w Dusznikach). Tymczasem, jak si\u0119 okazuje, dzi\u015b jako kompozytor jest r\u00f3wnie\u017c bardzo ceniony. W wi\u0119kszo\u015bci jego dzie\u0142 pojawia si\u0119 fortepian, ale tym razem zosta\u0142 poproszony o ograniczenie si\u0119 do kwartetu, w efekcie High Altitude<\/em> jest prezentowany przez Modiglianich na ca\u0142ej trasie jubileuszowej. W t\u0142umaczeniu na polski wychodzi mas\u0142o ma\u015blane – wysoka wysoko\u015b\u0107, w ka\u017cdym razie rzeczywi\u015bcie dominowa\u0142y wysokie d\u017awi\u0119ki, za to o niskiej dynamice, troch\u0119 chropawe, troch\u0119 szkliste. Mo\u017cna by\u0142o my\u015ble\u0107 o rozrzedzonym powietrzu na wysokim g\u00f3rskim szczycie, niekt\u00f3rym te d\u017awi\u0119ki przeszkadza\u0142y (znajoma wyrazi\u0142a si\u0119, \u017ce j\u0105 niemal z\u0119by rozbola\u0142y) – nie wszyscy s\u0105 os\u0142uchani z muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105. Ja uwa\u017cam, \u017ce utw\u00f3r jest dobry, z koncepcj\u0105 (a to si\u0119 nie zawsze zdarza).<\/p>\n\n\n\n Otoczony zosta\u0142 dwoma do\u015b\u0107 pogodnymi utworami w G-dur: Kwartetem<\/em> op. 76 nr 1 Haydna oraz Serenad\u0105<\/em> Hugona Wolfa. Haydn by\u0142 figlarny, troch\u0119 ci\u0119\u017cki, ch\u0142opski. Wolf – u\u015bmiech przez \u0142zy. Ale drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142 Kwartet „Rozamunda”<\/em> Schuberta i to by\u0142 ju\u017c zupe\u0142nie inny \u015bwiat. Zesp\u00f3\u0142 gra\u0142 te\u017c ten utw\u00f3r w zesz\u0142ym roku, zachwycaj\u0105co, ale teraz by\u0142 jeszcze bli\u017cej doskona\u0142o\u015bci. Schuberta maj\u0105 opracowanego i wypracowanego perfekcyjnie, poniewa\u017c na zesz\u0142oroczn\u0105 225. rocznic\u0119 jego urodzin nagrali wszystkie jego 15 kwartet\u00f3w (\u0142\u0105cznie z niegranymi m\u0142odzie\u0144czymi dzie\u0142kami). Pi\u0119ciop\u0142ytowy album, jak wszystkie inne kr\u0105\u017cki tego zespo\u0142u, wyszed\u0142 w wytw\u00f3rni Ren\u00e9 Martina – Mirare.<\/p>\n\n\n\n Rozamunda<\/em> by\u0142a cudowna, melancholijna w pierwszej cz\u0119\u015bci, \u0142agodna w \u015brodkowych wariacjach i pogodna w skocznym finale. W sumie przepi\u0119kna. Doczekali\u015bmy si\u0119 tak\u017ce bisu, kt\u00f3rym by\u0142 Menuet d-moll<\/em>, r\u00f3wnie\u017c Schuberta. Nie pasowa\u0142by tu nikt inny.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Francuski zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry znamy (i wielbimy) g\u0142\u00f3wnie z Szalonych Dni Muzyki (2013, 2015 i 2022 r.), dzi\u015b da\u0142 koncert w FN w ramach swojej trasy jubileuszowej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10717"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10717"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10717\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10719,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10717\/revisions\/10719"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10717"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10717"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10717"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}