Pe\u0142na sala NOSPR, a potem tasiemcowa kolejka po autografy do Jakuba J\u00f3zefa Orli\u0144skiego – tak rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 tegoroczny festiwal Kultura Natura.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Zainteresowanie tym koncertem by\u0142o takie, \u017ce sprzedano te\u017c miejsca pod organami, za scen\u0105. Nie jest to wymarzone miejsce do s\u0142uchania \u015bpiewak\u00f3w, bo przecie\u017c emituj\u0105 d\u017awi\u0119k dok\u0142adnie w drug\u0105 stron\u0119 – nawet po bokach niezbyt dobrze si\u0119 \u015bpiewu s\u0142ucha, czego kiedy\u015b do\u015bwiadczy\u0142am. Co wi\u0119cej, nie wida\u0107 tam t\u0142umaczenia tekstu, kt\u00f3re ukazuje si\u0119 nad scen\u0105. Za to muzycy k\u0142aniali si\u0119 r\u00f3wnie\u017c im – \u0142adnie z ich strony.<\/p>\n\n\n\n
Il Pomo d’Oro wyst\u0105pi\u0142 tym razem pod dyrekcj\u0105 swojego pierwszego go\u015bcinnego dyrygenta, a zarazem klawesynisty, Francesca Cortiego, kt\u00f3ry dawa\u0142 tempa chwilami zawrotne, ale \u015bpiewacy si\u0119 wyrabiali, a ca\u0142o\u015b\u0107 brzmia\u0142a bardzo energetycznie.<\/p>\n\n\n\n
Historia opowiedziana w operze Haendla jest daleka od tego, co zdarzy\u0142o si\u0119 naprawd\u0119. W eseju zamieszczonym w NOSPR-owskiej gazetce (tu r\u00f3wnie\u017c nie drukuje si\u0119 ju\u017c program\u00f3w) Dorota Kozi\u0144ska przypomnia\u0142a prawdziwe dzieje Ptolemeusza IX i jego rodziny. Co\u015b potwornego: morderstwa i kazirodztwa na ka\u017cdym kroku. Wystarczy wspomnie\u0107, \u017ce obie jego \u017cony by\u0142y zarazem jego siostrami. Rzeczywi\u015bcie, jak w operze, wygna\u0142a go matka, Kleopatra, by osadzi\u0107 na tronie m\u0142odszego syna, Ptolemeusza X (u Haendla nosi on imi\u0119 Alessandro), ale dalej los potoczy\u0142 si\u0119 inaczej: m\u0142odszy syn kaza\u0142 j\u0105 zabi\u0107, a starszy wr\u00f3ci\u0142 i przegoni\u0142 brata. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, wszyscy ci Ptolemeusze i Kleopatry mog\u0105 si\u0119 cz\u0142owiekowi pomyli\u0107.<\/p>\n\n\n\n
U Haendla jest za to wznios\u0142a komedia pomy\u0142ek – g\u0142\u00f3wni bohaterowie, Tolomeo i jego \u017cona Seleuce, niezale\u017cnie od siebie uciekaj\u0105 na Cypr i udaj\u0105 inne osoby, nie wiedz\u0105c o sobie nawzajem, \u017ce \u017cyj\u0105. Tolomeo staje si\u0119 pasterzem Osminem, Seleuce – Deli\u0105. To oczywi\u015bcie rodzi nieporozumienia. Kr\u00f3l Cypru Araspe zakochuje si\u0119 w „Delii”, a jego siostra Elisa – w „Osminie”. Z kolei w Elisie zakochuje si\u0119 Alessandro, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c zostaje wyrzucony na wysp\u0119. Kiedy bohaterowie wyznaj\u0105, kim s\u0105, jest jeszcze gorzej (najwi\u0119cej \u015bmiechu budzi stwierdzenie Elisy, \u017ce co\u015b tak czu\u0142a, \u017ce to nie byle kto, bo czy\u017c zakocha\u0142aby si\u0119 w prostym pasterzu?). Elisa chce darowa\u0107 \u017cycie ukochanemu, gdy porzuci on Seleuce i zwi\u0105\u017ce si\u0119 z ni\u0105; w przeciwnym wypadku oboje ma\u0142\u017conkowie maj\u0105 zgin\u0105\u0107. On jednak na to si\u0119 nie godzi i w dramatycznej arii \u017cegna si\u0119 ze \u015bwiatem, wpijaj\u0105c fiolk\u0119 z trucizn\u0105. Jednak okazuje si\u0119 ostatecznie, \u017ce wiedziona lito\u015bci\u0105 Elisa da\u0142a mu w tej fiolce \u015brodek nasenny – i mamy happy end.<\/p>\n\n\n\n
Wykonanie by\u0142o co prawda estradowe, ale z ruchem na scenie (a w przypadku Orli\u0144skiego tak\u017ce poza scen\u0105). Oczywi\u015bcie nasz kontratenor by\u0142 tu g\u0142\u00f3wnym bohaterem, wykonuj\u0105c swoj\u0105 parti\u0119 bardzo dramatycznie i po aktorsku. Zupe\u0142nie inny gatunek g\u0142osu kontratenorowego reprezentuje Paul-Antoine B\u00e9nos-Djian – mi\u0119kki i liryczny, zreszt\u0105 tak\u0105 mia\u0142 te\u017c parti\u0119. Podobnie kontrastowa\u0142y g\u0142osy \u017ce\u0144skie: ruchliwy mezzosopran Giuseppiny Bridelli w roli intrygantki Elisy i liryczny, z pi\u0119knymi pianami sopran M\u00e9lissy Petit (Seleuce). Odcina\u0142 si\u0119 na minus bas Andrea Mastroni (Araspe), sztywny i o niezbyt \u0142adnej barwie. Jednak plus\u00f3w by\u0142 zdecydowanie wi\u0119cej, a oklaski na stoj\u0105co trwa\u0142y bardzo d\u0142ugo. A JJO nie odm\u00f3wi\u0142 sobie na uk\u0142onach… wej\u015bcia z fiko\u0142kiem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pe\u0142na sala NOSPR, a potem tasiemcowa kolejka po autografy do Jakuba J\u00f3zefa Orli\u0144skiego – tak rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 tegoroczny festiwal Kultura Natura.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10720"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10720"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10720\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10721,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10720\/revisions\/10721"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10720"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10720"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10720"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}