Jubileuszowa, 20. edycja Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Sztuki Wokalnej im. Ady Sari by\u0142a pierwsz\u0105, kt\u00f3rej fina\u0142 go\u015bci\u0142 w Operze Krakowskiej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Sama Opera jest w tej chwili w dziwnym stanie przepoczwarzania si\u0119 – jest nowy dyrektor (cho\u0107 znany ju\u017c muzykom), a jednocze\u015bnie odchodzi stary personel. Wygl\u0105da\u0142o to troch\u0119 tak, jakby to mi\u0119dzynarodowe wydarzenie poza dyrektorem Piotrem Su\u0142kowskim i orkiestr\u0105, kt\u00f3r\u0105 na owych fina\u0142ach prowadzi\u0142, nikogo tu nie obchodzi\u0142o. Miejmy nadziej\u0119, \u017ce ju\u017c za dwa lata na kolejnym konkursie sprawy na tyle si\u0119 rozwin\u0105, \u017ce organizacja b\u0119dzie sensowniejsza. Dziwny bowiem jest te\u017c pomys\u0142, by jury, skoro ju\u017c przyjecha\u0142o do Krakowa, jecha\u0142o na fina\u0142owe obrady z powrotem do Nowego S\u0105cza (wyniki mamy pozna\u0107 w \u015brodku nocy).<\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie miasto Nowy S\u0105cz jest do konkursu przywi\u0105zane, bo tu odbywa si\u0119 on od samego pocz\u0105tku z inicjatywy prof. Heleny \u0141azarskiej, kt\u00f3ra wymy\u015bli\u0142a, by w ten spos\u00f3b uczci\u0107 wielk\u0105 polsk\u0105 \u015bpiewaczk\u0119 urodzon\u0105 nieopodal, bo w Starym S\u0105czu. Jest nawet obyczaj w dzie\u0144 wolny mi\u0119dzy II etapem a fina\u0142em, \u017ce jury odwiedza w tym czasie miejsce urodzenia Ady Sari i wraca zwykle pod wra\u017ceniem. Ma\u0142gorzata Walewska, kt\u00f3ra od 2015 r. przej\u0119\u0142a z r\u0105k prof. \u0141azarskiej prowadzenie konkursu, m\u00f3wi\u0142a dzi\u015b na konferencji prasowej, \u017ce jest to jeden z niewielu konkurs\u00f3w wokalnych, kt\u00f3ry nie narodzi\u0142 si\u0119 w operze (w rzeczywisto\u015bci mamy jeszcze troch\u0119 takich, cho\u0107 pomniejszych). Ale my\u015bl\u0119, \u017ce rozg\u0142osowi tego konkursu dobrze zrobi wsp\u00f3\u0142praca z krakowsk\u0105 scen\u0105 operow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142gorzata Walewska powiedzia\u0142a te\u017c, \u017ce poziom w tym roku jest bardzo wysoki. Po wys\u0142uchaniu fina\u0142\u00f3w trzeba powiedzie\u0107, \u017ce na pewno jest ciekawie, cho\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 z tych m\u0142odych \u015bpiewak\u00f3w prze\u017cywa jeszcze czas kszta\u0142towania. Nie zawsze te\u017c dzia\u0142a zgodnie ze swoim emploi, wi\u0119c by\u0107 mo\u017ce jeszcze przed nimi odkrycie swojej w\u0142a\u015bciwej specjalno\u015bci – tak te\u017c bywa.<\/p>\n\n\n\n
Ju\u017c na samym pocz\u0105tku mieli\u015bmy tak\u0105 niezgodno\u015b\u0107: Koreanka Hyejin Lee jest sopranem, a \u015bpiewa\u0142a ari\u0119 Rozyny Una voce poco fa<\/em>, robi\u0105c ze swojej bohaterki subretk\u0119. Zalotna poza (cho\u0107 chwilami pokazuj\u0105ca zo\u0142zowato\u015b\u0107), leciutki g\u0142osik, ale z pretensjonalnymi podjazdami, koloratury wzoruj\u0105ce si\u0119 na Callas – i niezbyt \u0142adna jednak barwa. Gdy w drugiej cz\u0119\u015bci wr\u00f3ci\u0142a z Caro nome<\/em> Gildy, mia\u0142a ju\u017c intensywniejsz\u0105 barw\u0119, ale wci\u0105\u017c ostr\u0105. Odpowiedniejszy do charakteru Gildy g\u0142os mia\u0142a krajanka Lee, Celine Mun, ale by\u0142o w niej co\u015b nie\u015bmia\u0142ego, niepewnego (cho\u0107 barw\u0119 ma \u0142adn\u0105). Wracaj\u0105c za\u015b do Rozyny, o wiele odpowiedniejszy g\u0142os, o pi\u0119knej, ciemnej barwie mia\u0142a Weronika Rabek, ale jej aktorstwo by\u0142o troch\u0119 sztuczne. Ciemne dramatyczne mezzosoprany pojawi\u0142y si\u0119 jeszcze dwa: Ukrainka Iryna Haich (cho\u0107 ma co\u015b z tej charakterystycznej ostrej emisji ukrai\u0144skich \u015bpiewaczek, z\u0142agodzonej w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki ciemnej barwie) oraz Justyna Khil, kt\u00f3ra wyst\u0105pi\u0142a dzi\u015b w dw\u00f3ch rolach nieszcz\u0119\u015bliwych kobiet: Hrabiny z Wesela Figara<\/em> oraz Micaeli z Carmen<\/em>. I te\u017c w tym drugim wypadku nie bardzo wiadomo, dlaczego b\u0119d\u0105c mezzosopranem wybra\u0142a rol\u0119 sopranow\u0105, dusz\u0105c si\u0119 w g\u00f3rze i b\u0119d\u0105c pod d\u017awi\u0119kiem. W obu ariach nie bardzo te\u017c da\u0142o si\u0119 zrozumie\u0107 tekst.<\/p>\n\n\n\n Przejd\u0119 do pan\u00f3w. Niemiecki bas Lucas Enoch Lemcke jest troch\u0119 jeszcze nieopierzony i sztywny, cho\u0107 ma \u0142adn\u0105 barw\u0119 (ma 24 lata i jest najm\u0142odszym finalist\u0105). Bardzo przyzwoicie zaprezentowali si\u0119 dwaj \u015bpiewacy z Chin. Chao Liu ma \u0142adn\u0105 barytonow\u0105 barw\u0119 i du\u017c\u0105 kultur\u0119 wokaln\u0105, co da\u0142o \u015bwietny efekt w arii Wolframa O du mein holder Abendstern<\/em>, natomiast jako Belcore z Napoju mi\u0142osnego<\/em> by\u0142 troch\u0119 za ma\u0142o bufonowaty. Z kolei Liang Wei zaskakuje: przy swojej powierzchowno\u015bci niedu\u017cego misia okazuje si\u0119 amantem w rolach Cavaradossiego i Don Jos\u00e9go ( g\u0142os mu Bozia da\u0142a \u0142adny i mocny). Reprezentant Polski baryton Adrian Janus wypad\u0142 r\u00f3wnie\u017c nie\u017ale, zar\u00f3wno jako zawiedziony amant – Riccardo z Purytan<\/em> Belliniego, jak jako zimny dra\u0144 – Hrabia z Wesela Figara<\/em> (Hai gi\u00e0 vinta la causa<\/em>), cho\u0107 w tym drugim utworze oczywi\u015bcie zamarkowa\u0142 owe s\u0142ynne triole pod koniec, kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u015bpiewak\u00f3w nie umie wykona\u0107. Jego aktorstwo jest jeszcze troch\u0119 zbyt sztywne, ale mo\u017cna doceni\u0107 wysi\u0142ek.<\/p>\n\n\n\n Orkiestry na konkursach zwykle graj\u0105 okropnie – zesp\u00f3\u0142 Opery Krakowskiej przynajmniej nie przeszkadza\u0142, w ko\u0144cu Piotr Su\u0142kowski jest do\u015bwiadczonym dyrygentem operowym i wie, jak wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 ze \u015bpiewakami. Cho\u0107 nie oby\u0142o si\u0119 bez waltorniowych kiks\u00f3w…<\/p>\n\n\n\n Po tym wieczorze trudno mi przewidzie\u0107 wyniki. Ale nied\u0142ugo si\u0119 o nich dowiemy. A ja jutro wracam do Katowic.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jubileuszowa, 20. edycja Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Sztuki Wokalnej im. Ady Sari by\u0142a pierwsz\u0105, kt\u00f3rej fina\u0142 go\u015bci\u0142 w Operze Krakowskiej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10722"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10722"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10722\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10726,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10722\/revisions\/10726"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10722"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10722"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10722"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}