Najstarsza radiowa orkiestra Niemiec (dzia\u0142aj\u0105ca od 1923 r.), Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, wyst\u0105pi\u0142a dzi\u015b w NOSPR pod batut\u0105 swojego obecnego szefa.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wcze\u015bniej przez wiele lat by\u0142 nim Marek Janowski, a od ponad 5 lat pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119 w\u0142a\u015bnie Vladimir Jurowski, dyrygent o prawdziwej charyzmie, jak na ten zaw\u00f3d jeszcze stosunkowo m\u0142ody (51 lat), kt\u00f3ry od dawna robi b\u0142yskotliw\u0105 karier\u0119. Przez lata dzia\u0142a\u0142 w Londynie jako szef London Phiharmonic Orchestra, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 te\u017c z Orkiestr\u0105 Wieku O\u015bwiecenia (nawet byli kiedy\u015b na Chopiejach, graj\u0105c Brahmsa z Lubimovem). Teraz obok orkiestry berli\u0144skiej jest te\u017c muzycznym szefem Bayerische Staatsoper. Cz\u0142owiek-orkiestra sam w sobie. A zespo\u0142y go kochaj\u0105, wystarczy\u0142o spojrze\u0107, jak\u0105 owacj\u0119 RSB mu urz\u0105dzi\u0142 po zako\u0144czonym koncercie.<\/p>\n\n\n\n
Program by\u0142 do\u015b\u0107 rozstrzelony stylistycznie, ale po\u0142\u0105czenie by\u0142o nawet interesuj\u0105ce. Na pocz\u0105tek Wariacje symfoniczne<\/em> Lutos\u0142awskiego, kt\u00f3rymi by\u0142am naprawd\u0119 zbudowana – w tej interpretacji by\u0142 i charakter, i energia, i nawet zadziorno\u015b\u0107, ale te\u017c mo\u017cna by\u0142o doceni\u0107 wspania\u0142\u0105 kompozytorsk\u0105 robot\u0119 25-latka.<\/p>\n\n\n\n W II Koncercie wiolonczelowym<\/em> Szostakowicza jako solista wyst\u0105pi\u0142 bia\u0142oruski wiolonczelista mieszkaj\u0105cy we Francji Ivan Karizna, laureat konkurs\u00f3w im. Czajkowskiego w Moskwie i im. kr\u00f3lowej El\u017cbiety w Brukseli. Jako muzyk jest typem poety, jest w nim \u0142agodno\u015b\u0107, kt\u00f3rej sprzyja te\u017c pi\u0119kne brzmienie (gra na XVIII-wiecznym instrumencie po Paulu Tortelierze). Ten utw\u00f3r jest bardziej refleksyjny ni\u017c dramatyczny I Koncert<\/em>, ale i kontrast\u00f3w w nim nie brak. Po d\u0142ugiej przerwie w ko\u0144cu zabrzmia\u0142 tu Szostakowicz, o kt\u00f3rego podobno trzeba by\u0142o walczy\u0107, jakby to on by\u0142 winien wojny. Jako \u017ce Wajnberg si\u0119 w ostatnim roku szcz\u0119\u015bliwie uchowa\u0142 jako Polak, to teraz mo\u017cemy zn\u00f3w por\u00f3wnywa\u0107, ile \u0142\u0105czy\u0142o tych dw\u00f3ch kompozytor\u00f3w-przyjaci\u00f3\u0142. Na bis te\u017c mieli\u015bmy przyk\u0142ad pi\u0119knego wyrazu przyja\u017ani: wiolonczelista zagra\u0142 utw\u00f3r Borysa Latoszynskiego w transkrypcji z towarzyszeniem harf oraz fortepianu, do kt\u00f3rego zasiad\u0142 dyrygent. Tak wi\u0119c Bia\u0142orusin i Rosjanin (\u015bci\u015blej, rosyjski \u017byd od dawna na Zachodzie) po\u0142\u0105czyli si\u0142y w wykonaniu utworu ukrai\u0144skiego kompozytora. Pi\u0119kny gest.<\/p>\n\n\n\n Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142a VIII Symfonia C-dur „Wielka”<\/em> Schuberta. Jak zobaczy\u0142am du\u017cy sk\u0142ad orkiestry, w tym pi\u0119\u0107 kontrabas\u00f3w, wystraszy\u0142am si\u0119, \u017ce b\u0119dzie przesuwanie szafy, ale jednak nie by\u0142o, cho\u0107 brzmienie by\u0142o intensywne. Stosunkowo najmniej przekona\u0142a mnie I cz\u0119\u015b\u0107, zagrana, by tak rzec, statecznie – ale p\u00f3\u017aniej tempa i napi\u0119cie ros\u0142y, by wybuchn\u0105\u0107 w rozp\u0119dzonym, porywaj\u0105cym finale. Publiczno\u015b\u0107 oczywi\u015bcie zerwa\u0142a si\u0119 od razu. Jedno tylko: niestety oklaski by\u0142y po ka\u017cdej cz\u0119\u015bci. Od lat edukowa\u0142o si\u0119 tutaj, \u017ceby tego nie robi\u0107, ale jak wida\u0107 nawet to nie pomaga.<\/p>\n\n\n\n Gdy wychodzili\u015bmy z sali (z du\u017c\u0105 delegacj\u0105 z Warszawy, ale nie tylko), przed wej\u015bciem do sali ju\u017c czeka\u0142y t\u0142umy na zwiedzanie w ramach Nocy Muze\u00f3w. Zaplanowano te\u017c koncerty organowe – tego troch\u0119 \u017ca\u0142uj\u0119, bo w ko\u0144cu pos\u0142ucha\u0142abym tego instrumentu w pe\u0142niejszej krasie, ale ju\u017c mi si\u0119 nie chcia\u0142o, wi\u0119c uciek\u0142am z tego t\u0142oku. Rano wracam do Warszawy, a tu b\u0119d\u0119 zn\u00f3w za tydzie\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Najstarsza radiowa orkiestra Niemiec (dzia\u0142aj\u0105ca od 1923 r.), Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, wyst\u0105pi\u0142a dzi\u015b w NOSPR pod batut\u0105 swojego obecnego szefa.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10727"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10727"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10727\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10731,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10727\/revisions\/10731"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10727"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10727"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10727"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}