Koncert jakby ameryka\u0144ski, ale z tylko jednym ameryka\u0144skim utworem. Niby jazzowy, ale nie ca\u0142kiem. I w tym gwiazdor – Branford Marsalis.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Prawdopodobnie gdyby grano w Filharmonii Narodowej ten sam program, ale z udzia\u0142em kt\u00f3rego\u015b z saksofonist\u00f3w specjalizuj\u0105cych si\u0119 w klasycznym repertuarze (a mamy ich troch\u0119), sala nie by\u0142aby tak wype\u0142niona. Mnie si\u0119 podoba pomys\u0142, \u017ceby przy okazji goszczenia gwiazd umieszcza\u0107 w programie mniej znane, ale warte s\u0142uchania utwory. Jednak podobno s\u0105 tacy, kt\u00f3rzy tego nie lubi\u0105, wi\u0119c – jak opowiadaj\u0105 znajomi, kt\u00f3rzy byli na spotkaniu z Andrzejem Boreyk\u0105 przed koncertem – powiedzia\u0142 on, \u017ce w przysz\u0142ym sezonie (kt\u00f3ry ma by\u0107 jego ostatnim) takich ekstrawagancji b\u0119dzie zdecydowanie mniej. Jak dla mnie szkoda.<\/p>\n\n\n\n
Z wykonanych na tym koncercie utwor\u00f3w \u017caden nie zabrzmia\u0142 jeszcze w tym miejscu, a wszystkie by\u0142y atrakcyjne. Pocz\u0105wszy od nied\u0142ugiego pastiszu Boogie<\/em> Mischy Spolianskiego, kt\u00f3ry zaczyna si\u0119 w stylu Brahmsa, ale zostaje prze\u0142amany radosnymi synkopami. Ten kompozytor urodzony w Bia\u0142ymstoku, przeby\u0142 potem drog\u0119 Warszawa-Kalisz-Wiede\u0144-Drezno-Kr\u00f3lewiec-Berlin – tam zacumowa\u0142 na kilkana\u015bcie lat, a\u017c do doj\u015bcia Hitlera do w\u0142adzy, i zajmowa\u0142 si\u0119 kabaretem. Uda\u0142o mu si\u0119 na czas uciec do Londynu, gdzie zaj\u0105\u0142 si\u0119 muzyk\u0105 filmow\u0105, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c m.in. z Hitchcockiem, i do\u017cy\u0142 s\u0142usznego wieku 87 lat. Mia\u0142 szcz\u0119\u015bcie…<\/p>\n\n\n\n Zupe\u0142nie inaczej ni\u017c starszy o 4 lata Erwin Schulhoff, niemiecki \u017byd z Pragi, kt\u00f3ry zmar\u0142 na gru\u017alic\u0119 w obozie w Bawarii maj\u0105c tylko 48 lat. I on przewin\u0105\u0142 si\u0119 przez Berlin i tam w\u0142a\u015bnie radio zam\u00f3wi\u0142o u niego Jazz Concerto<\/em> na saksofon i orkiestr\u0119, przy czym postawiono mu wym\u00f3g, by muzyka odpowiada\u0142a „szczeg\u00f3lnym wymaganiom radia”, czyli by\u0142a lekka, \u0142atwa i przyjemna. Owszem, jest lekka i przyjemna, ale nie jest do ko\u0144ca \u0142atwa – my\u015bl\u0119, \u017ce dla dzisiejszej tzw. szerokiej publiczno\u015bci jest nawet wyrafinowana ze wzgl\u0119du na harmonie. Schulhoff kocha\u0142 jazz i ch\u0119tnie z niego czerpa\u0142, ale po swojemu, cho\u0107 i element\u00f3w bluesa tam nie brak. S\u0142uchali\u015bmy wersji z zespo\u0142em kameralnym (w transkrypcji brytyjskiego kompozytora Richarda Rodneya Bennetta). Marsalis gra\u0142 bardzo klasycznie i powa\u017cnie, pi\u0119knym, ciep\u0142ym d\u017awi\u0119kiem, ale jakby troch\u0119 na baczno\u015b\u0107. Podobnie w drugim utworze, tym razem z pe\u0142n\u0105 orkiestr\u0105, Tallahatchie Concerto<\/em> holenderskiego kompozytora Jacoba ter Veldhuisa – tym bardziej, \u017ce nie jest to dzie\u0142o jazzuj\u0105ce, lecz raczej z gatunku repetitive music<\/em>. Dopiero w bisie, powtarzaj\u0105c z orkiestr\u0105 fragment tego utworu, solista w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 z w\u0142asn\u0105 improwizacj\u0105, ale na kr\u00f3tko. Zapewne mi\u0142o\u015bnicy jazzu byli nieco rozczarowani, ale to po prostu by\u0142 inny Marsalis – to posta\u0107 naprawd\u0119 wszechstronna.<\/p>\n\n\n\n Na koniec barwne Divertimento<\/em> Leonarda Bernsteina, odpowiadaj\u0105ce tytu\u0142owi, zabawne i figlarne, pastiszowe (walc na 7, nieoczekiwany cytat z Beethovena w \u015brodku mazurka, ko\u0144c\u00f3wka pe\u0142na b\u0142yskawicznych zwrot\u00f3w akcji itp.). Wydaje si\u0119, \u017ce orkiestra, kt\u00f3rej specjalno\u015bci\u0105 nie jest „czucie bluesa”, w ko\u0144cu troch\u0119 si\u0119 odblokowa\u0142a. Mo\u017ce sobotni koncert wypadnie lepiej?<\/p>\n\n\n\n PS. Po tej obrzydliwo\u015bci, kt\u00f3ra wydarzy\u0142a si\u0119 dzi\u015b w sejmie, niespecjalnie chcia\u0142o mi si\u0119 nawet pisa\u0107, bo w takich momentach odechciewa si\u0119 wszystkiego. Muzyka jednak odrobin\u0119 poprawia humor.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Koncert jakby ameryka\u0144ski, ale z tylko jednym ameryka\u0144skim utworem. Niby jazzowy, ale nie ca\u0142kiem. I w tym gwiazdor – Branford Marsalis.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10753"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10753"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10753\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10754,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10753\/revisions\/10754"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10753"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10753"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10753"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}