Oficjalnie sezon 2022\/23 w FN zako\u0144czy\u0142 si\u0119, ale dzi\u015b jeszcze odby\u0142 si\u0119 koncert kameralny – z cyklu Scena Muzyki Polskiej. Gra\u0142o znakomite Tansman Trio.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Trzy instrumentalistki, jego cz\u0142onkinie, s\u0105 do\u015bwiadczonymi solistkami i kameralistkami. Roksana Kwa\u015bnikowska jest te\u017c prymariuszk\u0105 Kwartetu im. Lutos\u0142awskiego, Agnieszka Pod\u0142ucka gra\u0142a ju\u017c w NOSPR, obecnie gra w FN, ale te\u017c w zespo\u0142ach kameralnych; Zuzanna Sosnowska tak\u017ce uczestniczy w r\u00f3\u017cnych zespo\u0142ach. Wszystkie s\u0105 laureatkami licznych konkurs\u00f3w w Polsce i za granic\u0105. Znaj\u0105 si\u0119 jeszcze z warszawskiego Liceum im. Zenona Brzewskiego, czyli tzw. Szko\u0142y Talent\u00f3w; studiowa\u0142y te\u017c na tutejszej uczelni (wiolonczelistka tak\u017ce w Weimarze i Madrycie).<\/p>\n\n\n\n
W triu graj\u0105 muzyk\u0119 r\u00f3\u017cnych epok, ale, zgodnie ze swoj\u0105 nazw\u0105, nacisk k\u0142ad\u0105 na muzyk\u0119 XX w. Dzisiejszy program sk\u0142ada\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z dzie\u0142 powsta\u0142ych w pierwszych kilku latach po II wojnie \u015bwiatowej, z wyj\u0105tkiem fina\u0142owego Tria smyczkowego<\/em> Krzysztofa Pendereckiego z 1991 r.<\/p>\n\n\n\n Nie dziwi\u0119 si\u0119, \u017ce artystki przyj\u0119\u0142y nazw\u0119 Tansman Trio, poniewa\u017c to w\u0142a\u015bnie utw\u00f3r patrona, wykonany na pocz\u0105tku, by\u0142 chyba najmocniejszym punktem. Absolutny profesjonalizm, intensywny p\u0119d, transowe rytmy – wszystko to powinno by\u0142oby czyni\u0107 z II Tria<\/em> napisanego w 1946 r., zaraz po powrocie do Europy, przeb\u00f3j. Ale, jak pisze Janusz Cegie\u0142\u0142a, biograf Tansmana, „Niestety owe Trio<\/em> gdzie\u015b si\u0119 zapodzia\u0142o, i to tak skutecznie, \u017ce odnaleziono je dopiero po \u015bmierci kompozytora” i wydano w 1990 r. Artystki je nagra\u0142y i mo\u017cna s\u0142ucha\u0107 tej \u015bwietnej muzyki tutaj<\/a>, tutaj<\/a>, tutaj<\/a> i tutaj<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Jak wida\u0107, po wojnie Tansman podj\u0105\u0142 beztrosk\u0105 neoklasyczn\u0105 stylistyk\u0119 lat mi\u0119dzywojennej, jakby chc\u0105c powiedzie\u0107: wreszcie znowu mo\u017ce by\u0107 normalnie. Troch\u0119 inna jest Matinata<\/em>, kr\u00f3tki trzycz\u0119\u015bciowy utw\u00f3r Romana Maciejewskiego napisany dwa lata p\u00f3\u017aniej, w kt\u00f3rym jest troch\u0119 wi\u0119cej poezji: w pierwszej nokturnowej cz\u0119\u015bci odzywa si\u0119 nocny ptak, druga jest budzeniem si\u0119 do \u017cycia, trzecia, Codzienny po\u015bpiech<\/em>, to efektowna toccata. Tego utworu te\u017c mo\u017cemy pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a> w tym samym wykonaniu. Wreszcie na koniec pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu – Trio smyczkowe a-moll<\/em> Mieczys\u0142awa Wajnberga z 1950 r. To jeszcze taki „Szostakowicz, ale inaczej”, cho\u0107 nie jest trudno Wajnberga rozpozna\u0107. Ten utw\u00f3r jest w r\u00f3\u017cnych wykonaniach na tubie, ale nie w tym dzisiejszym.<\/p>\n\n\n\n I Trio smyczkowe<\/em> Romana Palestra z 1947 r. jest w zupe\u0142nie innym stylu – to ju\u017c nie pogodny neoklasycyzm, lecz raczej pos\u0119pny w nastroju styl bliski dodekafonii. No, a Trio<\/em> Pendereckiego – to ewidentne pok\u0142osie Ubu Kr\u00f3la<\/em>. Bis by\u0142 niepolski: I cz\u0119\u015b\u0107 Serenady<\/em> Ernsta von Dohn\u00e1nyi.<\/p>\n\n\n\n Artystki je\u017cd\u017c\u0105 teraz z tym programem po Polsce – i bardzo dobrze. To bardzo wdzi\u0119czna muzyka, kt\u00f3rej s\u0142ucha si\u0119 z przyjemnosci\u0105.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Oficjalnie sezon 2022\/23 w FN zako\u0144czy\u0142 si\u0119, ale dzi\u015b jeszcze odby\u0142 si\u0119 koncert kameralny – z cyklu Scena Muzyki Polskiej. Gra\u0142o znakomite Tansman Trio.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10767"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10767"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10767\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12362,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10767\/revisions\/12362"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10767"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10767"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10767"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}