{"id":10777,"date":"2023-06-18T23:33:40","date_gmt":"2023-06-18T21:33:40","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=10777"},"modified":"2023-06-19T16:27:11","modified_gmt":"2023-06-19T14:27:11","slug":"wielka-joyce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2023\/06\/18\/wielka-joyce\/","title":{"rendered":"Wielka Joyce"},"content":{"rendered":"\n

Po raz pierwszy odwiedzi\u0142a Polsk\u0119 Joyce DiDonato. I z pewno\u015bci\u0105 nie po raz ostatni: ju\u017c 9 lipca za\u015bpiewa na NDI Sopot Classic Festival.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Do NOSPR te\u017c – jak dzi\u015b m\u00f3wi\u0142a – bardzo chce wr\u00f3ci\u0107. Nic dziwnego – kto t\u0119 sal\u0119 zobaczy, jest pod wra\u017ceniem. Widownia si\u0119 wype\u0142ni\u0142a mimo wysokich cen bilet\u00f3w – i z pewno\u015bci\u0105 nikt wydanych pieni\u0119dzy nie \u017ca\u0142owa\u0142, bo owszem, mo\u017cna tej artystki s\u0142ucha\u0107 z p\u0142yt czy ogl\u0105da\u0107 w sieci, ale nic nie zast\u0105pi obcowania z jej sztuk\u0105 na \u017cywo.<\/p>\n\n\n\n

Przede wszystkim jej g\u0142os jest cudownym, wszechstronnym instrumentem, z kt\u00f3rym mo\u017ce ona zrobi\u0107 wszystko. Od najcichszego piana do mocnego forte – wszystko brzmi szlachetnie. Ale najwa\u017cniejsze, \u017ce ten g\u0142os jest niezwyk\u0142ym wr\u0119cz przeka\u017anikiem emocji. Owszem, program Eden. One Song, One Seed <\/em>z Il Pmo d’Oro pod dyrekcj\u0105 Maxima Emelyanycheva, zosta\u0142 nagrany na p\u0142yt\u0119, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 rok temu, i od tamtej pory arty\u015bci pokazali go wsp\u00f3lnie w ponad 30 miejscach, ale emocje w nim zawarte s\u0105 wci\u0105\u017c \u017cywe. Tutaj<\/a> o programie i troch\u0119 o aktywizmie, kt\u00f3ry za nim stoi.<\/p>\n\n\n\n

Koncert jest te\u017c dlatego zupe\u0142nie innym wydarzeniem od wys\u0142uchania p\u0142yty, \u017ce jest on w\u0142a\u015bciwie spektaklem z drobnymi elementami scenografii i ruchu scenicznego, a tak\u017ce re\u017cyseri\u0105 \u015bwiate\u0142. Gdy spojrzy si\u0119 na zestawienie programu, wydaje si\u0119 na pierwszy rzut oka ryzykowne (inaczej ni\u017c na p\u0142ycie, koncert ko\u0144czy si\u0119 Mahlerem, pie\u015b\u0144 Wagnera ju\u017c nie jest wykonywana, a Ombra mai f\u00f9<\/em> jest \u015bpiewane na bis). Zaczyna si\u0119 od The Unanswered Question<\/em> Charlesa Ivesa, w kt\u00f3rym to g\u0142os DiDonato przejmuje rol\u0119 owej pytaj\u0105cej tr\u0105bki (ciekawe, co by kompozytor powiedzia\u0142), postromantyczna pie\u015b\u0144 Rachel Portman jest \u0142\u0105cznikiem do Mahlera, potem nagle pojawia si\u0119 barok, p\u00f3\u017aniej przechodzimy od Myslive\u010dka do Coplanda, od Cavallego do Glucka, od Haendla zn\u00f3w do Mahlera… wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce groch z kapust\u0105. Nic podobnego – wszystko zestawione i dobrane w spos\u00f3b absolutnie przemy\u015blany. A w sumie – wielka kreacja.<\/p>\n\n\n\n

Do tego jeszcze sympatyczny program zwi\u0105zany z dzie\u0107mi. W ka\u017cdym miejscu trasy zapraszany jest do wsp\u00f3\u0142pracy ch\u00f3r dzieci\u0119cy. W Katowicach by\u0142 to ch\u00f3r Zespo\u0142u Pa\u0144stwowych Szk\u00f3\u0142 Muzycznych im. Wojciecha Kilara, kt\u00f3ry na t\u0119 okazj\u0119 przybra\u0142 nazw\u0119 Canto d’Oro. Na par\u0119 tygodni przed koncertem dzieci mia\u0142y warsztaty ruchowe i uczy\u0142y si\u0119 piosenki, kt\u00f3r\u0105 mia\u0142y wykona\u0107 wsp\u00f3lnie z artystk\u0105 na koncercie, a kt\u00f3r\u0105 pono\u0107 napisa\u0142y dzieci z Londynu. Dzi\u015b przed pr\u00f3b\u0105 solistka spotka\u0142a si\u0119 z katowickim ch\u00f3rem pod drzewem zasadzonym w ramach projektu nieopodal budynku NOSPR; tam dzieci za\u015bpiewa\u0142y jej piosenk\u0119 o skowronku, kt\u00f3r\u0105 powt\u00f3rzy\u0142y te\u017c na koncercie. Drzewo b\u0119dzie pami\u0105tk\u0105 tego koncertu; nie jest to jarz\u0119bina, wbrew temu, co powiedziano artystce.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Po raz pierwszy odwiedzi\u0142a Polsk\u0119 Joyce DiDonato. I z pewno\u015bci\u0105 nie po raz ostatni: ju\u017c 9 lipca za\u015bpiewa na NDI Sopot Classic Festival.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10777"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10777"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10777\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10786,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10777\/revisions\/10786"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10777"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10777"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10777"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}