{"id":108,"date":"2008-02-10T12:04:51","date_gmt":"2008-02-10T11:04:51","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=108"},"modified":"2008-02-10T12:04:51","modified_gmt":"2008-02-10T11:04:51","slug":"crescendo-wewnetrzne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2008\/02\/10\/crescendo-wewnetrzne\/","title":{"rendered":"Crescendo wewn\u0119trzne"},"content":{"rendered":"

W tym tygodniu odwiedzi\u0142 nas w Filharmonii Narodowej Garrick Ohlsson<\/a>, zwyci\u0119zca Konkursu Chopinowskiego z 1970 r.\u00a0 To by\u0142 taki pewniak od samego pocz\u0105tku: cho\u0107 ekipa ameryka\u0144ska by\u0142a wtedy wyj\u0105tkowo mocna, g\u0142\u00f3wnie studenci lub absolwenci Juilliard School of Music\u00a0(m.in. Emanuel Ax, Eugene Indjic czy ulubieniec publiczno\u015bci\u00a0Jeffrey Swann), to kiedy usiad\u0142 przy fortepianie ten w\u0142a\u015bnie sympatyczny wielkolud, taki misiu z \u0142apami s\u0142onia, paluchy jak kie\u0142basy, dziesi\u0119\u0107 klawisz\u00f3w obejmuje nimi tak swobodnie jak ja sze\u015b\u0107 – i ju\u017c po pierwszych dw\u00f3ch etiudach by\u0142o jasne: to jest I nagroda. Biedny Janusz Olejniczak, zaledwie osiemnastoletni, mia\u0142 tego pecha, \u017ce gra\u0142 zaraz po nim, a i tak dzielnie wybrn\u0105\u0142 –\u00a0ostatecznie dosta\u0142 VI nagrod\u0119 (ciekawe, jak by by\u0142o, gdyby przyst\u0105pi\u0142 do konkursu pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej).<\/p>\n

Ale Ohlsson po tym, jak wygra\u0142 nasz konkurs w cuglach, zamiast robi\u0107 g\u0142adk\u0105 i efektown\u0105 karier\u0119, co w jego wypadku si\u0119 narzuca\u0142o,\u00a0poszed\u0142 swoimi \u015bcie\u017ckami. Zawsze chcia\u0142 by\u0107 sob\u0105. I nieraz potem – inaczej ni\u017c na konkursie, kiedy wszystko, co robi\u0142, budzi\u0142o zachwyt nie tylko publiczno\u015bci, ale i jury – dawa\u0142 interpretacje dyskusyjne, bywa\u0142 artyst\u0105 niesfornym. Ale zawsze artyst\u0105 du\u017cego formatu.<\/p>\n

Do Chopina wci\u0105\u017c ma stosunek ba\u0142wochwalczy – jest jednym z nielicznych pianist\u00f3w, kt\u00f3ry nagra\u0142 ca\u0142\u0105 jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107.\u00a0Pewnie zreszt\u0105\u00a0dzi\u015b to, co robi, nie spodoba\u0142oby si\u0119 konkursowemu jury… Inny polski akcent jego biografii od kilku lat – to wsp\u00f3\u0142praca z Ew\u0105 Podle\u015b. W\u0142a\u015bnie dali z wielkim sukcesem recital w Londynie, w Wigmore Hall. Rozumiej\u0105 si\u0119 doskonale i bardzo lubi\u0105. Z opowie\u015bci Pani Ewy o nim wy\u0142ania si\u0119 cz\u0142owiek ujmuj\u0105cy, maj\u0105cy w sobie co\u015b z du\u017cego dziecka, ale wybitny jako muzyk. Prawdziwa osobowo\u015b\u0107.<\/p>\n

Teraz w Warszawie gra\u0142 II Koncert B-dur<\/em> Brahmsa. Nie by\u0142am zachwycona, dla mnie Brahms musi mie\u0107 w sobie du\u017co ciep\u0142a, inaczej to nie jest Brahms. Ohlsson zagra\u0142 go\u00a0do\u015b\u0107 sucho – taka propozycja troch\u0119 antyromantyczna. Ale potem na bis gra\u0142 Chopina (zapowiadaj\u0105c po polsku) – bardzo wdzi\u0119cznie. Ja jednak nie chcia\u0142am tu o tym koncercie, tylko o anegdocie, kt\u00f3r\u0105 pianista opowiedzia\u0142 w wywiadzie radiowym. Opowiedzia\u0142 m.in. o swoim spotkaniu z Vladimirem Horowitzem i o tym, jak Horowitz wyzna\u0142 mu par\u0119 swoich trick\u00f3w. Na przyk\u0142ad w Fantazji f-moll<\/em> Chopina: jest taki powolny, cichy fragment, nagle przerwany g\u0142o\u015bnym, dramatycznym akordem jak krzykiem. Jak zrobi\u0107, \u017ceby ten krzyk by\u0142 maksymalnie dramatyczny? Ohlsson zafascynowany skomentowa\u0142, \u017ce Horowitz m\u00f3wi\u0142 o tym jak re\u017cyser. Ot\u00f3\u017c trzeba pod koniec tego powolnego fragmentu, zw\u0142aszcza podczas zatrzymania na ostatniej, d\u0142ugiej nucie, wyobrazi\u0107 sobie wielkie crescendo, czyli: coraz g\u0142o\u015bniej i g\u0142o\u015bniej, i kiedy to wewn\u0119trzne napi\u0119cie staje si\u0119 ju\u017c nie do zniesienia, w\u00f3wczas wystrzeli\u0107 z tym g\u0142o\u015bnym akordem. I rzeczywi\u015bcie on to robi\u0142 piorunuj\u0105co…<\/p>\n

Ile daje, kiedy gra si\u0119 nie tylko r\u0119kami, ale i, \u017ce tak powiem, w duszy. I jak niesamowite mog\u0105 by\u0107 efekty, kiedy granie w duszy uzupe\u0142nia granie r\u0119kami! Mo\u017cna sobie muzyk\u0119 wyobra\u017ca\u0107, i to jest pi\u0119kne. Ale kiedy si\u0119 j\u0105 tylko gra, a nie my\u015bli si\u0119 o tym, co si\u0119 gra, to trudno o prawdziw\u0105 muzyk\u0119. To b\u0119d\u0105 tylko d\u017awi\u0119ki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W tym tygodniu odwiedzi\u0142 nas w Filharmonii Narodowej Garrick Ohlsson, zwyci\u0119zca Konkursu Chopinowskiego z 1970 r.\u00a0 To by\u0142 taki pewniak od samego pocz\u0105tku: cho\u0107 ekipa ameryka\u0144ska by\u0142a wtedy wyj\u0105tkowo mocna, g\u0142\u00f3wnie studenci lub absolwenci Juilliard School of Music\u00a0(m.in. Emanuel Ax, Eugene Indjic czy ulubieniec publiczno\u015bci\u00a0Jeffrey Swann), to kiedy usiad\u0142 przy fortepianie ten w\u0142a\u015bnie sympatyczny wielkolud, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/108"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=108"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/108\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=108"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=108"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=108"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}