Dwa nonety wyst\u0105pi\u0142y na tegorocznym toa\u015bcie w dzie\u0144 urodzin Tomasza Sta\u0144ki, na sta\u0142ym miejscu przed Teatrem Studio (a poprzedniego dnia w Rzeszowie, miejscu jego urodzenia).<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Urodziny te obchodzone by\u0142y po raz pi\u0105ty z inicjatywy Anny Sta\u0144ko, c\u00f3rki niezapomnianego tr\u0119bacza. Utworzy\u0142y si\u0119 ju\u017c tradycje tych koncert\u00f3w: musz\u0105 by\u0107 dwa „toasty”, czyli dwa zespo\u0142y, musz\u0105 w ich sk\u0142ad wchodzi\u0107 dawni wsp\u00f3\u0142pracownicy Tomasza Sta\u0144ki, i wa\u017cne te\u017c jest, by by\u0142a dobra tr\u0105bka. Ten ostatni warunek wcale nie tak \u0142atwo spe\u0142ni\u0107, bo skoro by\u0142y tu ju\u017c takie gwiazdy tego instrumentu jak Wadada Leo Smith (2019) czy Ambrose Akinmusire (2021), to trudno to przebi\u0107. Ale wchodz\u0105 w jazzowy \u015bwiat kolejni tr\u0119bacze i tym razem naprawd\u0119 satysfakcjonowa\u0142 pi\u0119knym, mi\u0119kkim i ciep\u0142ym d\u017awi\u0119kiem Amerykanin Philip Dizack, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 w projekcie S\u0142awomira Kurkiewicza pt. Sta\u0144ko Shuffle<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Sk\u0105d si\u0119 wzi\u0105\u0142 ten tytu\u0142? Ze wspomnienia basisty dawnego Simple Acoustic Trio (p\u00f3\u017aniej Marcin Wasilewski Trio), kt\u00f3ry d\u0142ugo wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 ze Sta\u0144k\u0105. Ot\u00f3\u017c tr\u0119bacz opowiada\u0142, \u017ce lubi s\u0142ucha\u0107 muzyki w trybie shuffle<\/em>, czyli z losowym wybieraniem z biblioteki muzycznej – a ta biblioteka zawiera\u0142a bardzo r\u00f3\u017cn\u0105 muzyk\u0119, wi\u0119c np. po Mahlerze przychodzi\u0142 James Brown, a po nim freejazzowa awangarda. Estetyka kola\u017cu zatem. Kieruj\u0105c si\u0119 ni\u0105 basista, kt\u00f3ry debiutowa\u0142 tego wieczoru jako aran\u017cer i lider, zaprosi\u0142 kwartet smyczkowy (z\u0142o\u017cony z muzyk\u00f3w AUKSO), wokalistk\u0119 Dorot\u0119 Mi\u015bkiewicz, pianist\u0119 Piotra Orzechowskiego (Pianohooligana), perkusist\u0119 Dawida Fortun\u0119 i w\u0142a\u015bnie Philipa Dizacka.<\/p>\n\n\n\n Niespecjalnie s\u0142yszalna ostatecznie by\u0142a analogia do shuffle<\/em>, bo te\u017c nie by\u0142o takich r\u00f3\u017cnic stylistycznych, co najwy\u017cej w charakterze poszczeg\u00f3lnych utwor\u00f3w. Program oparty by\u0142 zreszt\u0105 na tematach Sta\u0144ki. Kwartet smyczkowy te\u017c by\u0142 do\u015b\u0107 s\u0142abo s\u0142yszalny, raczej podpada\u0142 pod kategori\u0119 t\u0142a. Ale wszystko razem zabrzmia\u0142o naprawd\u0119 \u015bwietnie, a ka\u017cdy z muzyk\u00f3w mia\u0142 swoje pole do popisu. Ciekawie brzmia\u0142 duet wokalistki (\u015bpiewaj\u0105cej w swojej ulubionej quasi-afryka\u0144skiej stylistyce) z tr\u0119baczem.<\/p>\n\n\n\n Drugi „kieliszek” jak na m\u00f3j gust by\u0142 troch\u0119 rozwodnionym winem. Wyst\u0105pi\u0142 Jakob Bro Nonet – lider, du\u0144ski gitarzysta, niegdy\u015b wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 z innymi muzykami skandynawskimi w nagraniu p\u0142yty Sta\u0144ki Dark Eyes<\/em>. Z tego sk\u0142adu dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142 te\u017c basista Anders Christensen. Mia\u0142o si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce zesp\u00f3\u0142 sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z dw\u00f3ch, z powodu dw\u00f3ch basist\u00f3w, dw\u00f3ch perkusist\u00f3w i dw\u00f3ch saksofonist\u00f3w: do tego tr\u0105bka i klawisze. I w tym secie mieli\u015bmy par\u0119 temat\u00f3w Sta\u0144ki, ale og\u00f3lnie by\u0142o du\u017co mniej ciekawie. Znamienny by\u0142 wymuszony bis, kiedy to muzycy pr\u00f3bowali improwizacji, ale wyra\u017anie im si\u0119 nie klei\u0142o, dopiero pod koniec co\u015b si\u0119 zacz\u0119\u0142o dzia\u0107. Publiczno\u015b\u0107 jednak wyra\u017ca\u0142a entuzjazm. Przyzwyczaili\u015bmy si\u0119 ju\u017c w Warszawie (i pewnie Rzesz\u00f3w te\u017c) do tego \u015bwi\u0119ta \u015brodka lata i polubili\u015bmy je. Pogoda na szcz\u0119\u015bcie – inaczej ni\u017c w zesz\u0142ym roku – sprzyja\u0142a.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dwa nonety wyst\u0105pi\u0142y na tegorocznym toa\u015bcie w dzie\u0144 urodzin Tomasza Sta\u0144ki, na sta\u0142ym miejscu przed Teatrem Studio (a poprzedniego dnia w Rzeszowie, miejscu jego urodzenia).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10824"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10824"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10824\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10828,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10824\/revisions\/10828"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10824"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10824"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10824"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}