tym przedstawieniu<\/a>, r\u00f3wnie\u017c w wykonaniu zespo\u0142u Opery Krakowskiej i r\u00f3wnie\u017c pod batut\u0105 Piotra Su\u0142kowskiego, wi\u0119c muzyk\u0119 znam. Ale oczywi\u015bcie by\u0142a to zupe\u0142nie inna wersja, w innej re\u017cyserii i z innymi \u015bpiewakami, no i z innymi dopisanymi dialogami m\u00f3wionymi, bo, jak wiadomo, zachowa\u0142y si\u0119 tylko fragmenty muzyczne, ca\u0142o\u015b\u0107 libretta nie, wi\u0119c trzeba je uzupe\u0142nia\u0107. Fragmenty zosta\u0142y zreszt\u0105 troszk\u0119 inaczej uszeregowane, a ponadto to i owo dopisano, np. ma\u0142y fragmencik zachwiania harmonii, jakby aluzja do zupe\u0142nie innej stylistyki, z kt\u00f3r\u0105 Szymanowskiego kojarzymy.<\/p>\n\n\n\nTym razem re\u017cyserowa\u0142 Marcin S\u0142awi\u0144ski, prost\u0105, dowcipn\u0105 scenografi\u0119 zbudowa\u0142a Natalia Kitamikado, pasuj\u0105ce kostiumy zaprojektowa\u0142a Izabela Che\u0142kowska-Wo\u0142czy\u0144ska, a dialogi opracowa\u0142 Wojciech Tomczyk, kt\u00f3ry nie do\u015b\u0107, \u017ce wpakowa\u0142 tam Sherlocka Holmesa i Herculesa Poirot, to r\u00f3wnie\u017c samego Szymanowskiego we w\u0142asnej osobie. W jaki spos\u00f3b? We wst\u0119pie m\u00f3wionym Impresario rozmawia przez telefon z kompozytorem, kt\u00f3rego powi\u0119kszone zdj\u0119cie pojawia si\u0119 w tle i rusza ustami – co wi\u0119cej, wypowiada autentyczne swoje s\u0142owa (z kt\u00f3rego\u015b listu).<\/p>\n\n\n\n
Nie b\u0119d\u0119 tu opowiada\u0107 tej do\u015b\u0107 zwariowanej tre\u015bci, tym bardziej, \u017ce dzie\u0142o ma wr\u00f3ci\u0107 na scen\u0119 Opery Krakowskiej na jesieni, ale zapewne z zupe\u0142nie inn\u0105 obsad\u0105. Ze \u015bpiewak\u00f3w zwi\u0105zanych z t\u0105 scen\u0105 wyst\u0105pili dzi\u015b tylko Tomasz Kuk (Tobiasz Helgoland) i Magdalena Barylak (Pani Troodwood). Wi\u0119kszo\u015b\u0107 jednak to byli m\u0142odzi z warszawskiej Akademii Operowej; pomys\u0142 tego spektaklu wyszed\u0142 zreszt\u0105 od Beaty Klatki, szefowej Akademii. Niekt\u00f3re nazwiska zaczynaj\u0105 by\u0107 ju\u017c szerzej znane (Justyna Khil, Justyna Bluj, Adrian Domarecki), niekt\u00f3re widz\u0119 po raz pierwszy, ale r\u00f3wnie\u017c s\u0105 to obiecuj\u0105ce g\u0142osy.<\/p>\n\n\n\n
Dobrze, \u017ce to dzie\u0142o wraca, bo jest dobrej jako\u015bci i wida\u0107, \u017ce Szymanowski \u015bwietnie si\u0119 bawi\u0142 przy pisaniu. Ciekawe, co by by\u0142o, gdyby ta operetka zosta\u0142a w\u00f3wczas doko\u0144czona i wystawiona? Jak patrzyliby\u015bmy na kompozytora? Dzi\u015b zwr\u00f3cili\u015bmy uwag\u0119 w rozmowach ze znajomymi na blisko\u015b\u0107 tej muzyki z mi\u0119dzywojennymi przebojami, z chwili czas\u00f3w beztroski, kt\u00f3re zreszt\u0105 trwa\u0142y kr\u00f3tko. Przypomina si\u0119 m\u0142odziutki Mietek Wajnberg graj\u0105cy w filmie Fredek uszcz\u0119\u015bliwia \u015bwiat<\/em> – flirty z muzyk\u0105 lekk\u0105 zdarza\u0142y si\u0119 najwi\u0119kszym.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Baltic Opera Festival ju\u017c po inauguracji (w siedzibie Opery Ba\u0142tyckiej), kt\u00f3ra by\u0142a zarazem pikantn\u0105 przystawk\u0105. Jutro danie g\u0142\u00f3wne w Operze Le\u015bnej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10830"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10830"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10830\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10831,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10830\/revisions\/10831"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10830"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10830"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10830"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}