No i uda\u0142o si\u0119 szcz\u0119\u015bliwie zainaugurowa\u0107 WarszeMuzik 2023 w tym miejscu i kszta\u0142cie, w jakim by\u0142o to planowane.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Koncert zosta\u0142 zatytu\u0142owany Trzy siostry<\/em>. Najpierw my\u015bla\u0142am, \u017ce to w\u0142a\u015bnie z powodu trzech wykonawczy\u0144 (Maria S\u0142awek, Marta Pi\u00f3rkowska i Anna Loska) graj\u0105cych na tym samym instrumencie. Okazuje si\u0119 jednak, \u017ce co prawda koncert na podw\u00f3rku oficyny na Z\u0142otej 62 by\u0142 ju\u017c od dawna zabukowany, ale organizatorzy dowiedzieli si\u0119 o tym, \u017ce to w\u0142a\u015bnie przed tym domem, na ulicy, ods\u0142oni\u0119to dwa tygodnie temu (by\u0142am zreszt\u0105 na tej wzruszaj\u0105cej uroczysto\u015bci) pierwsze w Warszawie stolpersteiny<\/a>, po\u015bwi\u0119cone mieszkaj\u0105cym tu trzem siostrom, nauczycielkom, i postanowili w\u0142a\u015bnie im po\u015bwi\u0119ci\u0107 program koncertu.<\/p>\n\n\n\n T\u0142umy by\u0142y ogromne, przez podw\u00f3rko-studni\u0119 przewin\u0119\u0142a si\u0119 z pewno\u015bci\u0105 ponad setka os\u00f3b. Jest to jeszcze na dodatek podw\u00f3rko, na kt\u00f3rym – par\u0119 krok\u00f3w w bok – znajduje si\u0119 ostatni zachowany fragment muru getta opatrzony odno\u015bn\u0105 tablic\u0105, wi\u0119c przychodz\u0105 tam po prostu zwiedzaj\u0105cy. Niekt\u00f3rzy zatrzymywali si\u0119, \u017ceby pos\u0142ucha\u0107, cz\u0119\u015b\u0107 zosta\u0142a d\u0142u\u017cej, cz\u0119\u015b\u0107 wychodzi\u0142a, ale przychodzili nast\u0119pni.<\/p>\n\n\n\n Koncerty WarszeMuzik maj\u0105 swoj\u0105 niepowtarzaln\u0105 atmosfer\u0119, wdzieraj\u0105 si\u0119 ze swymi d\u017awi\u0119kami w zwyk\u0142\u0105 codzienno\u015b\u0107. To wszystko jest oczywi\u015bcie przewidziane i nikogo nie razi (mieszka\u0144cy s\u0105 uprzedzani). Tak wi\u0119c nie szkodzi\u0142o, \u017ce dopiero po kilku chwilach publiczno\u015b\u0107 si\u0119 zorientowa\u0142a, \u017ce koncert ju\u017c si\u0119 rozpocz\u0105\u0142, bo Marta Pi\u00f3rkowska gra\u0142a For Aaron Copland<\/em> Mortona Feldmana niewidoczna, na klatce schodowej (reszta utwor\u00f3w zosta\u0142a zagrana w bramie). Maria S\u0142awek musia\u0142a ze spokojem przyj\u0105\u0107 fakt, \u017ce gra Ciaccon\u0119<\/em> Bacha w duecie ze szczekaj\u0105cym w kt\u00f3rym\u015b mieszkaniu psem (pieski by\u0142y i w\u015br\u00f3d publiczno\u015bci), dzieciaki kr\u0119ci\u0142y si\u0119 na le\u017cakach, a show ca\u0142kowicie skrad\u0142a rozkoszna koteczka-trikolorka siedz\u0105ca w oknie wysokiego parteru, do kt\u00f3rej po koncercie ludzie rzucili si\u0119 fotografowa\u0107, a ona przybiera\u0142a urocze pozy jak modelka. „Czwarta siostra” – powiedzia\u0142 kto\u015b.<\/p>\n\n\n\n Bach, potem II Sonata „Obsesja”<\/em> Eug\u00e8ne’a Ysa\u00ffe’a z obsesyjnie powracaj\u0105cym tematem Dies irae<\/em>, w ko\u0144cu, wreszcie, utwory polskich \u017byd\u00f3w: II Sonata<\/em> na skrzypce solo Mieczys\u0142awa Wajnberga, niestety nie ca\u0142a (wola\u0142abym, aby to ona, nie Obsesja<\/em>, zosta\u0142a zagrana w ca\u0142o\u015bci), i pi\u0119ciocz\u0119\u015bciowa Sonata na dwoje skrzypiec<\/em> Aleksandra Tansmana, przy kt\u00f3rej skrzypaczki si\u0119 wymienia\u0142y. S\u0142uchaj\u0105c owych charakterystycznych \u017cywych cz\u0119\u015bci z rytmami a la Strawi\u0144ski pomy\u015bla\u0142am, \u017ce taka pozytywno\u015b\u0107, cz\u0119sta u Tansmana, jest podobna jak w utworach Gra\u017cyny Bacewicz, \u00f3w ruch, dynamika, optymizm.<\/p>\n\n\n\n Uda\u0142o si\u0119 dzi\u015b z koncertem wskoczy\u0107 w dziurk\u0119 mi\u0119dzy deszczami, ale jutro, na Umschlagplatz, mo\u017ce by\u0107 trudniej, zw\u0142aszcza \u017ce w gr\u0119 wchodzi fortepian. Julia \u0141ozowska, wykonawczyni, zaprasza ju\u017c na Facebooku festiwalu, a gdyby co\u015b mia\u0142o si\u0119 zmieni\u0107, to tam w\u0142a\u015bnie b\u0119dzie o tym informacja.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No i uda\u0142o si\u0119 szcz\u0119\u015bliwie zainaugurowa\u0107 WarszeMuzik 2023 w tym miejscu i kszta\u0142cie, w jakim by\u0142o to planowane.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10845"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10845"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10845\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10847,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10845\/revisions\/10847"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10845"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10845"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10845"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}