I zn\u00f3w szcz\u0119\u015bliwie si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o – je\u015bli dzi\u015b gdzie\u015b w Warszawie by\u0142a ulewa, to na pewno omin\u0119\u0142a Umschlagplatz mi\u0119dzy 18 a 19.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Zdumiewaj\u0105ce, ile ludzi przysz\u0142o – jeszcze tylu w tym miejscu na koncertach WarszeMuzik nie widzia\u0142am. Nie tylko siedzieli na stopniu pomnika, ale te\u017c na ziemi, w kilku rz\u0119dach. I te\u017c w sumie chyba by\u0142a to liczba dobiegaj\u0105ca setki. Wida\u0107, \u017ce ten festiwal, w sumie przecie\u017c bez \u017cadnej reklamy, bardzo si\u0119 przyj\u0105\u0142 w Warszawie i ma coraz wi\u0119cej kibicuj\u0105cych. Oby tak dalej!<\/p>\n\n\n\n
Dzi\u015b recital da\u0142a Julia \u0141ozowska, studentka uczelni w Katowicach (u Wojciecha \u015awita\u0142y) i Hanoverze (u Arie Vardiego). Pami\u0119tam j\u0105 z ostatniego Konkursu Chopinowskiego, z jej wyst\u0119pu odnotowa\u0142am pozytywne wra\u017cenia, ale odpad\u0142a niestety po pierwszym etapie, mo\u017ce tak\u017ce dlatego, \u017ce mia\u0142a pecha wyst\u0105pi\u0107 po ol\u015bniewaj\u0105cym Bruce’ie Liu.<\/p>\n\n\n\n
Tym razem nie by\u0142o Chopina, lecz program specjalnie przygotowany na t\u0119 okazj\u0119. Na pocz\u0105tek zabrzmia\u0142 utw\u00f3r dawnego mieszka\u0144ca Woli – VI Sonata fortepianowa<\/em> Mieczys\u0142awa Wajnberga. Jak daleko w tej ostatniej ze swoich fortepianowych sonat, pisanej w 1960 r., odszed\u0142 od m\u0142odziutkiego warszawskiego Mietka, kt\u00f3ry na co dzie\u0144 gra\u0142 muzyk\u0119 lekk\u0105 w teatrze i filmie, ale dla siebie pisa\u0142 przedziwne utwory, troch\u0119 ekspresjonistyczne. Po emigracji do ZSRR znalaz\u0142 si\u0119 pod wp\u0142ywem Szostakowicza, z czasem serdecznego przyjaciela, ale ten utw\u00f3r jest ju\u017c daleki od tych wp\u0142yw\u00f3w. Z g\u0142\u00f3wnym tematem brzmi\u0105cym jak dzwony cerkiewne, dziwnymi sm\u0119tnymi epizodami i drapie\u017cn\u0105 fug\u0105, jest niezwykle trudny. Wiele zreszt\u0105 utwor\u00f3w Wajnberga ma to do siebie, i m\u00f3wi o tym chyba ka\u017cdy wykonawca, \u017ce trzeba je rozwi\u0105zywa\u0107 jak rebusy i d\u0142ugo nad nimi pracowa\u0107, a gdy si\u0119 je w ko\u0144cu zrozumie, s\u0105 absolutnie logiczne i \u015bcis\u0142e. Swego czasu szuka\u0142am najlepszego wykonania tej niezwyk\u0142ej sonaty i chyba jest nim to<\/a>, ale ta artystka pracowa\u0142a nad ni\u0105 dobrych kilka lat (s\u0105 w sieci te\u017c wcze\u015bniejsze jej nagrania), wi\u0119c rzeczywi\u015bcie rozumie j\u0105 na wylot. Dzisiejsza solistka dopiero teraz, na ten koncert jej si\u0119 nauczy\u0142a, wi\u0119c niedoci\u0105gni\u0119cia mo\u017cna wybaczy\u0107. A to, \u017ce nie by\u0142o w tym wykonaniu drapie\u017cno\u015bci, wi\u0119cej \u0142agodno\u015bci, te\u017c mo\u017cna by kupi\u0107 jako inne spojrzenie.<\/p>\n\n\n\n Mo\u017ce nie \u0142atwiejsze technicznie, ale na pewno wyrazowo by\u0142y dwie kompozycje wielkich pianist\u00f3w: Passacaglia<\/em> op. 44 Ignacego Friedmana, po\u015bwi\u0119cona J\u00f3zefowi Hofmannowi, i kr\u00f3ciutka Elegia<\/em> tego\u017c Hofmanna, postromantyczne, dekadenckie, melancholijne. I na koniec Sonata As-dur<\/em> op. 110 Beethovena – pomys\u0142 wydawa\u0142oby si\u0119 ryzykowny, ale w tym miejscu, z burzliwymi i elegijnymi fragmentami, ale te\u017c triumfem na koniec, zda\u0142o to egzamin, tym bardziej, \u017ce solistka zapewne gra ten utw\u00f3r ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu i czuje si\u0119 w nim pewnie. \u0141adnie wybra\u0142a te\u017c bis – melancholijn\u0105 pierwsz\u0105 Gymnop\u00e9die<\/em> Satiego.<\/p>\n\n\n\n Marek Bracha zapowiadaj\u0105c zar\u00f3wno ten koncert, jak ca\u0142\u0105 seri\u0119, przypomnia\u0142, \u017ce i na poprzednich festiwalach g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 na koncertach na Umschlagplatz gra\u0142 zwykle fortepian, ale w tym roku tak by\u0142o tylko dzi\u015b. Za tydzie\u0144 wyst\u0105pi duet skrzypcowo-akordeonowy, za dwa – projekcja audio nowego utworu Aleksandry Kacy, a za trzy ju\u017c fina\u0142 na Placu Defilad.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" I zn\u00f3w szcz\u0119\u015bliwie si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o – je\u015bli dzi\u015b gdzie\u015b w Warszawie by\u0142a ulewa, to na pewno omin\u0119\u0142a Umschlagplatz mi\u0119dzy 18 a 19.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":10851,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10848"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10848"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10848\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10849,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10848\/revisions\/10849"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10851"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10848"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10848"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10848"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}