Streaming z obrazem odbiera si\u0119 lepiej ni\u017c sam radiowy d\u017awi\u0119k – przy radiu robi si\u0119 zwykle r\u00f3\u017cne inne rzeczy, w ekran jednak cz\u0142owiek patrzy. Dobrze wi\u0119c, \u017ce Yulianna Avdeeva trafi\u0142a ze swym recitalem na YouTube.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dzi\u0119ki temu te\u017c mo\u017cna ten koncert nadal obejrze\u0107. Podobnie jak wcze\u015bniejsze recitale Kevina Chena, Lukasa Geniu\u0161asa i Giorgiego Gigashvilego – trzeba b\u0119dzie obejrze\u0107, a pewnie b\u0119d\u0105 te\u017c kolejne transmisje.<\/p>\n\n\n\n
Hammerklavier<\/em>, najbardziej monumentalna sonata Beethovena, nie jest \u0142atwa do formalnego rozplanowania. To jednak pianistce si\u0119 uda\u0142o. Mo\u017ce nie by\u0142o to najbardziej poruszaj\u0105ce wykonanie tej sonaty, jakie s\u0142ysza\u0142am, zw\u0142aszcza \u017ce ju\u017c pierwszy takt zosta\u0142 zepsuty przez „s\u0105siada”, a p\u00f3\u017aniej by\u0142o ich wi\u0119cej, ale je\u015bli chodzi o charakter, wszystko by\u0142o trafione. Uderza\u0142 g\u0142\u00f3wnie umiar, dyscyplina. W I cz\u0119\u015bci monumentalno\u015b\u0107 nie przyt\u0142acza\u0142a, Scherzo<\/em> jest najbardziej w typie tej pianistki, zrywne i drapie\u017cne, wolna cz\u0119\u015b\u0107 nie by\u0142a rozwlek\u0142a i cienia ckliwo\u015bci (nazbyt cz\u0119stej) w niej nie by\u0142o, fuga za\u015b zosta\u0142a zagrana artykulacj\u0105 bachowsk\u0105 a la Glenn Gould, co dodawa\u0142o jej lekko\u015bci, ale pot\u0119ga na koniec powr\u00f3ci\u0142a, w sam raz, by wywo\u0142a\u0107 owacj\u0119 na stoj\u0105co. Ju\u017c po pierwszej cz\u0119\u015bci – to si\u0119 cz\u0119sto nie zdarza.<\/p>\n\n\n\n Jeszcze lepsza moim zdaniem by\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 druga koncertu. Liszta us\u0142yszeli\u015bmy te same utwory, co na marcowych urodzinach Chopina: zwiewna Bagatelle sans tonalit\u00e9<\/em>, wstrz\u0105saj\u0105ce, upiorne Unstern! Sinistre, disastro<\/em> oraz podnios\u0142ego \u015awi\u0119tego Franciszka z\u00a0Asy\u017cu<\/em>. Natomiast zestaw chopinowski by\u0142 zupe\u0142nie inny: Mazurki<\/em> op. 30, czyli te same, kt\u00f3re gra\u0142a na konkursie, oraz Andante spianato<\/em> i Wielki Polonez<\/em> – to pierwsze w do\u015b\u0107 szybkim tempie (i dobrze), a polonez z salonow\u0105 gracj\u0105. I zn\u00f3w standing ovation<\/em>, i trzy bisy te\u017c chopinowskie: ulubiony Nokturn cis-moll<\/em> op. posth. oraz wdzi\u0119czne Walc As-dur<\/em> op. 34 nr i Mazurek f-moll<\/em> op. 7 nr 3.<\/p>\n\n\n\n