Wspaniale, \u017ce na Chopiejach w miejsce niedysponowanego Benjamina Grosvenora zagra\u0142 Kevin Chen – po raz pierwszy i mam nadziej\u0119, \u017ce nie po raz ostatni.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W\u0142a\u015bnie przeczyta\u0142am, \u017ce \u00f3w 18-letni chi\u0144ski Kanadyjczyk z Calgary w wolnych chwilach nie tylko uk\u0142ada kostk\u0119 Rubika (potrafi to zrobi\u0107 w 44 sekundy) i zajmuje si\u0119 programowaniem komputerowym, ale te\u017c komponuje, a w\u015br\u00f3d jego dzie\u0142 s\u0105 cztery symfonie (!) i koncert fortepianowy. Kiedy on to wszystko d\u0105\u017cy? Zw\u0142aszcza \u017ce jego umiej\u0119tno\u015bci fortepianowe s\u0105 po prostu ol\u015bniewaj\u0105ce – wszystko pod jego palcami wydaje si\u0119 \u0142atwe. A przy tym nie jest to popis, po prostu s\u0142u\u017cy muzyce.<\/p>\n\n\n\n
Warszawski recital, podobnie jak dusznicki, sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z cz\u0119\u015bci lisztowskiej i cz\u0119\u015bci chopinowskiej, ale nie przypomina\u0142 tamtego koncertu. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 mia\u0142a jako przystawk\u0119 Sonet 104 Petrarki<\/em>; niesamowity by\u0142 ju\u017c wst\u0119p, burzliwy i nami\u0119tny (taki w\u0142a\u015bnie jak pocz\u0105tek tego sonetu), kontrastuj\u0105cy z g\u0142\u00f3wn\u0105, bardziej liryczn\u0105 zawarto\u015bci\u0105. G\u0142\u00f3wnym daniem jednak by\u0142a Sonata h-moll<\/em> – i to by\u0142a fantastyczna sonata. By\u0142a tam i diabelsko\u015b\u0107, i anielsko\u015b\u0107, technika (te biegniki, te oktawy!) i liryka. „Wszystko w tej sonacie by\u0142o, co chcia\u0142am us\u0142ysze\u0107” – powiedzia\u0142a w przerwie prof. Irena Poniatowska (przedwczoraj, kiedy si\u0119 spotka\u0142y\u015bmy na recitalu Biondiego, m\u00f3wi\u0142a mi, \u017ce takiego fenomenu jak Chen nie s\u0142ysza\u0142a od 30 lat swojego je\u017cd\u017cenia do Dusznik).<\/p>\n\n\n\n W cz\u0119\u015bci chopinowskiej najpierw by\u0142a – jak w Dusznikach – Ballada f-moll<\/em>, bardzo refleksyjna i dojrza\u0142a, ale potem zamiast op. 10 by\u0142 op. 25. I oczywi\u015bcie tu tak\u017ce technika m\u0142odego pianisty ol\u015bniewa\u0142a, zw\u0142aszcza w takich etiudach jak oktawowa czy tercjowa, ale tym razem jeszcze wi\u0119ksze wra\u017cenie wywiera\u0142y te bardziej liryczne etiudy, takie jak np. cis-moll. Wreszcie dwa bisy – dok\u0142adnie te same, co w Dusznikach: Schumanna-Liszta Widmung<\/em> i Fr\u00fchlingsnacht<\/em>. Stojak tym razem by\u0142 natychmiastowy i powszechny.<\/p>\n\n\n\n Nie zapomnia\u0142am te\u017c o WarszeMuzik – dzi\u015b na Umschlagplatz. Najpierw zaproszono nas na ty\u0142y pomnika, gdzie Ania Karpowicz na flecie altowym wraz z warstw\u0105 elektroniczn\u0105 z g\u0142o\u015bnik\u00f3w wykona\u0142a kolejn\u0105 wersj\u0119 w\u0142asnej interpretacji poezji Ireny Klepfisz, a potem wr\u00f3cili\u015bmy do wn\u0119trza pomnika, by wys\u0142ucha\u0107 specjalnie stworzonej na t\u0119 okazj\u0119 i na t\u0119 przestrze\u0144 kompozycji Aleksandry Kacy. Tu z kolei warstwie elektronicznej, mieszaj\u0105cej si\u0119 z odg\u0142osami ulicy, towarzyszy\u0142 g\u0142os Marka Edelmana, kilka zda\u0144 na temat Umschlagplatzu – kompozytorka m\u00f3wi, \u017ce najpierw po prostu s\u0142ucha\u0142a tej wypowiedzi, \u017ceby wej\u015b\u0107 w temat, ale potem stwierdzi\u0142a, \u017ce w\u0142\u0105czy i ten g\u0142os. Publiczno\u015bci tym razem by\u0142o du\u017co mniej, mo\u017ce z powodu gor\u0105ca, mo\u017ce ludzie wybrali si\u0119 na zielon\u0105 trawk\u0119, gdzie lepiej si\u0119 znosi upa\u0142y, a mo\u017ce odstrasza\u0142 fakt, \u017ce nie zapowiadano udzia\u0142u \u017cywych wykonawc\u00f3w, lecz „jedynie” odtworzenie… Za tydzie\u0144 fina\u0142 festiwalu, ale trudno b\u0119dzie tym razem dotrze\u0107, konkurencja jest du\u017ca.<\/p>\n\n\n\n PS. Bardzo by\u0142o mi\u0142o spotka\u0107 dzi\u015b po d\u0142ugiej przerwie bazylik\u0119<\/strong>, a tak\u017ce pozna\u0107 w realu Zympansa<\/strong>. No i zobaczy\u0107 te\u017c innych blogowych przyjaci\u00f3\u0142.<\/p>\n\n\n\n