Naprawd\u0119 trudno po\u0142\u0105czy\u0107 dwa \u015brodowe koncerty inaczej ni\u017c stwierdzeniem, \u017ce oba by\u0142y wspania\u0142e. (No i na obu by\u0142 – zn\u00f3w – Schubert.)<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Julian\u00a0Pr\u00e9gardien – jak r\u00f3\u017cny to \u015bpiewak od swojego ojca Christopha. Par\u0119 lat temu wyst\u0105pili tu nawet razem<\/a> i wtedy mo\u017cna by\u0142o namacalnie si\u0119 o tym przekona\u0107. Ale te\u017c nie tylko s\u0105 to bardzo r\u00f3\u017cne g\u0142osy (cho\u0107 obaj s\u0105 tenorami lirycznymi), lecz ca\u0142kowicie odmienne osobowo\u015bci. Ojciec jest bardzo pouk\u0142adany, gra emocjami, ale poprzez muzyk\u0119 i w \u015bcis\u0142ym zwi\u0105zku z ni\u0105 interpretuje tekst. Syn to kawa\u0142 aktora. Z Schubertowskiego cyklu Die<\/em>\u00a0sch\u00f6ne M\u00fcllerin<\/em> zrobi\u0142 prawdziwy monodram, u\u017cywaj\u0105c \u015brodk\u00f3w, kt\u00f3rych ojciec nigdy by nie u\u017cy\u0142. Ju\u017c sam jego str\u00f3j by\u0142 w\u0142a\u015bciwie kostiumem m\u0142odego m\u0142ynarczyka – ubranie codzienne, spodnie, szara kamizela, br\u0105zowe buty i bia\u0142a co prawda, ale nie wykrochmalona koszula. W pierwszej po\u0142owie cyklu po prostu BY\u0141 tym nie\u015bmia\u0142ym m\u0142ynarczykiem, zakochanym w uroczej m\u0142ynareczce, stopniowo coraz bardziej pewnym siebie, a\u017c do wybuchu triumfu w Mein!<\/em>. Tu ma\u0142y antrakt, chwila odpoczynku, w kt\u00f3rej zabrzmia\u0142a Ballada g-moll<\/em> Chopina w wykonaniu towarzysz\u0105cej \u015bpiewakowi Saskii Giorgini (ta sama pianistka wyst\u0105pi\u0142a wiosn\u0105 na krakowskiej Opera Rara z Ianem Bostridge’em). Solista cichutko zszed\u0142 w tym czasie ze sceny, by r\u00f3wnie bezszelestnie wr\u00f3ci\u0107 pod koniec utworu i przej\u015b\u0107 bezpo\u015brednio do drugiej po\u0142owy cyklu z kolejn\u0105 gam\u0105 nastroj\u00f3w: zazdro\u015b\u0107, podejrzliwo\u015b\u0107, agresja, z\u0142o\u015b\u0107, wreszcie stopniowa rezygnacja, zako\u0144czona cich\u0105 tragedi\u0105, po kt\u00f3rej ju\u017c tylko strumyk \u015bpiewa. Jedno, co mnie troch\u0119 razi\u0142o, to do\u015b\u0107 cz\u0119ste przechodzenie w wysokich rejestrach w falset – to jeszcze jedna rzecz, kt\u00f3rej jego ojciec nigdy by nie zrobi\u0142. Jednak z koncepcj\u0105 tego m\u0142odego, naiwnego bohatera to nadspodziewanie gra\u0142o. Na bis arty\u015bci wr\u00f3cili do owej triumfalnej pie\u015bni.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem zn\u00f3w trzy wspania\u0142e kreacje. Najpierw w wykonaniu samego Belcea Quartet (ma\u0142a zmiana w stosunku do poprzedniego sk\u0142adu: Axela Schachera przy drugich skrzypcach zast\u0105pi\u0142a Ayako Tanaka, nie wiem, czy na sta\u0142e, w ka\u017cdym razie zesp\u00f3\u0142 mia\u0142 tym razem parytet). Kolejnym m\u0142odzie\u0144czym utworem, kt\u00f3rych wiele na tym festiwalu, by\u0142 Kwartet Es-dur<\/em> D 87 16-letniego, jeszcze nie do ko\u0144ca wypierzonego Schuberta (niemniej jednak uroczy). Kwartet<\/em> Debussy’ego zabrzmia\u0142 przepi\u0119knie, ze wszystkimi niuansami, \u015bwiat\u0142ocieniami, diapazonem od subtelno\u015bci do dziko\u015bci (wej\u015bcia prymariuszki w drugiej cz\u0119\u015bci). Po przerwie do\u0142\u0105czyli Alena Baeva i Vadym Kholodenko, by wykona\u0107 z zespo\u0142em Koncert na skrzypce, fortepian i kwartet smyczkowy<\/em> op. 21 Ernesta Chaussona – dzie\u0142o \u0142\u0105cz\u0105ce uroki koncertu podw\u00f3jnego i kameralistyki. Muzycy byli fantastycznie zgrani, a przy tym „soli\u015bci”, cho\u0107 nie wybijali si\u0119 celowo na pierwszy plan, to i tak na nim byli, zw\u0142aszcza Baeva, kt\u00f3ra zreszt\u0105 mia\u0142a w finale ma\u0142\u0105 przygod\u0119 – musia\u0142a zej\u015b\u0107 ze sceny, by wymieni\u0107 zerwan\u0105 strun\u0119 (w tym czasie Kholodenko dla \u017cartu zagra\u0142 cichutko temat z Koncertu f-moll<\/em> Chopina). Ale to nie przeszkodzi\u0142o publiczno\u015bci, kt\u00f3ra wyklaska\u0142a bis – powt\u00f3rzenie wolnej cz\u0119\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, tak sobie my\u015bla\u0142am s\u0142uchaj\u0105c pocz\u0105tku tego utworu <\/a>– czy Mieczys\u0142aw Wajnberg go zna\u0142, kiedy pisa\u0142 to dzie\u0142o<\/a>? A mo\u017ce to by\u0142o celowe nawi\u0105zanie?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Naprawd\u0119 trudno po\u0142\u0105czy\u0107 dwa \u015brodowe koncerty inaczej ni\u017c stwierdzeniem, \u017ce oba by\u0142y wspania\u0142e. (No i na obu by\u0142 – zn\u00f3w – Schubert.)<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10882"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10882"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10882\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10883,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10882\/revisions\/10883"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10882"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10882"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10882"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}