Po po\u0142udniu wydarzenie muzyczno-towarzyskie w dobrym gatunku, wieczorem nowe spojrzenie na powa\u017cn\u0105 oper\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Publiczno\u015b\u0107 tym razem szczelnie wype\u0142ni\u0142a sal\u0119 FN, bo Bruce Liu to bo\u017cyszcze. Ale tym razem nie wyst\u0105pi\u0142 sam, lecz ze swoim pedagogiem, Dang Thai Sonem. Bardzo to dziwny pomys\u0142: jutro us\u0142yszymy dok\u0142adnie ten sam Koncert Es-dur<\/em> na dwa fortepiany KV 365 Mozarta, tak samo z London Mozart Players pod batut\u0105 Marka Mosia, tyle \u017ce w wykonaniu Kate Liu i Erica Lu. Z tej czw\u00f3rki tylko Dang wyst\u0105pi jeszcze raz (jutro), co do reszty, to w dziedzinie wyst\u0119p\u00f3w solowych obejdziemy si\u0119 tym razem smakiem.<\/p>\n\n\n\n Jeszcze nie widzia\u0142am tak dziwnie ustawionych w stosunku do siebie dw\u00f3ch fortepian\u00f3w, ale mia\u0142o to sens, bo piani\u015bci si\u0119 widzieli, siedz\u0105c na jednej wysoko\u015bci i b\u0119d\u0105c zwr\u00f3conymi do siebie. My\u015bl\u0119, \u017ce niecz\u0119sto maj\u0105 okazj\u0119 gra\u0107 razem w ten spos\u00f3b, i jak na to nier\u00f3wno\u015bci by\u0142o niewiele, a co do d\u017awi\u0119ku i artykulacji byli znakomicie zgrani. A po Mozarcie zasiedli ju\u017c do jednego fortepianu, by gra\u0107 na cztery r\u0119ce. Najpierw rzadko wykonywane, nie wydane za \u017cycia Chopina m\u0142odzie\u0144cze Wariacje D-dur<\/a><\/em>, kt\u00f3rymi pysznie si\u0119 bawili, a potem moment sentymentalny – znany Walc<\/em> Brahmsa.<\/p>\n\n\n\n A \u017ce lubimy na tym festiwalu mie\u0107 troje pianist\u00f3w na tym samym koncercie, to wyst\u0105pi\u0142 dzi\u015b jeszcze Lukas Geniu\u0161as z Koncertem D-dur<\/em> Haydna. Troch\u0119 si\u0119 dziwi\u0142am, \u017ce do tego tak \u0142atwego utworu, kt\u00f3ry zreszt\u0105 mia\u0142 obkuty na blach\u0119, postawi\u0142 sobie jeszcze na pulpicie tablet z nutami. Wida\u0107 taka moda. Na bis bez tabletu zagra\u0142 Etiud\u0119 f-moll<\/em> op. 25 nr 2 Chopina. Dwa numery okalaj\u0105ce nale\u017ca\u0142y do samej, zas\u0142u\u017conej orkiestry: na pocz\u0105tku akcent brytyjski (Simple Symphony<\/em> Brittena), a na koniec polski (Serenada<\/em> Kar\u0142owicza).<\/p>\n\n\n\n W Operze Narodowej w swoim cyklu Moniuszkowskim Fabio Biondi z Europa Galante, Ch\u00f3rem Opery i Filharmonii w Bia\u0142ymstoku i solistami przedstawi\u0142 tym razem Pari\u0119<\/em>. Zdziwi\u0142o mnie troch\u0119, \u017ce uwertura zosta\u0142a wykonana dopiero przed I aktem, a prolog zacz\u0105\u0142 si\u0119 po prostu od orkiestrowego wst\u0119pu, ale mo\u017ce takie \u0142agodne wprowadzenie do akcji mia\u0142o sens. Orkiestra brzmia\u0142a niesamowicie, zw\u0142aszcza instrumenty d\u0119te i perkusja, kt\u00f3re dodawa\u0142y minimalnego smaczku egzotycznego. Soli\u015bci \u015bpiewali z du\u017cym zaanga\u017cowaniem, troch\u0119 trudno si\u0119 tego s\u0142ucha\u0142o z samego przodu, ale nie ma co narzeka\u0107, bo po bokach – koncert zn\u00f3w zorganizowano na scenie – nic z kolei nie s\u0142ycha\u0107. Na pytanie, czemu zn\u00f3w urz\u0105dzono to w takim miejscu, w kt\u00f3rym dwie trzecie publiczno\u015bci ma upo\u015bledzone s\u0142uchanie (czego efektem by\u0142o wyj\u015bcie wielu os\u00f3b w przerwie), us\u0142ysza\u0142am odpowied\u017a, \u017ce w tym miejscu dobrze si\u0119 nagrywa. Hmmm… Do solist\u00f3w wracaj\u0105c, mam akurat na \u015bwie\u017co wykonanie opery pozna\u0144skiej i pod tym wzgl\u0119dem wcale tam nie by\u0142o gorzej, a Iwona Sobotka jako Neala podoba\u0142a mi si\u0119 o wiele bardziej ni\u017c Marta Torbidoni, kt\u00f3ra ma do\u015b\u0107 ostre forte. Z dzisiejszego sk\u0142adu naprawd\u0119 znakomity by\u0142 D\u017cares – meksyka\u0144ski baryton Germ\u00e1n Olvera, ze \u015bwietnie umiejscowionym g\u0142osem, bardzo emocjonalny, co szczeg\u00f3lnie uderza\u0142o w duecie z tenorem Davidem Astorg\u0105 w roli jego syna Idamora. Po raz kolejny mo\u017cna by\u0142o si\u0119 przekona\u0107, \u017ce Paria<\/em> to dobre dzie\u0142o, a niekt\u00f3re momenty maj\u0105 wyd\u017awi\u0119k a\u017c nadto, tragicznie aktualny.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po po\u0142udniu wydarzenie muzyczno-towarzyskie w dobrym gatunku, wieczorem nowe spojrzenie na powa\u017cn\u0105 oper\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10887"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10887"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10887\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10888,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10887\/revisions\/10888"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10887"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10887"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10887"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}