Poniedzia\u0142kowe dwa recitale na ChiJE – ca\u0142kowicie od siebie odmienne. Popo\u0142udniowy – ciekawy repertuar. Wieczorny – wzruszenie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Bu\u0142garski pianista Ludmil Angelov, laureat wyr\u00f3\u017cnienia na Konkursie Chopinowskim w 1985 r., jest dla nas bardzo zas\u0142u\u017cony (dosta\u0142 nawet medal Gloria Artis) zar\u00f3wno w dziedzinie chopinowskiej (otrzyma\u0142 Grand Prix du Disque Frederic Chopin za nagranie wszystkich jego rond i wariacji), jak w wykonaniach innych kompozytor\u00f3w zwi\u0105zanych z Polsk\u0105. Odkry\u0142 np. – i wykonywa\u0142 tak\u017ce u nas – Koncert fortepianowy<\/a><\/em> Maurycego Moszkowskiego<\/a>. A teraz w\u0142a\u015bnie NIFC wyda\u0142 jego now\u0105 p\u0142yt\u0119 po\u015bwi\u0119con\u0105 mazurkom, ale nie Chopina, lecz Ignacego Friedmana i Aleksandra Micha\u0142owskiego. <\/p>\n\n\n\n Cz\u0119\u015b\u0107 tego repertuaru pianista zagra\u0142 na popo\u0142udniowym koncercie w Studiu im. Lutos\u0142awskiego, otaczaj\u0105c je jeszcze dzie\u0142ami Chopina, Juliana Fontany, Karola Mikulego i Juliusza Zar\u0119bskiego. Pomijaj\u0105c tego ostatniego (Grande polonaise Fis-dur<\/em>), zwykle to s\u0105 zdradliwe zestawienia, bo geniusz Chopina sprawia, \u017ce wszelkie na\u015bladownictwa wydaj\u0105 si\u0119 niezgrabne. Jednak je\u015bli chodzi o Micha\u0142owskiego i Friedmana, to jest to ju\u017c innej jako\u015bci repertuar. Zw\u0142aszcza mazurki Friedmana, kt\u00f3re nawet kiedy\u015b podrzuca\u0142am w linku, pisz\u0105c o jego pie\u015bniach<\/a>, a kt\u00f3re s\u0105 naprawd\u0119 niezwyk\u0142e, czuje si\u0119 nawet momentami pewn\u0105 zbie\u017cno\u015b\u0107 z estetyk\u0105 Szymanowskiego – wysz\u0142y zreszt\u0105 w zbli\u017conym czasie. P\u0142yt\u0119 w\u0142a\u015bnie dosta\u0142am i ju\u017c si\u0119 ciesz\u0119 na s\u0142uchanie.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem w FN – recital Alexeia Lubimova z dzie\u0142ami Brahmsa – opusy 79, 116, 117 i 118 (zabrak\u0142o mi jeszcze mojego ulubionego 119, cho\u0107 i tamte uwielbiam), na 190. urodziny kompozytora. Kiedy\u015b ju\u017c gra\u0142 tu Brahmsa na instrumencie historycznym<\/a>, tym razem przywieziono mu fortepian Friedricha Ehrbera z 1878 r. z kolekcji z Wiednia. Jak brzmia\u0142? Ju\u017c du\u017co dono\u015bniej ni\u017c w czasach Chopina (czyli 30 lat wcze\u015bniej), prawie wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie, ale przy tym jako\u015b intymnie, domowo. Lubimov mo\u017ce dzi\u015b nie by\u0142 w idealnej formie, ale potkni\u0119cia nie mia\u0142y wp\u0142ywu na interpretacj\u0119, a ta by\u0142a dog\u0142\u0119bnie rozumiej\u0105ca, ukazuj\u0105ca znaczenie ka\u017cdego motywu, subtelna i pe\u0142na prostoty. Pi\u0119kny by\u0142 pomys\u0142, \u017ceby bezpo\u015brednio z Brahmsowskiej melancholii przej\u015b\u0107 ku pogodzie (z cis-moll do Fis-dur) i zagra\u0107 na koniec Barkarol\u0119<\/em> Chopina, wie\u0144cz\u0105c ten zestaw nutk\u0105 optymizmu.<\/p>\n\n\n\n Artysta da\u0142 si\u0119 nam\u00f3wi\u0107 na bisy. Najpierw, jak na owym pami\u0119tnym koncercie<\/a> na pianinie Pleyela pi\u0119\u0107 lat temu, zagra\u0142 Fantazj\u0119 d-moll<\/em> Mozarta, kt\u00f3ra tym razem nie by\u0142a oniryczna, lecz wzruszaj\u0105ca (a\u017c co\u015b mnie chwyci\u0142o za gard\u0142o), potem Impromptu Es-dur<\/em> op. 90 nr 2 Schuberta, a na koniec Ko\u0142ysank\u0119<\/em> Sylwestrowa (tutaj w innym wykonaniu<\/a>, bo jego nie znalaz\u0142am). To impromptu Schuberta te\u017c musi by\u0107 teraz dla niego utworem symbolicznym po tym, co sta\u0142o si\u0119 w kwietniu zesz\u0142ego roku<\/a> w Moskwie. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce z naszego pianisty wielki kozak – poza tym, \u017ce fantastyczny muzyk, kt\u00f3remu nic, co pianistyczne, nie jest obce. Ostatnie moje odkrycie to to<\/a> – powiem szczerze, \u017ce mi szcz\u0119ka opad\u0142a. I wci\u0105\u017c wraca do tej Moskwy, gra w galeriach sztuki czy domach kultury np. takie rzeczy<\/a>. Albo w\u0142a\u015bnie Brahmsa<\/a>. M\u00f3wi, \u017ce nienawidzi tej w\u0142adzy, ale p\u00f3ki tylko b\u0119dzie to mo\u017cliwe, b\u0119dzie tam wraca\u0142. Przywyk\u0142 by\u0107 dysydentem – w czasach sowieckich mia\u0142 zakaz wyjazd\u00f3w za granic\u0119. Teraz niewiele mu mog\u0105 zrobi\u0107: ma 78 lat i nie ma ju\u017c nic do stracenia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Poniedzia\u0142kowe dwa recitale na ChiJE – ca\u0142kowicie od siebie odmienne. Popo\u0142udniowy – ciekawy repertuar. Wieczorny – wzruszenie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10899"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10899"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10899\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10905,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10899\/revisions\/10905"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10899"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10899"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10899"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}