Dantego zreszt\u0105 tak\u017ce. Tak zosta\u0142 zbudowany program wyst\u0119pu w FN zespo\u0142u Collegium Vocale Gent pod dyrekcj\u0105 Philippe’a Herreweghe.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Sze\u015bcioro \u015bpiewak\u00f3w, pi\u0119cioro instrumentalist\u00f3w – i tyle emocji. G\u0142osy bardzo wyraziste, czasem mi\u0119kkie, a czasem ostre, gdy potrzeba podkre\u015bli\u0107 wa\u017cne s\u0142owa tekstu czy zaskakuj\u0105ce (dla s\u0142uchaczy, ale b\u0119d\u0105ce cz\u0119\u015bci\u0105 j\u0119zyka epoki) zwroty harmoniczne. Repertuar obejmowa\u0142 niemal ca\u0142y wiek – najwcze\u015bniejsze utwory Cipriana de Rore zosta\u0142y wydane w 1548 r., najp\u00f3\u017aniejsze Claudia Monteverdiego – w 1641 r. Przez ca\u0142y ten czas dzie\u0142a Petrarki i Dantego, tworz\u0105cych jeszcze dwa-trzy wieki wcze\u015bniej, mia\u0142y \u017cywy rezonans.<\/p>\n\n\n\n
Przy tym rozrzucie oczywi\u015bcie daj\u0105 si\u0119 zauwa\u017cy\u0107 r\u00f3\u017cnice stylistyczne, ale dzi\u015b bywa, \u017ce te starsze dzie\u0142a wydaj\u0105 si\u0119 bardziej awangardowe ni\u017c nowsze, jak w przypadku Quivi sospiri<\/em> Luzzasca Luzzaschiego, jednego z dw\u00f3ch w programie madryga\u0142\u00f3w do tekstu Dantego (reszta – do Petrarki), odmalowuj\u0105cego dysonansami piekieln\u0105 wizj\u0119. Post\u0119pu w sztuce, jak wiadomo, nie ma. Ale jest rozw\u00f3j, wi\u0119c trudno sobie wyobrazi\u0107, \u017ce kompozytor z epoki Luzzaschiego w ten spos\u00f3b odmalowuje moment, kiedy wszystko milknie: niebo, ziemia i wiatr, jak w genialnym Hor che’l ciel e la terra<\/em> Monteverdiego, gdy wszystko zatrzymuje si\u0119 na jednym akordzie i rusza dopiero przy opisie wewn\u0119trznych uczu\u0107 podmiotu lirycznego.<\/p>\n\n\n\n Solo e pensoso – utracony raj Petrarki<\/em> – taki by\u0142 tytu\u0142 tego koncertu, z zapo\u017cyczeniem od tytu\u0142u madryga\u0142u Luki Marenzia. Do dzi\u015b pami\u0119tam, jak na studiach chodzi\u0142am na zaj\u0119cia z historii muzyki do prof. Stefana \u015aledzi\u0144skiego, kt\u00f3ry by\u0142 ju\u017c w\u00f3wczas starszym panem i zdarza\u0142o mu si\u0119 powtarza\u0107 anegdoty, w tym \u017carty na temat „solo i pensoso” (samotny i zamy\u015blony) na pi\u0119\u0107 g\u0142os\u00f3w. No tak, mo\u017cna si\u0119 \u015bmia\u0107, ale jednym g\u0142osem nie odda\u0142oby si\u0119 paru w\u0105tk\u00f3w tekstu jednocze\u015bnie, ilustruj\u0105c w tle s\u0142owa „chodz\u0119 znu\u017conym i powolnym krokiem” (t\u0142um. Jaros\u0142aw Miko\u0142ajewski) r\u00f3wnomiernymi, wolniejszymi od pozosta\u0142ych g\u0142os\u00f3w krokami sopranu po gamie chromatycznej najpierw w g\u00f3r\u0119, potem w d\u00f3\u0142. Ten madryga\u0142 zosta\u0142 te\u017c powt\u00f3rzony na bis. W program zosta\u0142o wplecionych jeszcze kilka utwor\u00f3w instrumentalnych. W sumie: ten godzinny, bez przerwy, o p\u00f3\u017anej godzinie koncert mia\u0142 nastr\u00f3j jedyny w swoim rodzaju i b\u0119dzie jednym z tych wydarze\u0144 festiwalowych, o kt\u00f3rych b\u0119dziemy pami\u0119ta\u0107.<\/p>\n\n\n\n Wcze\u015bniej w Studiu im. Lutos\u0142awskiego wyst\u0105pi\u0142 Consone Quartet – kolejny mi\u0119dzynarodowy kwartet powsta\u0142y w Londynie, ale do Belcea Quartet im bardzo daleko. Startuje zreszt\u0105 w innej kategorii – na instrumentach historycznych. Niestety nie by\u0142 to koncert do ko\u0144ca udany: instrumenty si\u0119 zbyt cz\u0119sto rozstraja\u0142y, cho\u0107 musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce koncepcja lekko\u015bci brzmienia w Kwartecie F-dur<\/em> op. 59 nr 1 Beethovena nawet mi si\u0119 podoba\u0142a. P\u00f3\u017aniej do\u0142\u0105czy\u0142 Tomasz Ritter, by zagra\u0107 kameraln\u0105 wersj\u0119 Koncertu f-moll<\/em> Chopina (na tym samym pleyelu, na kt\u00f3rym gra\u0142 recital), i tu te\u017c by\u0142o troch\u0119 k\u0142opot\u00f3w, tym razem ze strony pianisty. Ale \u017cyczliwa publiczno\u015b\u0107 zach\u0119ci\u0142a muzyk\u00f3w do bis\u00f3w i powt\u00f3rzona wolna cz\u0119\u015b\u0107 tym razem wypad\u0142a o wiele lepiej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dantego zreszt\u0105 tak\u017ce. Tak zosta\u0142 zbudowany program wyst\u0119pu w FN zespo\u0142u Collegium Vocale Gent pod dyrekcj\u0105 Philippe’a Herreweghe.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10906"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10906"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10906\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10907,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10906\/revisions\/10907"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10906"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10906"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10906"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}