Przyszed\u0142 wrzesie\u0144, wracam do mojego matecznika, czyli muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej. Jeszcze przed Warszawsk\u0105 Jesieni\u0105, kt\u00f3ra i w tym roku przypada wcze\u015bnie – rozpoczyna si\u0119 w pi\u0105tek.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tymczasem zrobi\u0142am sobie sobotni – jak to si\u0119 ostatnio m\u00f3wi – city break<\/em>, ale zaledwie jednodniowy: wyskoczy\u0142am do Gda\u0144ska na prawykonania dw\u00f3ch utwor\u00f3w na carillon. W tym roku miasto Gda\u0144sk, wsp\u00f3lnie z Muzeum Miasta Gda\u0144ska i przy wsp\u00f3\u0142pracy z Polskim Wydawnictwem Muzycznym, z\u0142o\u017cy\u0142o zam\u00f3wienie u dw\u00f3jki jubilat\u00f3w: Marty Ptaszy\u0144skiej i Krzysztofa Meyera. Utw\u00f3r Meyera, kt\u00f3ry zosta\u0142 wykonany jako pierwszy, w po\u0142udnie na instrumencie Ratusza G\u0142\u00f3wnego Miasta, zosta\u0142 te\u017c przez w\u0142adze Gda\u0144ska zadedykowany zas\u0142u\u017conemu r\u00f3wnolatkowi kompozytor\u00f3w, jakim jest Lech Wa\u0142\u0119sa – na wykonaniu obecny by\u0142 jego syn Bogdan, kt\u00f3ry odebra\u0142 egzemplarz nut z dedykacj\u0105 dla ojca, ale o ile dobrze zauwa\u017cy\u0142am, by\u0142a r\u00f3wnie\u017c Danuta Wa\u0142\u0119sowa i razem opuszczali wydarzenie pod r\u0119k\u0119.<\/p>\n\n\n\n Nowe utwory, oba wykonane przez Monik\u0119 Ka\u017amierczak, s\u0105 bardzo r\u00f3\u017cne. Krzysztof Meyer napisa\u0142 kr\u00f3tkie Memento<\/em>, kt\u00f3re – jak pisze w dw\u00f3ch s\u0142owach wst\u0119pu – „wyra\u017ca niepok\u00f3j i trwog\u0119 w obliczu tego, co dzieje si\u0119 wok\u00f3\u0142 nas – zar\u00f3wno w Polsce, jak i na \u015bwiecie”. I rzeczywi\u015bcie ma charakter smutny i refleksyjny, a szybkie biegniki pod koniec to troch\u0119 jakby dzwony na trwog\u0119.<\/p>\n\n\n\n Zupe\u0142nie inny charakter ma utw\u00f3r Marty Ptaszy\u0144skiej Dzwony \u015bw. Katarzyny<\/em> – nieco d\u0142u\u017cszy i o pogodniejszym charakterze, po cz\u0119\u015bci oparty na pie\u015bni \u015bw. Hildegardy z Bingen O ignis spiritus<\/em>. O ile Krzysztof Meyer zapozna\u0142 si\u0119 przed przyst\u0105pieniem do pisania z instrumentem ratuszowym, do kt\u00f3rego zaprowadzi\u0142a go carillonistka, to kompozytorce carillon jako instrument jest od dawna bliski, poniewa\u017c wyk\u0142adaj\u0105c przez dwie dekady kompozycj\u0119 na University of Chicago codziennie mija\u0142a id\u0105c do pracy Rockefeller Memorial Chapel przy tej uczelni, gdzie znajduje si\u0119 jeden z najokazalszych carillon\u00f3w na \u015bwiecie, na kt\u00f3rym wci\u0105\u017c odbywaj\u0105 si\u0119 koncerty. Na wie\u017c\u0119 gda\u0144skiego Ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Katarzyny nie dotar\u0142a, ale wszelkie techniczne ustalenia podejmowa\u0142a w korespondencji mailowej z solistk\u0105. Ten utw\u00f3r z kolei miasto zadedykowa\u0142o swojemu miastu partnerskiemu, jakim jest od \u0107wier\u0107 wieku Wilno, kt\u00f3re w tym roku celebruje swoje 700-lecie.<\/p>\n\n\n\n Program zamawiania utwor\u00f3w na carillon przez Gda\u0144sk, zwi\u0105zany z rocznicami prze\u0142omu sierpnia i wrze\u015bnia (podpisanie porozumie\u0144 sierpniowych, pocz\u0105tek II wojny \u015bwiatowej), trwa ju\u017c 5 lat i powsta\u0142o w jego ramach 9 utwor\u00f3w; wcze\u015bniej stworzyli je Aleksander Nowak, Pawe\u0142 Mykietyn, El\u017cbieta Sikora, Agata Zubel, Zygmunt Krauze, Dariusz Przybylski i Hanna Kulenty. \u0141adna kolekcja. Pierwsze pi\u0119\u0107 kompozycji zosta\u0142o ju\u017c wydanych na p\u0142ycie przez wydawnictwo Anaklasis; kolejna uka\u017ce si\u0119 w przysz\u0142ym roku, uwzgl\u0119dniaj\u0105c te\u017c przysz\u0142oroczne.<\/p>\n\n\n\n Poci\u0105g z Gda\u0144ska sp\u00f3\u017ani\u0142 si\u0119, ale mimo to dotar\u0142am jeszcze wieczorem do Hashtag Lab, gdzie kooperatywa przyjmowa\u0142a drug\u0105 kooperatyw\u0119, czyli Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Muzyczn\u0105 z Krakowa. Go\u015bcie zaprezentowali wyniki drugiej edycji swojego programu edukacyjno-artystycznego Playground, kt\u00f3ry polega na tym, \u017ce m\u0142odzi kompozytorzy przedstawiaj\u0105 swoje pomys\u0142y i pracuj\u0105 z tutorem – w tym roku pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 bardziej ju\u017c do\u015bwiadczona \u017baneta Rydzewska – i muzykami, kt\u00f3rzy ostatecznie wykonuj\u0105 gotowe dzie\u0142a na koncercie. Utwory Szymona Wieczorka, Leny Michaj\u0142\u00f3w i Huberta Gabriela \u017bmudzkiego to ciekawe i ambitne poszukiwania; w ka\u017cdym z nich pojawia\u0142y si\u0119 w pewnym momencie wyraziste rytmy i barwy, a w pierwszych dw\u00f3ch tak\u017ce teksty (utw\u00f3r Szymona Wieczorka inspirowany by\u0142 (A)polloni\u0105<\/em> Krzysztofa Warlikowskiego, kompozycja za\u015b Leny Michaj\u0142\u00f3w zawiera\u0142a fragmenty codziennych rozm\u00f3w dotycz\u0105cych sn\u00f3w). Program zwie\u0144czy\u0142a \u015bwietna, kr\u00f3tka i zwarta instrumentalno-elektroniczna kompozycja \u017banety Rydzewskiej Insatiability<\/em> (inspirowana, jak tytu\u0142 wskazuje, Nienasyceniem<\/em> Witkacego). Sp\u00f3\u0142dzielnia Muzyczna wr\u00f3ci jeszcze do nas w ramach Warszawskiej Jesieni, a ten koncert by\u0142 jakby miniprologiem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Przyszed\u0142 wrzesie\u0144, wracam do mojego matecznika, czyli muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej. Jeszcze przed Warszawsk\u0105 Jesieni\u0105, kt\u00f3ra i w tym roku przypada wcze\u015bnie – rozpoczyna si\u0119 w pi\u0105tek.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10921"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10921"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10921\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10922,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10921\/revisions\/10922"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10921"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10921"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10921"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}