Dni Muzyki Ukrai\u0144skiej zako\u0144czy\u0142y si\u0119 dzi\u015b dwoma prawykonaniami. Orkiestra NFM pod batut\u0105 Romana Rewakowicza (tradycyjnie prowadz\u0105cego koncerty fina\u0142owe) wyst\u0105pi\u0142a w dziwnym miejscu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To atrium biurowca Senator na Biela\u0144skiej – tego wybudowanego na ruinach dawnego Banku Polskiego. Jego pozosta\u0142o\u015bci wida\u0107 z tego atrium. Wn\u0119trze ma pog\u0142os bliski ko\u015bcielnemu, wi\u0119c nie wszystko tam mo\u017ce by\u0107 wykonane, najlepiej reprezentuj\u0105 si\u0119, my\u015bl\u0119, dzie\u0142a podnios\u0142e i religijne.<\/p>\n\n\n\n
Jednak Koncert na ob\u00f3j i orkiestr\u0119<\/em> Bohdany Frolak zabrzmia\u0142 nadspodziewanie dobrze. Zosta\u0142 napisany dla Igora Leschishina, ukrai\u0144skiego oboisty, kt\u00f3ry wyjecha\u0142 na studia do Nowego Jorku i tam ju\u017c pozosta\u0142; obecnie jest pierwszym oboist\u0105 orkiestry The Kennedy Center Opera House w Waszyngtonie. On te\u017c dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142 w dedykowanym sobie utworze. A jest on zupe\u0142nie inny od tego, co s\u0142yszeli\u015bmy na zako\u0144czenie zesz\u0142orocznych Dni Muzyki Ukrai\u0144skiej<\/a>. Mo\u017cna go nazwa\u0107 postmodernistycznym – zaskakuj\u0105 nag\u0142e, niespodziewane zmiany stylistyki. Po pierwszej cz\u0119\u015bci, \u017cywej i atonalnej, w drugiej, powolnej, nagle pojawia si\u0119 passus jak z Mahlera. Z kolei w drugiej z wolnych cz\u0119\u015bci (ca\u0142o\u015b\u0107 jest pi\u0119ciocz\u0119\u015bciowa) mamy stylizacj\u0119 przypominaj\u0105c\u0105 barok, ale w wersji XX-wiecznej podr\u00f3bki, jak s\u0142ynne „Adagio<\/em> Albinoniego” (kt\u00f3re, przypominam, napisa\u0142 XX-wieczny muzykolog Remo Giazotto), z tym, \u017ce nagle zostaje przerwana kadencj\u0105 oboisty z wszelkimi awangardowymi chwytami \u0142\u0105cznie z wielod\u017awi\u0119kami. Utw\u00f3r pe\u0142en niespodzianek, a solista rzeczywi\u015bcie znakomity.<\/p>\n\n\n\n Do zwyci\u0119stwa<\/em> – tak nazywa si\u0119 rozbudowane dzie\u0142o Oleny Ilnytskiej. Wspomn\u0119 mo\u017ce, \u017ce obie kompozytorki pochodz\u0105 z Ukrainy Wschodniej – Frolak z Widynowa, Ilnytska z Tarnopola – ale ta pierwsza od czasu studi\u00f3w zwi\u0105zana jest ze Lwowem, a druga z Kijowem, obie te\u017c przesz\u0142y przez polskie do\u015bwiadczenia dzi\u0119ki stypendium Gaude Polonia – pierwsza studiowa\u0142a w Krakowie u Zbigniewa Bujarskiego, druga w Katowicach u Aleksandra Lasonia. Do Ilnytskiej wracaj\u0105c, jej kantata, bo tak chyba trzeba j\u0105 nazwa\u0107, napisana jest na orkiestr\u0119 i sekstet wokalny – w tej roli proMODERN; zam\u00f3wiona zosta\u0142a dok\u0142adnie na t\u0119 okazj\u0119. Wbrew tytu\u0142owi jest raczej \u017ca\u0142obnym lamentem, zw\u0142aszcza \u017ce jego cz\u0119\u015b\u0107 oparta jest na s\u0142ynnej pi\u0119knej ludowej pie\u015bni, kt\u00f3r\u0105 rozpowszechni\u0142 Majdan<\/a>. Natomiast co jaki\u015b czas w sekwencjach orkiestrowych pojawiaj\u0105 si\u0119 agresywne wstawki perkusyjne, brzmi\u0105ce jak imitacja dzia\u0142a\u0144 wojennych. Wracaj\u0105 uporczywie, tak jak wracaj\u0105 prawdziwe dzia\u0142ania wojenne, i tak jak w zwi\u0105zku z nimi niestety my\u015blimy, kiedy to si\u0119 sko\u0144czy. Zako\u0144czenie nie do ko\u0144ca brzmi jak triumf, i pewnie z prawdziwym zako\u0144czeniem wojny te\u017c tak b\u0119dzie – dominowa\u0107 b\u0119dzie wielkie um\u0119czenie. Ca\u0142ego koncertu mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a> i przy okazji zobaczy\u0107, jak to atrium wygl\u0105da. A koncert wtorkowy, na kt\u00f3rym nie by\u0142am, z muzyk\u0105 Myko\u0142y Dyleckiego w wykonaniu Wroc\u0142aw Baroque Ensemble pod dyrekcj\u0105 Andrzeja Kosendiaka, jest tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dni Muzyki Ukrai\u0144skiej zako\u0144czy\u0142y si\u0119 dzi\u015b dwoma prawykonaniami. Orkiestra NFM pod batut\u0105 Romana Rewakowicza (tradycyjnie prowadz\u0105cego koncerty fina\u0142owe) wyst\u0105pi\u0142a w dziwnym miejscu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10923"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10923"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10923\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10924,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10923\/revisions\/10924"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10923"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10923"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10923"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}