Opera hologramowa-monodram dla dzieci i „opera” m\u00f3wiona ze \u015bpiewem w tle. A mi\u0119dzy nimi wyst\u0119p AUKSO.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Po kolei. W ramach Ma\u0142ej Warszawskiej Jesieni zobaczy\u0142am w Teatrze Guliwer U\u015bmiech bez kota<\/em> Agaty Zubel i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce jest to po prostu majstersztyk. Kompozytorka wraz z producentem i artyst\u0105 wizualnym Sebastianem Kierzkiem (z kt\u00f3rym wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a przy swoich teledyskach islandzkich<\/a> i przy utworze z hologramow\u0105 solistk\u0105 Na zewn\u0105trz czasu<\/a><\/em>) pracowa\u0142a prawie dwa lata (oczywi\u015bcie robi\u0105c przez ten czas r\u00f3wnie\u017c mn\u00f3stwo innych rzeczy jako kompozytorka i wykonawczyni). W historii o Alicji po drugiej stronie lustra zagra\u0142a wszystkie role: Alicj\u0119, Kota (pokazuj\u0105 si\u0119 tylko same usta, co zreszt\u0105 bardziej kojarzy si\u0119 z Not I<\/em> Becketta – i r\u00f3wnie\u017c \u015bwietnym utworem Zubel – ni\u017c z Kotem z Cheshire), Jajko, Bia\u0142\u0105 Kr\u00f3low\u0105, Czerwon\u0105 Kr\u00f3low\u0105, Czerwonego Kr\u00f3la, Kwiaty. I, co najwa\u017cniejsze, we wszystkich tych rolach jest r\u00f3wnie przekonuj\u0105ca! Ma\u0142y trailer tutaj<\/a>. Muzycznie jest to r\u00f3wnie\u017c znakomite – poza \u015bpiewem zawiera efekty elektroniczne – a nagrania ca\u0142o\u015bci dokonano w studiu SWR we Fryburgu Bryzgowijskim. Teatr uzupe\u0142ni\u0142 ten film animacj\u0105 muzyczn\u0105 dla dzieci, ale to ju\u017c z w\u0142asnej inicjatywy. Godzinny spektakl b\u0119dzie jeszcze grywany przez przysz\u0142y tydzie\u0144 – podaje si\u0119, \u017ce od 5 roku \u017cycia, ale maluszki nienajlepiej si\u0119 czuj\u0105 w ma\u0142ym wn\u0119trzu (w ma\u0142ej sali), jest im gor\u0105co i duszno i chc\u0105 wychodzi\u0107. Starsze dzieciaki, z wczesnych klas podstaw\u00f3wki, kt\u00f3re ju\u017c potrafi\u0105 si\u0119 skupi\u0107 na temacie, wgapiaj\u0105 si\u0119 z przyjemno\u015bci\u0105, ale i doros\u0142y ma z tego du\u017co frajdy.<\/p>\n\n\n\n Drugi spektakl, czyli Aspern<\/em> Salvatore Sciarrino w Malarni Teatru Studio, w re\u017cyserii Pii Partum, w wykonaniu tr\u00f3jki aktor\u00f3w, muzyk\u00f3w Hashtag Ensemble i Joanny Freszel, by\u0142 wydarzeniem towarzysz\u0105cym festiwalu. To jedna z pierwszych oper Sciarrino, z 1979 r., ale trudno j\u0105 w\u0142a\u015bciwie nazwa\u0107 oper\u0105, jest raczej singspielem – g\u0142os sopranistki jest tu w\u0142a\u015bciwie tylko jednym z instrument\u00f3w (z wyj\u0105tkiem fragment\u00f3w arii barokowych), a ca\u0142a akcja jest m\u00f3wiona. Muzyka ze swymi poszarpanymi szmerowymi, subtelnymi brzmieniami smyczk\u00f3w, klawesynu i flet\u00f3w jest typowa dla tego kompozytora. Akcja, oparta na motywach z opowiadania Henry’ego Jamesa, jest mo\u017ce sama w sobie niezbyt intryguj\u0105ca, ale to muzyka dodaje jej intrygi. Wy\u017cal\u0119 si\u0119 tutaj, \u017ce odbi\u00f3r popsu\u0142 mi intensywny smr\u00f3d palonej przez kogo\u015b na sali trawki. Jakby nie da\u0142o si\u0119 bez tego wytrzyma\u0107.<\/p>\n\n\n\n Pomi\u0119dzy spektaklami by\u0142am te\u017c na koncercie, tym razem z g\u0142\u00f3wnego nurtu Warszawskiej Jesieni. W sali Nowej Miodowej wyst\u0105pi\u0142a orkiestra AUKSO pod batut\u0105 Marka Mosia i trzeba powiedzie\u0107, \u017ce to znakomite miejsce dla takiego zespo\u0142u. Na pocz\u0105tek wykonali dzie\u0142o niezwykle intryguj\u0105ce: Shabkuk<\/em> ira\u0144skiej kompozytorki Fozi\u00e9 Majd, kt\u00f3rej utworu mia\u0142am ju\u017c okazj\u0119 s\u0142ucha\u0107 na tegorocznych lubelskich Kodach<\/a>. Niestety cho\u0107 zosta\u0142a dla niej za\u0142atwiona wiza, powiedzia\u0142a, \u017ce nie przyjedzie z powod\u00f3w zdrowotnych; fakt, w tym wieku mo\u017cna czu\u0107 si\u0119 r\u00f3\u017cnie. To jednak dramatyczna okoliczno\u015b\u0107, \u017ce osoba urodzona w Berlinie (jako dziecko dyplomat\u00f3w), wykszta\u0142cona we Francji (m.in. u Nadii Boulanger) i przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017cycia mieszkaj\u0105ca w Europie, zaledwie par\u0119 lat temu osiad\u0142a w Teheranie, akurat w tak strasznym momencie. Dzi\u015b w\u0142a\u015bnie mija rocznica \u015bmierci Mahsy Amini, dziewczyny skatowanej przez tamtejszy re\u017cim. To wszystko jest trudne do wyobra\u017cenia, ale Fozi\u00e9 Majd jest r\u00f3wnie\u017c etnomuzykolo\u017ck\u0105, walcz\u0105c\u0105 o ocalenie tradycyjnej muzyki ira\u0144skiej. Jednak us\u0142yszana dzi\u015b kompozycja powsta\u0142a w 1971 r. i nie przypomina w\u0142a\u015bciwie niczego, co w\u00f3wczas pisano – mo\u017ce troch\u0119 wczesny minimalizm, troch\u0119 p\u00f3\u017aniejszego Xenakisa, troch\u0119 Ligetiego – niezwyk\u0142e tkanki d\u017awi\u0119kowe, inspirowane, jak komentuje autorka, muzyk\u0105 nocy, owadami i ptakami, o szczeg\u00f3lnej barwie, kt\u00f3r\u0105 nadaj\u0105 smyczkowym wsp\u00f3\u0142brzmieniom mikrotony. Muzyka dyskretna, skupiona, absolutnie niezwyk\u0142a. Po niej Selves<\/em> Yannisa Kyriakidesa z udzia\u0142em \u015bwietnego basklarnecisty Garetha Davisa, utw\u00f3r statyczny i zbyt d\u0142ugi, nie zrobi\u0142 ju\u017c takiego wra\u017cenia. Mo\u017ce zestawienie by\u0142o dla niego nieszcz\u0119\u015bliwe.<\/p>\n\n\n\n Na jutro w Austriackim Forum Kultury zaplanowane jest spotkanie z obojgiem kompozytor\u00f3w – na 10. z Fozi\u00e9 Majd, ale oczywi\u015bcie nie osobi\u015bcie. Mo\u017ce uda si\u0119 z ni\u0105 po\u0142\u0105czy\u0107 przez WhatsAppa, ale i to nie jest pewne. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Opera hologramowa-monodram dla dzieci i „opera” m\u00f3wiona ze \u015bpiewem w tle. A mi\u0119dzy nimi wyst\u0119p AUKSO.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10927"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10927"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10927\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10929,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10927\/revisions\/10929"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10927"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10927"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10927"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}