
{"id":10939,"date":"2023-09-22T01:40:45","date_gmt":"2023-09-21T23:40:45","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=10939"},"modified":"2023-09-22T01:40:45","modified_gmt":"2023-09-21T23:40:45","slug":"dzien-roznosci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2023\/09\/22\/dzien-roznosci\/","title":{"rendered":"Dzie\u0144 r\u00f3\u017cno\u015bci"},"content":{"rendered":"\n<p>Od m\u0142odego Xenakisa (w stylu Bart\u00f3ka) po pi\u0119kne instalacje muzyczne.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Od instalacji zacz\u0119\u0142am &#8211; jeszcze jeden dzie\u0144 mo\u017cna przyj\u015b\u0107 do Fortu Sokolnickiego i obejrze\u0107 wystaw\u0119 (od 11 do 19), a o 17 pos\u0142ucha\u0107 wsp\u00f3lnego performansu Hansa van Koolwijka oraz Paw\u0142a Roma\u0144czuka i Tomka Szczepaniaka z Ma\u0142ych Instrument\u00f3w. Holenderski tw\u00f3rca (jego utworu pos\u0142uchamy te\u017c na koncercie fina\u0142owym) gra na zbudowanym przez siebie instrumencie z bambusowych piszcza\u0142ek r\u00f3\u017cnej grubo\u015bci i d\u0142ugo\u015bci, z pod\u0142\u0105czonymi mieszkami. To nie tylko pi\u0119knie brzmi, ale te\u017c wygl\u0105da &#8211; podobnie jak instrumenty metalowo-szklane o charakterze bardziej perkusyjnym, zbudowane przez Paw\u0142a Roma\u0144czuka, kt\u00f3re te\u017c s\u0105 bardzo estetyczne. Muzycy z\u0142apali fajny flow i zapewniaj\u0105, \u017ce mo\u017ce by\u0107 jeszcze fajniej. Wystawa te\u017c jest rewelacyjna, zw\u0142aszcza dowcipne rze\u017aby d\u017awi\u0119kowe Paw\u0142a Roma\u0144czuka, kt\u00f3re same graj\u0105 pod\u0142\u0105czone do pr\u0105du. Du\u017cy to ma d\u017awi\u0119k.<\/p>\n\n\n\n<p>Zajrza\u0142am potem jeszcze raz do Pa\u0142acu Czapskich, by kr\u00f3tko zerkn\u0105\u0107 na wystaw\u0119 studenck\u0105 (mo\u017cna j\u0105 ogl\u0105da\u0107 jeszcze w pi\u0105tek i sobot\u0119), i paradoksalnie najbardziej zainteresowa\u0142a mnie instalacja bez obrazu autorstwa Domi Depowskiej <em>Aktywny negatyw audialny<\/em>: w ciemnym pomieszczeniu s\u0142uchamy d\u017awi\u0119k\u00f3w wzi\u0119tych z codzienno\u015bci, ale nie do ko\u0144ca identyfikowalnych, kt\u00f3re momentami przyt\u0142aczaj\u0105.<\/p>\n\n\n\n<p>Wieczorem w sali kameralnej FN wyst\u0105pi\u0142 londy\u0144ski Riot Ensemble; na pi\u0119\u0107 wykonanych utwor\u00f3w cztery by\u0142y autorstwa kompozytorek. Ale to tylko ciekawostka nie podlegaj\u0105ca ocenie. Inna sprawa, \u017ce w pewnym momencie zaczyna si\u0119 mie\u0107 do\u015b\u0107 tych r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w ze szmerowymi efektami, czy to estetycznymi (<em>Best of Fibres<\/em> Maji Bosni\u0107), czy bardziej zgrzytliwymi (<em>Animals of your pasture<\/em> B\u00e1ry G\u00edslad\u00f3ttir) i niezwykle od\u015bwie\u017caj\u0105co dzia\u0142a utw\u00f3r taki jak <em>Plucky<\/em> Sky Macklay (tej samej, kt\u00f3ra stworzy\u0142a sympatyczn\u0105 instalacj\u0119 na inauguracji), dowcipny i erudycyjny, nawi\u0105zuj\u0105cy do tonalno\u015bci, ale w spos\u00f3b bardzo nieoczywisty &#8211; podobnie jak w utworze pokazanym na Jesieni <a href=\"https:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/2021\/09\/25\/szmery-dyskursy-kontemplacja\/\">dwa lata temu<\/a>. No i oczywi\u015bcie wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 <em>Zona<\/em> Karola Nepelskiego &#8211; ju\u017c po tytule mo\u017cna si\u0119 zorientowa\u0107, o czym to jest utw\u00f3r. Z instrumentami \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 odtwarzane pocz\u0105tkowo pojedyncze g\u0142oski, sylaby, frazy, wreszcie zdania wzi\u0119te z wypowiedzi uchod\u017ac\u00f3w, aktywist\u00f3w i policjant\u00f3w, a nawet s\u0142awetne s\u0142owa &#8222;wuca&#8221; o pierwotniakach itp. Tak si\u0119 tylko zastanawia\u0142am, czy potrzebna jest do tego muzyka? Przypominaj\u0105 si\u0119 utwory Steve&#8217;a Reicha w rodzaju <em>Different Trains<\/em>, ale tam kwartet ilustrowa\u0142 owe tytu\u0142owe poci\u0105gi, by\u0142a tu jaka\u015b idea. A tu &#8211; jako\u015b nie widzia\u0142am po\u0142\u0105czenia. Sama szlachetno\u015b\u0107 intencji nie wystarczy.<\/p>\n\n\n\n<p>W Pardon To Tu &#8211; Jesie\u0144 Klubowo, kt\u00f3ra cz\u0119\u015bciowo mnie rozczarowa\u0142a. M\u0142ody pianista Grzegorz Tarwid mia\u0142 wykona\u0107 <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=kCC6ovASc6E\">m\u0142odzie\u0144cze utwory Xenakisa<\/a>, ale zagra\u0142 w\u0142a\u015bciwie tylko kawa\u0142ek pierwszego z nich i zacz\u0105\u0142 improwizowa\u0107 w specyficzny spos\u00f3b, pocz\u0105tkowo jakby wzoruj\u0105c si\u0119 na Maseckim. (Dopiero teraz pos\u0142ucha\u0142am tych <em>chansons<\/em> i ciekawa to sprawa: Xenakis za m\u0142odu pr\u00f3bowa\u0142 na\u015bladowa\u0107 Bart\u00f3ka, harmonizuj\u0105c po swojemu melodie greckie, ale wychodzi\u0142o mu to oczywi\u015bcie du\u017co gorzej ni\u017c Bart\u00f3kowi). Potem do\u0142\u0105czyli muzycy z Hashtag Ensemble i zagrali \u015bwietny utw\u00f3r Davida Langa <em><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=7VqMyqGNrNw\">cheating, living, stealing<\/a><\/em>, kt\u00f3ry pami\u0119tam jeszcze z koncertu zespo\u0142u Alarm Will Sound na Sacrum Profanum 2011. P\u00f3\u017aniej do nich do\u0142\u0105czy\u0142 Dominik Strycharski ze swoimi brzmieniami elektronicznymi i &#8222;wygoni\u0142&#8221; reszt\u0119 muzyk\u00f3w, ko\u0144cz\u0105c koncert improwizacj\u0105 &#8211; przyznam, \u017ce wysz\u0142am na zewn\u0105trz pod koniec, ale kr\u00f3tko przed ko\u0144cem&#8230;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Od m\u0142odego Xenakisa (w stylu Bart\u00f3ka) po pi\u0119kne instalacje muzyczne.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10939"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10939"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10939\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10940,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10939\/revisions\/10940"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10939"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10939"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10939"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}