Pi\u0105tek: do\u015b\u0107 tradycyjny koncert Orkiestry Muzyki Nowej na UMFC i wyst\u0119p performerski zespo\u0142u Kompopolex w Garnizonie Sztuki.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Z wieczornego programu zosta\u0142 mi w pami\u0119ci utw\u00f3r Paw\u0142a Hendricha Phantomaticon<\/em>, mo\u017ce dlatego, \u017ce komentarz kompozytora zadzia\u0142a\u0142 mi na wyobra\u017ani\u0119, zw\u0142aszcza zdanie wzi\u0119te z Lema, \u017ce w \u015bwiecie wirtualnym mo\u017cna si\u0119 bardziej zatraci\u0107 ni\u017c odnale\u017a\u0107. S\u0142ucha\u0142am wi\u0119c owych muzycznych fantom\u00f3w, fraz, kt\u00f3re s\u0105 absorbowane przez odbiorc\u0119 w spos\u00f3b r\u00f3wnie przypadkowy, co wiadomo\u015bci czytane w sieci – na co si\u0119 trafi, na to b\u0119c. Oczywi\u015bcie w tym wypadku wyb\u00f3r ograniczony jest do wyboru kompozytora, a p\u00f3\u017aniej dyrygenta, kt\u00f3ry te\u017c mo\u017ce wybiera\u0107. Wci\u0105ga\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Unseen<\/em> Marcina Sta\u0144czyka mo\u017cna by nazwa\u0107 impresj\u0105 folkow\u0105 wok\u00f3\u0142 tematu nocy Kupa\u0142y. Kompozytor zrobi\u0142 nam czary-mary: rozstawi\u0142 muzyk\u00f3w w\u015br\u00f3d widowni i kaza\u0142 zas\u0142oni\u0107 sobie oczy opaskami (w prote\u015bcie przeciw obrazkowemu \u015bwiatu, jak powiedzia\u0142) – nie wszyscy pos\u0142uchali, ja tak i by\u0142o to ciekawe do\u015bwiadczenie. Og\u00f3lnie spodoba\u0142a si\u0119 ta zabawa, a ju\u017c puszczanie baniek z balkonu na publiczno\u015b\u0107 wszystkich rozbawi\u0142o. Muzycznie nie by\u0142o to jako\u015b porywaj\u0105ce, ale przyjemne, a \u015bpiew Agaty Zubel upi\u0119ksza\u0142 rzecz dodatkowo.<\/p>\n\n\n\n Po przerwie utw\u00f3r Jagody Szmytki verb(a)renne life!<\/em> – sprzed kilkunastu lat; kolejna porcja szmer\u00f3w i nietypowych sposob\u00f3w wydobywania d\u017awi\u0119k\u00f3w, ale kr\u00f3tka, w przeciwie\u0144stwie do Open\/Close<\/em> na klarnet i zesp\u00f3\u0142 Krzysztofa Wo\u0142ka. Po kilku dniach festiwalu odczuwam ju\u017c pewne znu\u017cenie t\u0105 estetyk\u0105.<\/p>\n\n\n\n Dlatego te\u017c od\u015bwie\u017caj\u0105cy by\u0142 wyst\u0119p zespo\u0142u Kompopolex, cho\u0107 oczywi\u015bcie mo\u017cna te\u017c by\u0142o przewidzie\u0107, jak b\u0119dzie, znaj\u0105c ich poprzednie prezentacje. Jak w\u00f3wczas, tak\u017ce tej nocy by\u0142o troch\u0119 zabawy z gatunku tzw. post-internetu (niespecjalnie mi si\u0119 ta nazwa podoba, ale nie ma jakiej\u015b lepszej). CARBON IS THE NEW BLACK<\/em> Moniki Dalach rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 ju\u017c podczas wchodzenia publiczno\u015bci na sal\u0119, gdy cz\u0142onkowie zespo\u0142u prali i wieszali na suszarce kolejne ciuchy – utw\u00f3r odnosi si\u0119 do ekologii i do nadmiaru, a akcji wykonawc\u00f3w towarzyszy sugestywne wideo. W drugim utworze, Memory Box #2<\/em> norweskiego kompozytora Martina A. Hirsti-Kvama muzycy, ka\u017cdy przy swoim (nag\u0142o\u015bnionym) stoliku i ze swoj\u0105 lampk\u0105, przesuwali przedmiotami. Troch\u0119 by\u0142o trudno\u015bci technicznych przy wykonaniu black serial MIDI music<\/em> Rafa\u0142a Zapa\u0142y, ale zamys\u0142 by\u0142 efektowny. Dwa ko\u0144cowe utwory by\u0142y ju\u017c po prostu dobr\u0105 zabaw\u0105: w Body X Ultra<\/em> Marty \u015aniady wykonawcy byli przebrani, a w\u0142a\u015bciwie cz\u0119\u015bciowo rozebrani, ale oklejeni nag\u0142o\u015bnionymi przedmiotami do wydawania d\u017awi\u0119k\u00f3w; w we speak<\/em> Neo H\u00fclckera trzymaj\u0105 w ustach ma\u0142e woreczki-g\u0142o\u015bniczki, kt\u00f3re nagle zaczynaj\u0105 \u015bpiewa\u0107 g\u0142osami dawnych gwiazd operowych, a potem zaczynaj\u0105 wydawa\u0107 wykonawcom rozkazy.<\/p>\n\n\n\n Muzycy zespo\u0142u Kompopolex maj\u0105 du\u017co frajdy z tej roboty i kto nie wie, mo\u017ce czu\u0107 si\u0119 zaskoczony, \u017ce np. Rafa\u0142 \u0141uc jest poza tym znakomitym akordeonist\u0105, a Aleksandra Go\u0142aj – perkusistk\u0105 NFM i innych zespo\u0142\u00f3w. Tylko Jacek Sotomski z tej tr\u00f3jki zajmuje si\u0119 podobnymi sprawami na co dzie\u0144 – jest kompozytorem, miltiinstrumentalist\u0105 i performerem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pi\u0105tek: do\u015b\u0107 tradycyjny koncert Orkiestry Muzyki Nowej na UMFC i wyst\u0119p performerski zespo\u0142u Kompopolex w Garnizonie Sztuki.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10941"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10941"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10941\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10942,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10941\/revisions\/10942"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10941"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10941"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10941"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}