{"id":10966,"date":"2023-10-08T22:53:30","date_gmt":"2023-10-08T20:53:30","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=10966"},"modified":"2023-10-08T22:53:30","modified_gmt":"2023-10-08T20:53:30","slug":"od-sali-prezydialnej-do-domu-starcow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2023\/10\/08\/od-sali-prezydialnej-do-domu-starcow\/","title":{"rendered":"Od sali prezydialnej do domu starc\u00f3w"},"content":{"rendered":"\n

Maja Kleczewska w swoim spojrzeniu na \u0141askawo\u015b\u0107 Tytusa<\/em> Mozarta w Operze Ba\u0142tyckiej odwr\u00f3ci\u0142a spojrzenie na tytu\u0142ow\u0105 posta\u0107. II akt jednak by\u0142 rozczarowaniem.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Mieli\u015bmy w ostatniej dekadzie dwa wystawienia tego dzie\u0142a w Warszawie: jedno w Operze Narodowej<\/a>, drugie dwa lata p\u00f3\u017aniej w Warszawskiej Operze Kameralnej<\/a>. Realizatorzy obu spektakli (a tak\u017ce ja, kt\u00f3ra je relacjonowa\u0142am) byli sceptyczni wobec postaci \u0142askawego w\u0142adcy, w domy\u015ble: tyrana. Zw\u0142aszcza \u017ce wiadomo, i\u017c jest to utw\u00f3r okoliczno\u015bciowy i po prostu nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 czym\u015b innym ni\u017c ho\u0142dem. Kleczewska przeciwnie. W wywiadzie zamieszczonym w ksi\u0105\u017ceczce programowej spektaklu m\u00f3wi: „Wielu re\u017cyser\u00f3w operowych przedstawia Tytusa jako w\u0142adc\u0119 kapry\u015bnego, narcystycznego, s\u0142abego. Inscenizatorzy cz\u0119sto stoj\u0105 po stronie zamachowc\u00f3w, tak jakby wiara w uczciw\u0105 praworz\u0105dn\u0105 w\u0142adz\u0119 by\u0142a w Europie Zachodniej w XXI wieku bardzo nadszarpni\u0119ta”. To prawda, co\u015b w tym jest. Inne spojrzenie jest tu wi\u0119c interesuj\u0105ce, szkoda tylko, \u017ce spektakl ma p\u0119kni\u0119cie i jego druga cz\u0119\u015b\u0107 nie ma wiele wsp\u00f3lnego z pierwsz\u0105. W pierwszej przy tym jest energia, a w drugiej napi\u0119cie siada.<\/p>\n\n\n\n

Osobn\u0105 spraw\u0105 jest uwertura, podczas kt\u00f3rej dzieje si\u0119 jeszcze inna sprawa: odtworzony zostaje zamach na prezydenta Gda\u0144ska Paw\u0142a Adamowicza (podobno re\u017cyserka konsultowa\u0142a si\u0119 z rodzin\u0105), a w jego roli pojawia si\u0119 \u015bpiewak graj\u0105cy p\u00f3\u017aniej Tytusa. W przypadku drugiej obsady, na kt\u00f3rej by\u0142am dzi\u015b, jest nim Aleksander Kunach, kt\u00f3ry bra\u0142 udzia\u0142 r\u00f3wnie\u017c we wspomnianej realizacji z WOK, podobnie jak El\u017cbieta Wr\u00f3blewska jako Sesto – oboje wci\u0105\u017c s\u0105 znakomici. On nie musi jak tam bawi\u0107 si\u0119 w cynika i molestatora, za to w II akcie ma do\u015b\u0107 szczeg\u00f3lne zadania aktorskie.<\/p>\n\n\n\n

Pierwszy akt rozgrywa si\u0119 w sali prezydialnej ze sto\u0142ami przykrytymi tradycyjnym zielonym suknem, z or\u0142em i herbem Gda\u0144ska na \u015bcianie oraz flagami Polski i UE. G\u0142\u00f3wn\u0105 postaci\u0105 tego aktu jest pi\u0119kna demoniczna intrygantka Vitellia – Aleksandra Or\u0142owska nie by\u0142a chyba dzi\u015b w szczycie swej formy (kilka miesi\u0119cy temu s\u0142ysza\u0142am j\u0105 w \u0142\u00f3dzkim <\/a>Fau\u015bcie<\/a>,<\/em> gdzie by\u0142a znakomit\u0105 Ma\u0142gorzat\u0105), ale i tak robi\u0142a wra\u017cenie, tak\u017ce urod\u0105 i aktorstwem. Pozosta\u0142e role tej obsady r\u00f3wnie\u017c by\u0142y znakomite: Annio (Jakub Foltak), Publio (Szymon Kobyli\u0144ski) i Servilia (Nataliia Stepaniak). Akcja w tym akcie przebiega dramatycznie, z du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 zwrot\u00f3w, Vitellia to pod\u017cega Sesta do zamachu na Tytusa, to wycofuje zamach, a\u017c w ko\u0144cu jest ju\u017c za p\u00f3\u017ano, by si\u0119 wycofa\u0107 i dzieje si\u0119 to, o ironio, w\u0142a\u015bnie w momencie, gdy spe\u0142niaj\u0105 si\u0119 jej marzenia i Tytus zwraca si\u0119 ku niej. W chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej Kapitol ju\u017c p\u0142onie, a na sal\u0119 wpadaj\u0105 zamaskowani zamachowcy, demoluj\u0105 j\u0105, porywaj\u0105 flagi (zw\u0142aszcza te unijne) i pisz\u0105 na oknie nieprzyzwoite s\u0142owo. Dzi\u015b patrzy si\u0119 na takie sceny z wi\u0119kszym jeszcze przera\u017ceniem – coraz ich wi\u0119cej w \u015bwiecie, a co b\u0119dzie u nas, te\u017c diabli wiedz\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Przed II aktem rozbrzmiewa elektroniczny szum i ukazuje si\u0119 na kurtynie twarz Vitellii – od dzieci\u0119cej poprzez stopniowe postarzanie do staruszki. W ten spos\u00f3b przygotowuje si\u0119 nas na sceneri\u0119 II aktu, jak\u0105 jest dom starc\u00f3w. Ile jeszcze razy zobacz\u0119 w operze ten wytrych – jak si\u0119 nie wie, jak wybrn\u0105\u0107 z tematu, zawsze mo\u017cna zastosowa\u0107 dom starc\u00f3w lub dom wariat\u00f3w (nie wiem, czy tu aby nie zachodzi jeden i drugi przypadek, bo pojawia si\u0119 r\u00f3wnie\u017c posta\u0107 wielkiej ma\u0142py). Wszyscy bohaterowie tu s\u0105, w szlafrokach, z siwizn\u0105, powaleni nieuleczalnymi chorobami. Re\u017cyserka komentuje: „Wyobra\u017amy sobie cz\u0142owieka, kt\u00f3ry w obliczu \u015bmierci, w obliczu choroby, szczerze pragnie wybaczenia. Wyobra\u017amy sobie cz\u0142owieka, kt\u00f3ry nie ma ju\u017c nic do stracenia, bezsilnego i \u017ca\u0142osnego. Akt \u0142aski jest wtedy mo\u017cliwym happy endem. Ale dopiero wtedy, kiedy teatr polityki, ambicji i w\u015bciek\u0142o\u015bci odejdzie na dalszy plan, kiedy minie czas walki i cz\u0142owiek zostanie sam wobec swoich win, sam na sam ze swoim sumieniem”. Dosy\u0107 to pokr\u0119tne i bardzo lu\u017ano zwi\u0105zane z tre\u015bci\u0105, nie ma te\u017c uzasadnienia, czemu to wszystko odbywa si\u0119 po latach.<\/p>\n\n\n\n

Jednak muzyczna warstwa spektaklu jest \u015bwietna, dodaj\u0105c jeszcze orkiestr\u0119 pod batut\u0105 niezawodnego Yaroslava Shemeta, a w niej \u015bwietne sol\u00f3wki klarnetowe oraz continuo z udzia\u0142em pianoforte, co staje si\u0119 coraz cz\u0119stsz\u0105 praktyk\u0105 i bardzo dobrze. Dla wykonania na pewno warto na to si\u0119 wybra\u0107; dla inscenizacji – rzecz gustu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Maja Kleczewska w swoim spojrzeniu na \u0141askawo\u015b\u0107 Tytusa Mozarta w Operze Ba\u0142tyckiej odwr\u00f3ci\u0142a spojrzenie na tytu\u0142ow\u0105 posta\u0107. II akt jednak by\u0142 rozczarowaniem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10966"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10966"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10966\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10967,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10966\/revisions\/10967"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10966"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10966"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10966"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}