tutaj<\/a> – i s\u0105 doprawdy urocz\u0105 lektur\u0105. To tak, jakby czyta\u0142o si\u0119 – \u017ce u\u017cyj\u0119 archaicznych s\u0142\u00f3w – sztambuch podlotka, tyle \u017ce ten podlotek jest przy tym nie tylko uzdolniony, ale te\u017c zadziorny, wi\u0119c przy ca\u0142ym swoim zapatrzeniu w mistrza potrafi si\u0119 o nim wyrazi\u0107 „fa\u0142szywy” i „niegodziwiec”, ukazuje jego kapry\u015bny charakter, z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107 i humory. Ale jednocze\u015bnie ma pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107, z kim ma do czynienia, i w\u0142a\u015bnie dlatego te relacje s\u0105 tak dok\u0142adne. Niezwyk\u0142y dokument epoki.<\/p>\n\n\n\nUta Goebl-Streicher spytana o to, jak dosz\u0142o do powstania tej ksi\u0105\u017cki, opowiada, \u017ce zosta\u0142a kiedy\u015b zapytana o to, czy w rodzinnych archiwach zachowa\u0142y si\u0119 mo\u017ce listy Friederike, poniewa\u017c wcze\u015bniej znana by\u0142a tylko jej skr\u00f3towa relacja, jak\u0105 przedstawi\u0142a Niecksowi – biografowi Chopina. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w rodzinie ich nie by\u0142o, natomiast odnalaz\u0142y si\u0119 w Wien-Bibliothek; pani Ucie pozwolono zrobi\u0107 zdj\u0119cia tym listom, wi\u0119c mog\u0142a zacz\u0105\u0107 nad nimi prac\u0119. A roboty przy tym by\u0142o moc – listy odnalaz\u0142y si\u0119 w 2009 r., a ich pierwsze wydanie niemieckoj\u0119zyczne mia\u0142o miejsce dopiero 9 lat p\u00f3\u017aniej, i nie s\u0105 to wszystkie listy.<\/p>\n\n\n\n
W Niemczech wydanie tej ksi\u0119gi sta\u0142o si\u0119 sensacj\u0105; powsta\u0142y spektakle teatralne adaptuj\u0105ce jej tre\u015b\u0107. Opowie\u015bci o Fryderyku i Fryderyce mia\u0142y pono\u0107 du\u017ce powodzenie w\u015br\u00f3d publiczno\u015bci. Dzi\u015b r\u00f3wnie\u017c w Muzeum Chopina co\u015b w zbli\u017conym kszta\u0142cie si\u0119 odby\u0142o: spotkaniu towarzyszy\u0142a muzyka w wykonaniu Aleksandry \u015awigut (szkoda tylko, \u017ce na steinwayu, a nie na instrumencie historycznym, kt\u00f3ry by tu bardziej pasowa\u0142) oraz czytanie list\u00f3w przez aktork\u0119 Ann\u0119 Cie\u015blak.<\/p>\n\n\n\n
Rozmawiano te\u017c m.in. o j\u0119zyku, jakim pos\u0142ugiwa\u0142a si\u0119 Friederike – do\u015b\u0107 prostym, ale o cechach austriackich; wypowiedzi Chopina by\u0142y cytowane po francusku, ale z ortografi\u0105 czasem do\u015b\u0107 dziwn\u0105. Ale co najbardziej fascynuje w tej ksi\u0119dze, to to, \u017ce Chopin ukazuje si\u0119 tu jak \u017cywy, sportretowany na bie\u017c\u0105co. To ju\u017c nie s\u0105 teoretyczne rozwa\u017cania i zgadywanki, to reporta\u017c uczestnicz\u0105cy. Wspania\u0142a sprawa. A przy tym wi\u0119cej tu informacji na temat sposobu wykonywania czy upodoba\u0144 estetycznych Chopina, ni\u017c te, kt\u00f3re znamy z ksi\u0105\u017cek wybitnego muzykologa Jean-Jacquesa Eigeldingera. Czy przysz\u0142oby nam do g\u0142owy na przyk\u0142ad, \u017ce Chopin kaza\u0142 uczennicy czasem \u0107wiczy\u0107 z metronomem? A tak, jak si\u0119 okazuje, by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Jutro wracamy na konkurs – II etap.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W dzie\u0144 przerwy w przes\u0142uchaniach II Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych NIFC zaprosi\u0142 na spotkanie z Ut\u0105 Goebl-Streicher, potomkini\u0105 Friederike M\u00fcller, ulubionej uczennicy Chopina, i zarazem redaktork\u0105 jej list\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10969"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10969"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10969\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10970,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10969\/revisions\/10970"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10969"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10969"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10969"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}