Obchodzimy w tym roku stulecie urodzin legendarnego dyrygenta (dok\u0142adnie min\u0119\u0142o 3 pa\u017adziernika), kt\u00f3ry, kiedy mia\u0142 chwile czasu, dzia\u0142a\u0142 r\u00f3wnie\u017c jako kompozytor.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
O ile jednak jako wykonawca dzia\u0142a\u0142 z wielkimi orkiestrami, to jako kompozytor obok orkiestrowych utwor\u00f3w tworzy\u0142 wiele dzie\u0142 kameralnych. Niekt\u00f3re z nich powsta\u0142y na zam\u00f3wienie, jak te, kt\u00f3re us\u0142yszeli\u015bmy dzi\u015b na koncercie w Filharmonii Narodowej w wykonaniu znakomitych polskich muzyk\u00f3w-kameralist\u00f3w. Ci sami plus jeszcze kilkoro innych wydali w firmie DUX dwup\u0142ytowy album<\/a> z dzie\u0142ami kameralnymi Stanis\u0142awa Skrowaczewskiego.<\/p>\n\n\n\n Wykonane dzi\u015b zosta\u0142y dwa dzie\u0142a, kt\u00f3re wype\u0142niaj\u0105 pierwsz\u0105 z p\u0142yt tego albumu: Musica a quattro<\/em> z 1998 r. i Fantasie per sei<\/em> powsta\u0142a o dekad\u0119 wcze\u015bniej. Program ca\u0142ego koncertu zosta\u0142 u\u0142o\u017cony w ten spos\u00f3b, \u017ce ka\u017cde z tych dzie\u0142, b\u0119d\u0105ce kulminacj\u0105 danej cz\u0119\u015bci, zosta\u0142o poprzedzone dwoma kr\u00f3tkimi utworami wprowadzaj\u0105cymi, ze szczeg\u00f3lnym uwzgl\u0119dnieniem ukochanego przez Skrowaczewskiego Antona Brucknera. Z tym, \u017ce by\u0142 to oczywi\u015bcie Bruckner w miniaturowym wymiarze. Na pocz\u0105tku koncertu – Abendkl\u00e4nge<\/a><\/em> na skrzypce i fortepian<\/a> trwaj\u0105ce zaledwie dwie minuty – taki jakby urywek, strz\u0119p, ale zarysowuj\u0105cy w tych paru nutach obraz jakiej\u015b nostalgii. Jakub Jakowicz i Aleksandra \u015awigut przeszli bezpo\u015brednio – a do\u0142\u0105czy\u0142 jeszcze klarnecista Andrzej Ciepli\u0144ski – do niewiele d\u0142u\u017cszego Largo<\/a><\/em> op. 73<\/a> Charlesa Ivesa, kt\u00f3re \u00f3w nostalgiczny nastr\u00f3j kontynuowa\u0142o mimo odmiennej stylistyki. Do\u0142\u0105czy\u0142a altowiolistka Alicja Bator i wiolonczelista Maciej Ku\u0142akowski i ju\u017c bez pianistki zagrali wspomnian\u0105 Musica a quattro<\/a><\/em> bohatera koncertu – r\u00f3wnie\u017c momentami kontemplacyjn\u0105, ale zr\u00f3\u017cnicowan\u0105 nastrojowo, zawieraj\u0105c\u0105 te\u017c cz\u0119\u015bci szybkie i wirtuozowskie. Zosta\u0142a ona napisana dla ameryka\u0144skiego Ensemble Capriccio z\u0142o\u017conego z cz\u0142onk\u00f3w prowadzonej przez Skrowaczewskiego Minnesota Orchestra, zam\u00f3wiona z okazji 75. urodzin kompozytora.<\/p>\n\n\n\n W pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu ze smyczkami gra\u0142 klarnecista; w drugiej zast\u0105pi\u0142 go r\u00f3wnie\u017c znakomity oboista – Arkadiusz Krupa. Chyba nie s\u0142ysza\u0142am tak pi\u0119knie zagranego Epitafium<\/em> Lutos\u0142awskiego (tu musz\u0119 doda\u0107, \u017ce Aleksandra \u015awigut jest naprawd\u0119 \u015bwietn\u0105 kameralistk\u0105, nie chowaj\u0105c\u0105 si\u0119 przy tym za wsp\u00f3\u0142muzykuj\u0105cymi, co jest du\u017cym plusem). Akcentem brucknerowskim w tej cz\u0119\u015bci by\u0142a transkrypcja popularnego motetu Locus iste<\/em> (tutaj<\/a> w formie oryginalnej), dokonana na skrzypce, alt\u00f3wk\u0119, wiolonczel\u0119 i kontrabas przez Piotra Szczerbania. Podprowadzi\u0142a ona do kolejnego dzie\u0142a Skrowaczewskiego: Fantasie per sei<\/em> na ob\u00f3j, skrzypce, alt\u00f3wk\u0119, wiolonczel\u0119, kontrabas i fortepian. O ile sam kompozytor mawia\u0142, \u017ce mimo studi\u00f3w u Nadii Boulanger, kt\u00f3ra preferowa\u0142a styl neoklasyczny, sam wola\u0142 zawsze tworzy\u0107 bardziej romantyczn\u0105 muzyk\u0119, to w przypadku tego dzie\u0142a jaki\u015b daleki cie\u0144 Nadii mo\u017cna us\u0142ysze\u0107 w motorycznych, szybkich cz\u0119\u015bciach. Ten utw\u00f3r powsta\u0142 dla zespo\u0142u The Atlanta Virtuosi, ale nagra\u0142 go te\u017c wspomniany Ensemble Capriccio (tutaj<\/a> i tutaj<\/a>).<\/p>\n\n\n\n Na drugiej p\u0142ycie albumu nagranego przez polskich muzyk\u00f3w s\u0105 jeszcze Fantasie per quattro<\/em> na klarnet, skrzypce, wiolonczel\u0119 i fortepian (1984) i Fantasie per tre<\/em> na flet, ob\u00f3j i wiolonczel\u0119 (1992). Warto pos\u0142ucha\u0107 – ca\u0142y album jest na Spotify.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Obchodzimy w tym roku stulecie urodzin legendarnego dyrygenta (dok\u0142adnie min\u0119\u0142o 3 pa\u017adziernika), kt\u00f3ry, kiedy mia\u0142 chwile czasu, dzia\u0142a\u0142 r\u00f3wnie\u017c jako kompozytor.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10980"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10980"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10980\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10981,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10980\/revisions\/10981"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10980"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10980"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10980"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}