By\u0142 wspania\u0142ym muzykiem i pedagogiem. Ale tak\u017ce prawdziwym inspiratorem. Mia\u0142 88 lat. 7 listopada zmar\u0142 prof. Jerzy Marchwi\u0144ski.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W naszym systemie nauczania muzyki jest – dla wielu adept\u00f3w zgubna – tradycja kszta\u0142cenia na wirtuoz\u00f3w. Nie zdarza si\u0119 cz\u0119sto, by pianista z za\u0142o\u017cenia po\u015bwi\u0119ca\u0142 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie kameralistyce. Ale akurat on mia\u0142 to szcz\u0119\u015bcie, \u017ce jego pedagogami byli wielcy piani\u015bci kamerali\u015bci: prof. Kiejstut Bacewicz i prof. Maria Wi\u0142komirska, oboje rodzinnie „obci\u0105\u017ceni” w dziedzinie wsp\u00f3lnego muzykowania. Przej\u0105\u0142 wi\u0119c od nich w spos\u00f3b naturalny pogl\u0105d, \u017ce kameralistyka to wy\u017cszy stopie\u0144 muzyki, a partnerstwo jest jednym z najwa\u017cniejszych aspekt\u00f3w wykonawstwa.<\/p>\n\n\n\n
Swoimi przemy\u015bleniami na ten temat ch\u0119tnie si\u0119 dzieli\u0142. Wyda\u0142 esej Partnerstwo w muzyce<\/em>, wyg\u0142asza\u0142 te\u017c wyk\u0142ady; tutaj<\/a> mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 takiej jego wypowiedzi. Za\u0142o\u017cy\u0142 fundacj\u0119 pod t\u0105 nazw\u0105, na warszawskiej uczelni rozwin\u0105\u0142 katedr\u0119 kameralistyki, raz uda\u0142o mu si\u0119 zorganizowa\u0107 konkurs na duety z fortepianem<\/a>. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 fundacji na jaki\u015b czas zamar\u0142a w zwi\u0105zku z chorob\u0105 Profesora, ale niedawno zosta\u0142a reaktywowana<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Osobi\u015bcie, gdy jeszcze m\u00f3g\u0142 – a w pewnym momencie musia\u0142 zako\u0144czy\u0107 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wykonawcz\u0105 w zwi\u0105zku z chorob\u0105 r\u0119ki – realizowa\u0142 te idea\u0142y w praktyce. Najwi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 swojego muzycznego czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 partnerowaniu wybitnym \u015bpiewaczkom – od Maureen Forester po Teres\u0119 \u017bylis-Gar\u0119 – i \u015bpiewakom, jak Andrzej Hiolski, a od pewnego czasu wy\u0142\u0105cznie drugiej \u017conie Ewie Podle\u015b (pierwsz\u0105 by\u0142a r\u00f3wnie\u017c wybitna \u015bpiewaczka, ale sopranistka – Halina S\u0142onicka). Kiedy przeprowadza\u0142am wsp\u00f3lny wywiad-rzek\u0119 z Ew\u0105 Podle\u015b i nim, opowiedzia\u0142 o szczeg\u00f3lnych aspektach partnerowania pianisty w \u015bpiewie; szczeg\u00f3lnie zapami\u0119ta\u0142am, \u017ce np. wykonuj\u0105c pie\u015bni niemieckie pianista tak\u017ce powinien „gra\u0107 po niemiecku”, co nie znaczy wy\u0142\u0105cznie: rozumie\u0107 tekst, lecz tak\u017ce: zna\u0107 i stosowa\u0107 odpowiedni\u0105 stylistyk\u0119. Ale Profesor wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c z instrumentalistami. Kiedy\u015b regularnie wyst\u0119powa\u0142 z Konstantym Andrzejem Kulk\u0105, ale tak\u017ce z altowiolist\u0105 Stefanem Kamas\u0105 czy wiolonczelist\u0105 Romanem Jab\u0142o\u0144skim.<\/p>\n\n\n\n Wielokrotnie, kiedy spotykali\u015bmy si\u0119 na koncertach, m\u00f3wi\u0142: „O, skoro si\u0119 widzimy, to znaczy, \u017ce b\u0119dzie dobry koncert”. Od d\u0142u\u017cszego czasu ju\u017c nie widywa\u0142am na koncertach Profesora i chwilami wydaj\u0105 mi si\u0119 one przez to gorsze… Bardzo smutno.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" By\u0142 wspania\u0142ym muzykiem i pedagogiem. Ale tak\u017ce prawdziwym inspiratorem. Mia\u0142 88 lat. 7 listopada zmar\u0142 prof. Jerzy Marchwi\u0144ski.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":11002,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10999"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10999"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10999\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11004,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10999\/revisions\/11004"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media\/11002"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10999"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10999"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10999"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}