{"id":110,"date":"2008-02-14T00:27:03","date_gmt":"2008-02-13T23:27:03","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=110"},"modified":"2008-02-14T01:07:36","modified_gmt":"2008-02-14T00:07:36","slug":"dzien-dobry-dzis-swiety-walenty","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2008\/02\/14\/dzien-dobry-dzis-swiety-walenty\/","title":{"rendered":"Dzie\u0144 dobry, dzi\u015b \u015bwi\u0119ty Walenty…"},"content":{"rendered":"

…dopiero co \u015bwita\u0107 poczyna. W to \u015awi\u0119to Komerchy o staro\u017cytnych pono\u0107 korzeniach ja Wam absolutnie niekomercyjnie chc\u0119 napisa\u0107 o pewnym nawi\u0105zuj\u0105cym do tego \u015bwi\u0119ta naprawd\u0119 pi\u0119knym przeboju-piosence-standardzie. Mowa oczywi\u015bcie o My Funny Valentine<\/a><\/em>.<\/p>\n

Jak czytamy w Wiki, przeb\u00f3j ten w zesz\u0142ym roku sko\u0144czy\u0142 70 lat i wywodzi si\u0119 z musicalu Babes\u00a0in Arms<\/em> znanej sp\u00f3\u0142ki William Rodgers (kompozytor)\u00a0i Lorenz Hart (tek\u015bciarz). W pierwszym wystawieniu \u015bpiewa\u0142a go niejaka Mitzi Green; w Wiki zreszt\u0105 jest b\u0142\u0105d, bo posta\u0107 grana przez Mitzi nie nazywa\u0142a si\u0119 Billie Smith, lecz Susie Hart; \u015bpiewa\u0142a t\u0119 piosenk\u0119 do swojego ch\u0142opaka o imieniu – tak, zgadli\u015bcie – Valentine. A wi\u0119c pierwotnie nie chodzi\u0142o o walentynk\u0119, lecz o Walentego, i to nie \u015bwi\u0119tego, lecz z\u0142ego. Albowiem pu\u015bci\u0142\u00a0on Susie w tr\u0105b\u0119, ale ona go ciep\u0142o wspomina i ch\u0119tnie by mu wybaczy\u0142a. Tylko w ostatniej zwrotce wypomina mu r\u00f3\u017cne rzeczy, ale ju\u017c do tego stopnia nikt o tej zwrotce nie pami\u0119ta, \u017ce nawet w necie nie mo\u017cna jej znale\u017a\u0107.<\/p>\n

Tymczasem przeb\u00f3j zosta\u0142 wskrzeszony w\u00a0latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych.\u00a0Zacz\u0105\u0142 Chet Baker, kt\u00f3rego\u00a0wideo fundacja jego imienia by\u0142a niestety uprzejma zabra\u0107 z YouTube,\u00a0 wi\u0119c mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tylko kawa\u0142eczek na Amazonie<\/a>.\u00a0W tym nagraniu Chet i gra, i \u015bpiewa – to podobno by\u0142a jego pierwsza pr\u00f3ba wokalu – no i prosz\u0119, jaka sexy… Zrobi\u0142 z tego po prostu pi\u0119kn\u0105 jazzow\u0105 po\u015bciel\u00f3w\u0119.<\/p>\n

Jeszcze szerzej spopularyzowa\u0142 piosenk\u0119 w par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej Frank Sinatra<\/a> –\u00a0powracaj\u0105c do musicalowego stylu. Orkiestra\u00a0Duke’a Ellingtona<\/a> z 1958 r. jest gdzie\u015b po\u015brodku. Ale to jest jednak temat stworzony dla jazzu. Tu mamy oczywi\u015bcie Milesa<\/a>. A tu – Jarretta<\/a>, kt\u00f3ry po swojemu robi wariacje na temat.\u00a0\u015apiewa\u0142y to oczywi\u015bcie i Ella, i Barbra Streisand, ale nie znalaz\u0142am porz\u0105dnego nagrania (Barbra jest, ale kiepska jako\u015b\u0107). I jeszcze rzeczy wsp\u00f3\u0142czesne:\u00a0Chris Botti ze Stingiem<\/a> oraz soulowa\u00a0Melinda Doolittle<\/a> (za tym wykonaniem specjalnie nie przepadam; ciekawe swoj\u0105 drog\u0105, \u017ce kto\u015b, kto to wrzuci\u0142 – i nie on jeden –\u00a0postrzega wci\u0105\u017c t\u0119 piosenk\u0119 jako przeb\u00f3j Franka Sinatry). By\u0142y i wykonania filmowe – np. Michelle Pfeiffer<\/a> (Wspaniali bracia Baker<\/em>) czy Matta Damona<\/a>, \u015bwietnie zreszt\u0105 podrabiaj\u0105cego Cheta Bakera (Utalentowany pan Ripley<\/em>).<\/p>\n

Tu mo\u017cna sobie poczyta\u0107<\/a> o tym przeboju. Z analizy tekstu dowiadujemy si\u0119 ciekawych rzeczy: \u017ce zwrotki pisane s\u0105 j\u0119zykiem raczej archaicznym – no i faktycznie. Na tej stronie<\/a>, naklikuj\u0105c na poszczeg\u00f3lne nazwiska, mo\u017cna por\u00f3wna\u0107, w jak odmiennych wersjach arty\u015bci \u015bpiewaj\u0105 ten sam przecie\u017c tekst. I coraz cz\u0119\u015bciej zdarza si\u0119 tak, \u017ce panie \u015bpiewaj\u0105 jednak pierwsz\u0105 zwrotk\u0119. Panowie poprzestaj\u0105 na refrenie, bo zwrotka wyra\u017anie jest skierowana do faceta. No i tak w\u0142a\u015bciwie ten tekst nie ma wi\u0119kszego sensu. Ale je\u015bli pozostaje sam refren, to jest to po prostu czu\u0142e mruczenie, i kiedy si\u0119 nie zna kontekstu, trudno zrozumie\u0107, dlaczego ta valentine<\/em> nie jest taka zn\u00f3w funny<\/em>, a nawet czasem brzmi tragicznie jak wspomnienie o minionej mi\u0142o\u015bci. A rzeczywi\u015bcie czym\u015b takim pierwotnie by\u0142a.<\/p>\n

No, ale walentynki to jednak \u015bwi\u0119to mi\u0142o\u015bci szcz\u0119\u015bliwej. Dlatego wrzuc\u0119 Wam tu jeszcze co\u015b z zupe\u0142nie innego \u015bwiata. Mozart, ostatni akt Wesela Figara<\/em>. Zuzanna po\u015blubi\u0142a ju\u017c Figara, ale wieczorem w parku ma jeszcze wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w prawdziwym qui pro quo z przebierankami – um\u00f3wi\u0142y si\u0119 z Hrabin\u0105, \u017ce wystrychn\u0105 Hrabiego na dudka. Tymczasem jest sama, a Figaro j\u0105 podgl\u0105da my\u015bl\u0105c, \u017ce ona czeka na spotkanie z Hrabi\u0105.\u00a0Zuzanna \u015bwietnie o tym\u00a0wie, ale wie te\u017c, \u017ce wszystko sko\u0144czy si\u0119 dobrze. Cho\u0107 wi\u0119c chce go troch\u0119 podr\u0119czy\u0107 za kar\u0119 za to,\u00a0\u017ce w ni\u0105 zw\u0105tpi\u0142, w gruncie rzeczy czeka przecie\u017c na niego i tak naprawd\u0119\u00a0do niego \u015bpiewa t\u0119 ari\u0119<\/a>. O, w\u0142a\u015bnie tak<\/a>. Magiczna chwila, kiedy wszystko jeszcze przed nimi…<\/p>\n

Kochani, poza rekordow\u0105 chyba ilo\u015bci\u0105 link\u00f3w ca\u0142us\u00f3w moc\u00a0zasy\u0142a Wasza<\/p>\n

Walentyna, Walentyna, gwiazd kraina j\u0105 dobrze zna… \ud83d\ude00<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

…dopiero co \u015bwita\u0107 poczyna. W to \u015awi\u0119to Komerchy o staro\u017cytnych pono\u0107 korzeniach ja Wam absolutnie niekomercyjnie chc\u0119 napisa\u0107 o pewnym nawi\u0105zuj\u0105cym do tego \u015bwi\u0119ta naprawd\u0119 pi\u0119knym przeboju-piosence-standardzie. Mowa oczywi\u015bcie o My Funny Valentine. Jak czytamy w Wiki, przeb\u00f3j ten w zesz\u0142ym roku sko\u0144czy\u0142 70 lat i wywodzi si\u0119 z musicalu Babes\u00a0in Arms znanej sp\u00f3\u0142ki William […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/110"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=110"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/110\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=110"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=110"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=110"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}