Dzi\u015b w poci\u0105gu do Krakowa spotka\u0142am znajomego, kt\u00f3ry jecha\u0142 na koncert Jaroussky’ego w ramach Opera Rara. A ja wybra\u0142am si\u0119 na co\u015b zupe\u0142nie innego, co, prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, o wiele bardziej mnie interesuje.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Kiedy\u015b tak nie by\u0142o, \u017ceby Opera Rara i Sacrum Profanum nak\u0142ada\u0142y si\u0119 na siebie. Ale ten pierwszy festiwal z wymienionych ma porozrzucane terminy, zreszt\u0105 organizatorem jest obecnie Capella Cracoviensis, natomiast Sacrum Profanum pozostaje pod skrzyd\u0142ami Krakowskiego Biura Festiwalowego. Po paru wcze\u015bniejszych koncertach-zapowiedziach teraz, od czwartku do niedzieli, odbywa si\u0119 w\u0142a\u015bnie g\u0142\u00f3wna cz\u0119\u015b\u0107 tego festiwalu.<\/p>\n\n\n\n
W Filharmonii Krakowskiej mia\u0142 w\u0142a\u015bnie miejsce koncert Vibrant Strings<\/em>. I rzeczywi\u015bcie, bra\u0142y w nim udzia\u0142 wy\u0142\u0105cznie instrumenty strunowe, a dok\u0142adniej smyczki i gitara elektryczna – ta ostatnia w pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu. Mary Halvorson kojarzymy raczej z jazzem, i to takim specyficznym, niedaleko Johna Zorna. Ma ona jednak korzenie akademickie, pierwszym jej instrumentem by\u0142y skrzypce – i w\u0142a\u015bnie podczas pandemii zasiad\u0142a do komponowania pierwszych w swoim \u017cyciu utwor\u00f3w z udzia\u0142em kwartetu smyczkowego. Nagra\u0142a je p\u00f3\u017aniej z Mivos Quartet – \u00f3w m\u0142ody ameryka\u0144ski zesp\u00f3\u0142 kontynuuj\u0105cy tradycje Kronosa, czyli specjalizuj\u0105cy si\u0119 w muzyce wsp\u00f3\u0142czesnej, przyjecha\u0142 te\u017c do Krakowa i zagra\u0142 najpierw kr\u00f3tki, a intryguj\u0105cy utw\u00f3r Alethea<\/em> Patricka Higginsa (r\u00f3wnie\u017c gitarzysty, kt\u00f3ry nawiasem m\u00f3wi\u0105c tak\u017ce swego czasu odwiedzi\u0142 Sacrum Profanum). Natomiast cykl kr\u00f3tkich utwor\u00f3w Halvorson pt. Belladonna<\/em> (p\u0142yta z nimi r\u00f3wnie\u017c nosi ten tytu\u0142) jest stylistycznie jakby po\u015brodku – nie ca\u0142kiem jazz, bardziej muzyka wsp\u00f3\u0142czesna, troch\u0119 muzyka repetycyjna. Sama gitarzystka \u0142\u0105czy swoje d\u017awi\u0119ki z kwartetowymi w spos\u00f3b dyskretny, dopiero w ostatnim utworze „budzi si\u0119” i w\u0142\u0105cza pe\u0142ni\u0119 elektrycznego d\u017awi\u0119ku.<\/p>\n\n\n\n M\u00f3wi si\u0119 czasem o muzyce repetycyjnej „minimal music”, ale w\u0142a\u015bciwa estetyka minimalowa to raczej budowanie muzyki z jednego brzmienia, co najwy\u017cej ulegaj\u0105cego modyfikacjom. Taki repertuar wykona\u0142a Sinfonietta Cracovia pod batut\u0105 Lilianny Krych. Specjalnie zam\u00f3wiony na ten koncert utw\u00f3r m\u0142odej i ju\u017c bardzo wzi\u0119tej kompozytorki i sound designerki Aleksandry S\u0142y\u017c Pure Voices<\/em> to w\u0142a\u015bnie takie, wci\u0105\u017c zmieniaj\u0105ce si\u0119 wsp\u00f3\u0142brzmienie smyczk\u00f3w i elektroniki. Brzmienie mocne, dono\u015bne, nawet jakby epatuj\u0105ce ow\u0105 moc\u0105, jak budz\u0105cy si\u0119 olbrzym. Niby podobne, ale jednak zupe\u0142nie inne jest Elogation of Nights<\/em> litewskiej kompozytorki Just\u0117 Janulyt\u0117 – tu brzmienie jest czysto akustyczne, \u015bwietliste i migotliwe jak zorza polarna. Zimow\u0105 atmosfer\u0119, ale innego rodzaju, przywo\u0142a\u0142 te\u017c utw\u00f3r Tomasza Sikorskiego Pejza\u017c zimowy<\/em> (w\u0142a\u015bnie mija 35 lat od \u015bmierci kompozytora), nie tylko poprzez tytu\u0142, ale przez lodowate brzmienia na pocz\u0105tku i mroczn\u0105 atmosfer\u0119 w dalszej cz\u0119\u015bci. Mawia si\u0119, \u017ce Tomasz Sikorski to jeden z pierwszych w Polsce minimalist\u00f3w. On sam by si\u0119 na to okre\u015blenie nie zgodzi\u0142. Ja zreszt\u0105 te\u017c (mo\u017ce z wyj\u0105tkiem zrealizowanej w Stanach elektronicznej Samotno\u015bci d\u017awi\u0119k\u00f3w<\/em>). Krzysztof Pietraszewski, kurator festiwalu, kt\u00f3ry zapowiada\u0142 koncert, powiedzia\u0142, \u017ce Jan Topolski pisze w\u0142a\u015bnie ksi\u0105\u017ck\u0119 o Tomaszu Sikorskim. Bardzo jestem jej ciekawa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u015b w poci\u0105gu do Krakowa spotka\u0142am znajomego, kt\u00f3ry jecha\u0142 na koncert Jaroussky’ego w ramach Opera Rara. A ja wybra\u0142am si\u0119 na co\u015b zupe\u0142nie innego, co, prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, o wiele bardziej mnie interesuje.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11005"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11005"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11005\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11006,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11005\/revisions\/11006"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11005"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11005"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11005"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}