Gdyby to dzi\u015b \u015bpiewa\u0142 Orli\u0144ski, pewnie nie posz\u0142abym, bo nie mia\u0142abym humoru na co\u015b takiego. Ale program Olgi Pasiecznik z wiolonczelistami FN mia\u0142 w sobie doz\u0119 melancholii, kt\u00f3ra mi pasowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Szczeg\u00f3lnie cz\u0119\u015b\u0107 z jej udzia\u0142em – bo w za\u0142o\u017ceniu mia\u0142 to by\u0107 po prostu kameralny koncert wiolonczel. Ale Karolina Jaroszewska, koncertmistrzyni, kt\u00f3ra dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142a r\u00f3wnie\u017c w roli konferansjerki (i nie\u017ale jej to sz\u0142o), opowiedzia\u0142a, \u017ce akurat kiedy zg\u0142osi\u0142a do dyrektora Andrzeja Boreyki ch\u0119\u0107 zrobienia takiego projektu, on by\u0142 \u015bwie\u017co po wys\u0142uchaniu Tren\u00f3w<\/em> Virko Baleya, kompozytora ukrai\u0144skiego mieszkaj\u0105cego w Stanach (ur. 1938), kt\u00f3re przeznaczone s\u0105 na sopran i dwie wiolonczele – i do\u0142o\u017cy\u0142 je im do programu. Ten utw\u00f3r z lat 90., zgodnie z tytu\u0142em o charakterze lamentu, zosta\u0142 napisany do fragment\u00f3w Tren\u00f3w<\/em> Jana Kochanowskiego (Baley urodzi\u0142 si\u0119 w Radziechowie, w\u00f3wczas w Polsce, dzi\u015b to ukrai\u0144ski Radechiw), wi\u0119c Olga Pasiecznik jako ukrai\u0144sko-polska \u015bpiewaczka jest jego naturaln\u0105 wykonawczyni\u0105; ona te\u017c swego czasu dokona\u0142a jego pierwszego nagrania. No, a jak sopran i wiolonczele, to nie mog\u0142o si\u0119 obej\u015b\u0107 bez Bachianas Brasileiras No. 5<\/em> Heitora Villi-Lobosa, i\u015bcie syreniego \u015bpiewu o melancholijnym podtek\u015bcie. O pozosta\u0142ej cz\u0119\u015bci programu nie b\u0119d\u0119 si\u0119 rozpisywa\u0107, wiolonczeli\u015bci FN to niestety nie wiolonczeli\u015bci Filharmonii Berli\u0144skiej, ale dobrze, \u017ce czasem i co\u015b takiego robi\u0105.<\/p>\n\n\n\n Og\u00f3lnie smutno, bo dzi\u015b w Ko\u015bciele \u015arodowisk Tw\u00f3rczych \u017cegnali\u015bmy prof. Jerzego Marchwi\u0144skiego. „I tak ko\u0144czy si\u0119 epoka” – powiedzia\u0142a Maja Nosowska, kiedy wychodzili\u015bmy stamt\u0105d. Tak, ko\u0144czy si\u0119, ale Profesor wykszta\u0142ci\u0142 kolejnych wra\u017cliwych muzyk\u00f3w. Robert Morawski, obecny szef Katedry Kameralistyki UMFC, kt\u00f3r\u0105 prof. Marchwi\u0144ski swego czasu reaktywowa\u0142, nazwa\u0142 go w po\u017cegnalnej przemowie „muzycznym tat\u0105”. O tacie, ale dla niej prawdziwym, wypowiedzia\u0142a si\u0119 Ania Marchwi\u0144ska (po\u017cegnanie to odczyta\u0142 ksi\u0105dz), kt\u00f3ra przecie\u017c jest jego nieodrodn\u0105 c\u00f3rk\u0105 – najlepsz\u0105 obecnie w Polsce korepetytork\u0105 operow\u0105. Ona te\u017c dobra\u0142a nagrania z udzia\u0142em taty, kt\u00f3re rozbrzmiewa\u0142y podczas uroczysto\u015bci. Kiedy wchodzi\u0142am, szed\u0142 akurat Hiolski w Kar\u0142owiczu. Wstrz\u0105saj\u0105ca by\u0142a w pewnym momencie ostatnia pie\u015b\u0144<\/a> cyklu Frauenliebe und -leben<\/em> Schumanna z Ew\u0105 Podle\u015b, pie\u015b\u0144, kt\u00f3r\u0105 \u017cona \u017cegna zmar\u0142ego m\u0119\u017ca (Pani Ewa siedzia\u0142a z przodu…). A po odczytaniu po\u017cegnania, kt\u00f3re Ania zako\u0144czy\u0142a s\u0142owami o wspania\u0142ych rodzicach (jej mam\u0105 by\u0142a Halina S\u0142onicka, zmar\u0142a w 2000 r.), zabrzmieli oni<\/a>. Przepi\u0119knie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Gdyby to dzi\u015b \u015bpiewa\u0142 Orli\u0144ski, pewnie nie posz\u0142abym, bo nie mia\u0142abym humoru na co\u015b takiego. Ale program Olgi Pasiecznik z wiolonczelistami FN mia\u0142 w sobie doz\u0119 melancholii, kt\u00f3ra mi pasowa\u0142a.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11011"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11011"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11011\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11012,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11011\/revisions\/11012"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11011"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11011"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11011"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}