Nowy spektakl Davida Pountneya w pozna\u0144skim Teatrze Wielkim to jedno z tych przedstawie\u0144, kt\u00f3rych wizualna nieatrakcyjno\u015b\u0107 jest uzasadniona, ale przeprowadzona niezbyt zr\u0119cznie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Sama koncepcja jest zrozumia\u0142a: rzecz dzieje si\u0119 na Cyprze, w\u015br\u00f3d wojska, a wi\u0119c w koszarach. Realizatorzy ubrali bohater\u00f3w w ca\u0142kiem wsp\u00f3\u0142czesne mundury, tak\u017ce kobiety, w tym Desdemon\u0119 i Emili\u0119. Wn\u0119trza s\u0105 ogo\u0142ocone ze wszystkiego i sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie z przesuwaj\u0105cych si\u0119 w r\u00f3\u017cne konfiguracje szarych \u015bcian; w tle mamy projekcj\u0119 fal morskich – wida\u0107, \u017ce to miejsce odci\u0119te od \u015bwiata. Za\u0142o\u017cenie jest takie, \u017ce w tak zamkni\u0119tym \u015bwiecie, i to przepe\u0142nionym militaryzmem, z\u0142e emocje trafiaj\u0105 na nader podatny grunt. I tu ju\u017c pierwsza niekonsekwencja: to dlaczego Desdemona tych z\u0142ych emocji po prostu nie ma, jest wy\u0142\u0105cznie i ewidentnie ofiar\u0105?<\/p>\n\n\n\n
Sytuacyjnie co\u015b tu razi od samego pocz\u0105tku. W pierwszej scenie – jak wiadomo, jest to scena burzy – ch\u00f3r przewala si\u0119 wte i wewte i bez\u0142adnie biega. To wynika oczywi\u015bcie z tego, \u017ce cho\u0107 morze ma za plecami, to jednak ze wzgl\u0119d\u00f3w wokalno-akustycznych musi by\u0107 zwr\u00f3cony w stron\u0119 publiczno\u015bci. Ale jest zgrzyt.<\/p>\n\n\n\n
Obsada, na jak\u0105 trafi\u0142am, sk\u0142ada\u0142a si\u0119 cz\u0119\u015bciowo z pierwszej (kt\u00f3ra wisi na OperaVision), a cz\u0119\u015bciowo z drugiej (niedzielnej). Dwaj g\u0142\u00f3wni panowie byli wi\u0119c zagraniczni. Walijski Otello Gwyn Hughes Jones ma kawa\u0142 g\u0142osu i aktorsko jest niez\u0142y, ale jest ju\u017c nie pierwszej m\u0142odo\u015bci (53 lata), nienachalnej urody i wci\u0105\u017c si\u0119 zastanawiamy, co w\u0142a\u015bciwie takiego Desdemona w nim zobaczy\u0142a. Nie\u017ale wypada Dario Solari jako Jago, cho\u0107 jego demoniczno\u015b\u0107 jest troch\u0119 stonowana. Mi\u0142ym rozczarowaniem by\u0142a dla mnie Ruslana Koval, ukrai\u0144ska sopranistka, kt\u00f3r\u0105 pami\u0119tam z przedostatniego Konkursu Moniuszkowskiego (dosta\u0142a na nim IV nagrod\u0119) jako jedn\u0105 z tych dziewczyn, kt\u00f3re „zabijaj\u0105 g\u0142osem”. Przez ten czas bardzo dojrza\u0142a (tak\u017ce aktorsko), stonowa\u0142a i zr\u00f3\u017cnicowa\u0142a barw\u0119, w efekcie jej Desdemona by\u0142a prawdziwie przekonuj\u0105ca. Dobrze si\u0119 te\u017c sprawiali przedstawiciele miejscowego zespo\u0142u w pobocznych rolach, a tak\u017ce ch\u00f3r. W orkiestrze troch\u0119 usterek si\u0119 zdarzy\u0142o, ale og\u00f3lnie Jacek Kaspszyk – od tego sezonu ju\u017c oficjalnie muzyczny szef tego teatru – zarysowa\u0142 zamaszysty morski pejza\u017c, tak malarsko przedstawiony przez Verdiego.<\/p>\n\n\n\n
I teraz jeszcze poremontowa \u0142y\u017cka dziegciu. Podobno wspaniale unowocze\u015bniono scen\u0119, jest nowa \u015bliczna kurtyna, paskudne socrealistyczne malowid\u0142o nad scen\u0105 zosta\u0142o zas\u0142oni\u0119te – i wszystko pi\u0119knie, tylko jednego nie wyremontowano: foteli. Ten teatr ma to do siebie, \u017ce w niekt\u00f3rych siedzeniach spr\u0119\u017cyny ugniataj\u0105 cz\u0142owieka w to i owo, i ja akurat na takie miejsce trafi\u0142am – na drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 znalaz\u0142am na szcz\u0119\u015bcie troch\u0119 lepsze miejsce (te\u017c nieidealne), ale jak podziwia\u0107 wyremontowan\u0105 scen\u0119 z niewyremontowanego fotela? Ju\u017c nie m\u00f3wi\u0119 o tym, z czym chyba w tym lokalu nie da si\u0119 ju\u017c nic zrobi\u0107, czyli ilo\u015bci\u0105 toalet i miejsca w szatni. Ale na fotele musi kiedy\u015b przyj\u015b\u0107 kolej.<\/p>\n\n\n\n
PS. Pisa\u0142 tu muzon<\/strong>, \u017ce zachwyca\u0142 si\u0119 wszystkimi poprzednimi spektaklami Pountneya, kt\u00f3re widzia\u0142. Ja nie jestem tak \u0142askawa: z Kr\u00f3lem Rogerem<\/a><\/em> ewidentnie nie wiedzia\u0142, co zrobi\u0107; jego Strasznym dworem<\/a><\/em> te\u017c nie by\u0142am zachwycona, ale tu ju\u017c nie tylko z powod\u00f3w re\u017cyserskich.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nowy spektakl Davida Pountneya w pozna\u0144skim Teatrze Wielkim to jedno z tych przedstawie\u0144, kt\u00f3rych wizualna nieatrakcyjno\u015b\u0107 jest uzasadniona, ale przeprowadzona niezbyt zr\u0119cznie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11027"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11027"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11027\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11028,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11027\/revisions\/11028"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11027"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11027"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11027"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}